Ajax Loader Ładuję ...

Albi jest miastem położonym na północny wschód od Tuluzy, w regionie Midi-Pyrénées, w departamencie Tarn. W 2010 roku miasto wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obecnie jest to ośrodek przemysłu maszynowego, porcelanowego, a także szklarskiego.

Pierwsze ślady osadnictwa w Albi datują się na epokę brązu (lata 3000-600 p.n.e.). Po podboju Galii przez Rzymian, osada została nazwana Civitas Albigensium. Miała ona raczej skromny charakter, gdyż nie zachowały się większe budowle z tego okresu. W roku 1040, Albi rozbudowało się. Wzniesiono wówczas doskonale zachowany i służący do dziś Pont Vieux (Stary Most) i nowe dzielnice.

W roku 1208 papież i król Francji połączyli siły, by zwalczyć herezję katarów i albigensów, których ważnym ośrodkiem w XII i XIII wieku było Albi. Po ich pokonaniu ziemie, na których zamieszkiwali - formalnie niezależne - włączono do królestwa Francji. W końcu XIV wieku biskup Bernard de Castanet, ukończył budowę pałacu biskupiego (Palais de la Berbie), nadając mu wygląd fortecy. Nakazał on również budowę katedry p.w. św.  Cecylii, która rozpoczęła się w 1282 roku i trwała około 100 lat. Miasto przeżywało następnie okres gospodarczej prosperity, a świadectwem tego są piękne renesansowe domy i rezydencje kupieckie. Było również ważnym centrum kulturalnym znanym z działającego tu skryptorium. W średniowieczu do 1320 roku w Albi żyła niewielka społeczność żydowska, później Żydom zezwalano jedynie na płatny przejazd przez miasto, bez prawa osiedlania się. XIV wiek przyniósł znaczne i ważne przekształcenia w mieście. Zostało ono podzielone na sześć dzielnic, zwanych „gaches”, otoczonych murami. Ufortyfikowano także Pont Vieux (Stary Most). Na przedmieściach Albi ulokowały się liczne młyny i garbarnie. W epoce renesansu miasto przeżywało okres prosperity i znacznie się wzbogaciło. Powstało wówczs wiele domów i rezydencji, które możemy podziwiać i dziś, takich jak Maison Enjalbert, Hôtel Gorsse, czy Hôtel de Reynès. Budowle z tego okresu charakteryzują ceglane mury i kamienne obramowania drzwi i okien. W rolku 1474 biskupem Albi został Ludwik d’Amboise. Sprowadził on do miasta mistrza drukarskiego, współpracownika Johanna Gutenberga i założył jedną z pierwszych drukarni we Francji.
 
XVI wiek przyniósł Francji reformację i wojny religijne, które nie ominęły i Albi. 5 października 1572 roku doszło tu do rzezi protestantów, a Albi przyłączyło się do Świętej Ligi. Na początku lat 80. XVI wieku miasto nawiedziła epidemia dżumy, która zebrała także wiele ofiar. Wiek XVII to okres upadku gospodarczego Albi i regionu. Choć szklarstwo, garbarstwo i tkactwo są nadal ważnymi gałęziami gospodarki, miastu nie udaje się osiągnąć poprzedniego dobrobytu.

W czasie rewolucji francuskiej, Albi traci swoją wiodącą rolę na rzecz Castres, które zostaje nową stolicą departamentu Tarn w 1790 roku. Jednakże republikanie uważają Castres za mało bezpieczne i chronią się w Albi. W 1797 roku, po krótkim okresie supremacji Castres Albi staje się znowu głównym miastem regionu. Dobra kościelne zostają sprzedane, klasztor karmelitów zostaje zamieniony na pałac sprawiedliwości, a klasztor kordelierów - na więzienie. Pałac Berbie zostaje siedzibą administracji departamentu do 1823 roku. W roku 1864 do Albi zostaje doprowadzona linia kolejowa. Na przedmieściach powstają też zakłady metalurgiczne.

W czasie II wojny światowej miasto znalazło się na terytorium zarządzanym przez kolaborancki rząd Vichy. W końcu wojny doszło w Albi do potyczki miejscowego ruchu oporu z wycofującą się jednostką niemiecką.

Dzisiejsze Albi jest regionalnym centrum kulturalnym i naukowym. Tutejsza uczelnia górnicza (École des mines d'Albi-Carmaux) jest ważnym centrum innowacji, badań nad wykorzystaniem energii słonecznej i poszukiwania ekologicznych pojazdów i źródeł energii).  Jest również ważnym ośrodkiem turystyki.

  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Albi
  • Saïx

Carcassonne to miasto w departamencie Aude. Położone jest w Langwedocji-Roussillon.

W nowszej części miasta (Ville), leżącej po drugiej stronie rzeki Aude, wyrabia się buty, gumę i tekstylia. Carcassonne jest także centrum znaczącego obszaru uprawy winorośli, jednak większą część dochodów miasto uzyskuje dzięki ruchowi turystycznemu związanemu z fortyfikacjami (Cité). Carcassonne odwiedza corocznie około 3 mln turystów.

Pierwsze ślady osadnictwa w rejonie Carcassonne są datowane na 3500 rok p.n.e. Około 800 roku p.n.e. wzgórze Carsac było już ważnym ośrodkiem handlu. Carcassonne stało się ważnym punktem strategicznym, gdy Rzymianie ufortyfikowali wierzchołek wzgórza około 100 roku p.n.e., a później obrali je za stolicę kolonii Iulia Carsaco (potem Carcasum). Główna część północnych wałów obronnych pochodzi z tamtych czasów.

W VI wieku Carcassonne zostało przejęte przez Wizygotów, którzy następnie rozbudowali fortyfikacje (stojące tu po dzisiejsze czasy). Wizygotom udało się w 589 odeprzeć ataki Franków, jednak w roku 724 Carcassonne uległo Saracenom. W roku 759, na rzecz Franków, odbił je Pepin Krótki. Dzięki małżeństwu w 1067 roku Carcassonne stało się własnością Raimonda Rogera Trencavela, wicehrabiego Albi i Nîmes. W kolejnych stuleciach rodzina Trencavel koligaciła się z dynastiami Barcelony i Tuluzy. Zbudowała Château Comtal (zamek) i bazylikę Saint-Nazaire. Carcassonne stało się słynne dzięki roli jaką odegrało w trakcie krucjaty przeciw albigensom, gdy miasto stało się ich warownią. W sierpniu 1209 armia pod wodzą Simona de Montforta zmusiła mieszkańców do poddania się. Montfort został nowym wicehrabią, a Trencavela zamordowano. Montfort wzmocnił też fortyfikacje, a Carcassonne stało się twierdzą graniczną między Francją i Aragonią. W 1240 roku syn Trencavela wielokrotnie próbował, bezskutecznie, odbić domenę rodu. W roku 1247 miasto poddało się rządom królestwa francuskiego i Ludwik IX ufundował nową część miasta po drugiej stronie rzeki Aude. On i jego następca, Filip III, zbudowali zewnętrzne wały obronne. Według opinii współczesnych twierdza była nie do zdobycia.

Podczas wojny stuletniej, w roku 1355, Czarnemu Księciu (Edwardowi Woodstock) nie udało się zdobyć Carcassonne, chociaż jego piechota zniszczyła dolne miasto. W roku 1659, zgodnie z zapisem pokoju pirenejskiego, Roussillon, zaanektowane przez Francję, stało się jej prowincją. Odtąd znaczenie militarne Carcassonne zmalało, o fortyfikacje przestano dbać, a miasto stało się głównie ośrodkiem wymiany handlowej i produkcji tekstyliów. Z czasem ufortyfikowana część Carcassonne uległa takiemu zaniedbaniu, że rząd francuski zaczął poważnie rozważać całkowite rozebranie twierdzy. Oficjalna decyzja została podjęta w 1849 roku, ale spotkała się z gwałtowną reakcją. Historyk Jean Pierre Cros-Mayrevielle i pisarz Prosper Mérimée poprowadzili kampanię na rzecz odbudowania fortecy jako historycznego pomnika. Jeszcze w tym samym roku prace rekonstrukcyjne zlecono architektowi Eugène’owi Viollet-le-Duc. Dzisiejszy wygląd twierdzy jest głównie efektem tej dziewiętnastowiecznej rekonstrukcji.

  • W drodze do Carcassonne
  • W drodze do Carcassonne
  • W drodze do Carcassonne
  • W drodze do Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne
  • Carcassonne

Lastours to wioska w departamencie Aude położona w odległości 18 km od Carcassonne w dolinie rzeki Orbiel. W jej pobliżu usytuowane są ruiny czterech zamków, zbudowanych na skalnym grzbiecie wznoszącym się 300 m ponad doliną.

W średniowieczu, miejsce to należało do panów Cabaret, wzmiankowanych w źródłach pisanych po raz pierwszy w roku 1067. Do ich bogactwa przyczyniło się głównie eksploatowanie kopalń rudy żelaza. Prawdopodobnie tylko trzy z zamków zostały wzniesione w XI wieku dla zapewnienia kontroli nad dostępem do regionu Montagne Noire i Cabardes. Podczas krucjaty przeciw katarom w XIII wieku, zamki Lastours były gniazdami ich zażartego oporu. Są one nielicznymi z zachowanych do dziś warowni katarów. Noszą nazwy: Cabaret, Quertinheux, Tour Régine  oraz Surdespine. W czasach krucjaty ich właścicielem był Pierre-Roger de Cabaret, następca Raymonda Rogera Trencavela. W 1209 roku załogi zamków odparły ataki Szymona de Montfort, a uczestniczący w krucjacie Bouchard de Marly, późniejszy pan Château de Saissac, został wzięty do niewoli przez Pierre’a-Rogera. Pertraktacje o jego uwolnienie toczyły się aż do kapitulacji Cabaret, która nastąpiła w roku 1211. W roku 1223 panowie Cabaret odzyskali swoje ziemie, a samo Cabaret zostało siedzibą katarskiego biskupa Carcassès. Pierre-Roger odpierał przez wiele lat ataki Szymona de Montfort, lecz w 1227 roku zamki zostały oblężone przez Humberta de Beaujeu. W roku 1229 Cabaret skapitulowało. Wsie i zamki zostały splądrowane, a następnie przebudowane na warownie i ośrodki administracji królewskiej. Na polecenie króla wzniesiono wówczas zamek Tour Régine. W XVI wieku, zamki zostały zajęte przez protestantów. Zostali oni wyparci przez marszałka de Joyeuse w 1591 roku. 

Do dziś zachowały się jedynie romantyczne ruiny katarskich warowni, bardzo malownicze i pięknie położone. Warto je zobaczyć nawet z daleka...

  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • Lastours
  • W okolicach Mazamet
  • W okolicach Mazamet
  • W okolicach Mazamet
  • W okolicach Mazamet

Narbona (Narbonne) jest miastem leżącym w departamencie Aude, w regionie Langwedocja-Roussillon. Liczy ok. 40 tys. mieszkańców.

Została założona w 118 roku p.n.e. jako Colonia Narbo Martius i jest położona przy starożytnej Via Domitia - na szlaku łączącym Italię z Hiszpanią. Narbona uzyskała polityczne znaczenie jako konkurentka Massalii (dzisiejszej Marsylii), a Juliusz Cezar osiedlił tu weteranów ze swego X. legionu. Nieco później, Rzymianie utworzyli w tym regionie prowincję nazwaną Galią Narbońską (Gallia Narnonensis), a Narbona zostało jej stolicą. Historycy szacują, że w ówczesnych czasach rozkwitu mogła ona liczyć nawet do 100.000 mieszkańców.

Po upadku cesarstwa Narbona było stolicą wizygockiej prowincji Septimania - jedynego terytorium Galii, które oparło się naporowi Franków po bitwie pod Vouille w 507 roku. W latach 719-759, miasto było włączone granice Emiratu Kordowy. W roku 759 Pepin Krótki odbił je z rąk muzułmanów i włączył do monarchii Karolingów. Wg źródeł chrześcijańskich zezwolił on prominentnym Żydom na osiedlenie się w Narbonie i założenie wielkiego ośrodka szkolnictwa żydowskiego, sławnego w całej Europie Zachodniej.

Począwszy od IX wieku, Narbona była ważnym ośrodkiem religijnym, duchowym, intelektualnym i handlowym południowej Francji. Pod koniec XI stulecia w pobliskim Fontfroide powstało opactwo benedyktynów, które w 1145 roku przejęli cystersi. Było ono jednym z najpotężniejszych i najbogatszych opactw południowej Francji. W czasie krucjaty przeciw albigensom w latach 1208-1229 Narbona była siedzibą wojsk katolickich.

W XIV wieku zmiana biegu rzeki i jej zamulenie doprowadziły do utraty przez miasto portu. Inną przyczyną ekonomicznego regresu był także najazd Czarnego Księcia (księcia Walii, Edwarda z Woodstock) i spowodowane przezeń zniszczenia. W 1562 roku, w okresie renesansu, protestanci zostali wypędzeni z miasta. W roku 1642 w Narbonie został aresztowany spiskujący przeciwko Ludwikowi XIII markiz Henri Coiffier de Ruzé d'Effiat, znany jako Cinq-Mars.

Po rewolucji francuskiej, pozbawione siedziby biskupiej miasto straciło na znaczeniu. W połowie XIX wieku powstały w Narbonie pierwsze większe zakłady przemysłowe. Miasto uzyskało oświetlenie gazowe, a w latach 1868-1884 rozebrano dawne mury obronne. Unowocześnieniu uległa tez infrastruktura miejska.
  • W drodze do Narbonne
  • W drodze do Narbonne
  • W drodze do Narbonne
  • W drodze do Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne
  • Narbonne

Awinion to miasto w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Vaucluse, u podnóża wapiennego wzgórza, na lewym brzegu Rodanu.

Jego historia sięga czasów antycznych. W VI wieku p.n.e. Grecy założyli tu faktorię handlową o nazwie Auenion, o której w II wieku p.n.e. wspomina Artemidor Daldian z Efezu. W czasach rzymskich na terenie obecnego miasta istniała osada Avenio wchodząca w skład prowincji Gallia Narbonensis. Dokładna data chrystianizacji Awinionu nie jest znana. Wiadomo tylko, że pierwszym historycznym biskupem miasta był Nectarius, który sprawował urząd w V wieku.

W okresie wędrówek ludów (IV-VII wiek) miasto było pod panowaniem Burgundów, Wizygotów, Ostrogotów i Franków. W roku 736 dostało się pod panowanie Saracenów, a w roku 737 zostało zniszczone przez walczące z nimi wojska Karola Młota. Od IX wieku, jako część Burgundii, należał do hrabiów Tuluzy i Prowansji. Pod koniec XII wieku, Awinion ogłosił się niezależną republiką. Niepodległości położyło kres oblężenie miasta przez króla Francji Ludwika VIII w 1226 roku, zakończone kapitulacją. Nieudaną próbę odzyskania niezależności miasto podjęło jeszcze w 1249 roku.

Od roku 1309 Awinion stał się siedzibą papieży, którzy rezydowali tu do 1377 roku. Wraz z otaczającymi ziemiami należał do Królestwa Sycylii. W roku 1348 Papież Klemens VI kupił tę posiadłość od królowej Joanny I Sycylijskiej i pozostała ona w rękach papiestwa do roku 1791, gdy podczas rewolucji francuskiej została włączona do Francji, co de facto zostało uznane przez papieża Piusa VII w 1814 roku. Warto dodać, że w czasie tzw. schizmy zachodniej w latach 1378-1408 w Awinionie rezydowali antypapieże.

W XIX wieku powiększono granice administracyjne i rozbudowano infrastrukturę miejską. W roku 1847 otwarto linię kolejową do Marsylii, a w 1898 roku w mieście uruchomiono tramwaje elektryczne. Dalszy rozwój i rozbudowę miasta przyniósł XX wiek.

Dziś zabytkowy Awinion jest dużym centrum kulturalnym i turystycznym. Corocznie od 1947 roku odbywa się tu festiwal teatralny (Festival d'Avignon).

  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion
  • Awinion

W odległości około 20 km Awinionu w pobliżu miejscowości Uzès, leżącej w departamencie Gard w regionie Langwedocja-Roussillon możemy podziwiać jeden z najwspanialszych i dobrze zachowanych do naszych czasów zabytków starożytnej architektury rzymskiej – przecinający rzekę Gardon (lub Gard) Akwedukt Pont du Gard.

Kto spojrzy nań choć raz, zrozumie, że sława tego liczącego 2000 lat mostu nie jest przesadzona. Już Rzymianie uważali go za dowód wielkości cesarstwa. Jest to najwyższy most, jaki kiedykolwiek zbudowali – jego wysokość wynosi 49 m. Wzniesiono go z bloków, wciąganych na górę przez niewolników za pomocą przemyślnego systemu krążków i przekładni. Gruba warstwa wapiennego osadu w kanałach akweduktu świadczy o tym, że korzystano z niego nieprzerwanie przez 400-500 lat. Płynęła nim woda dla miasta Colonia Augusta Nemausus (dzisiejsze Nîmes), czerpana ze źródeł w okolicach dzisiejszego Uzès, oddalonych o około 50 km.

Dziś, oprócz samego szacownego zabytku można zobaczyć również ciekawe muzeum, przybliżające jego historię i pokazujące urządzenia i technikę wznoszenia mostu. 

  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard
  • Pont du Gard

Saintes-Maries-de-la-Mer to niewielkie nadmorskie miasteczko miejscowość w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Bouches-du-Rhône. Istnienie wsi, nazwanej "Ra", odnotował w IV wieku rzymski geograf Rufus Festus Avien. W czasach nowożytnych wieś pojawia się po raz pierwszy w 982 roku w dokumencie króla Lotara I z dynastii Karolingów, pod nazwą Pabirans Później znana była, jako Notre-Dame-de-Ratis i Notre-Dame-de-la-Mer.

W 1197 roku Ramon, pan Canet i Sainte Marie, ufortyfikował miejscowość, która wcześniej wielokrotnie padała ofiarą łupieżczych napadów Wikingów i Saracenów. Częste klęski głodu, wojny i zarazy (w tym katastrofalna epidemia dżumy w 1348 roku) towarzyszą osadzie także przez cały okres średniowiecza. 

Również w czasach nowożytnych miasteczko doznaje zniszczeń podczas długotrwałej wojny francusko-hiszpańskiej. Podczas ataku Hiszpanów w 1642 roku uszkodzone zostają mury obronne i kościół. W 1659 roku armia francuska zajmuje miasto, a na mocy tzw. Traktatu Pirenejskiego, Roussillon staje się ostatecznie prowincją Francji.

Spokojniejsze czasy przychodzą po rewolucji francuskiej. W roku 1838 miejscowość uzyskuje oficjalnie obecną nazwę. Wkrótce potem staje się znanym ośrodkiem pielgrzymkowym, a na przełomie XIX i XX wieku staje się modna w kręgach artystycznych. Goszczą tu m.in. Ernest Hemingway i Pablo Picasso. Ostatecznie, w W II połowie XX wieku miasteczko z osady rybackiej i rolniczej przekształca się w kąpielisko morskie i miejscowość turystyczno-wypoczynkową, którą pozostaje do dziś.

  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer
  • Saintes-Maries-de-la-Mer

Camargue jest krainą geograficzną na południu Francji, położoną między dwiema głównymi odnogami Rodanu w delcie tej rzeki i wybrzeżem Morza Śródziemnego. Znajduje się na terenie departamentu Bouches-du-Rhône. Tzw. Mała Camargue (la Petite Camargue) jest bagienną niziną na zachód od Camargue, leżącą w departamencie Gard.

Obszar Camargue ma powierzchnię ponad 930 km² i jest praktycznie dużą nizinną wyspą (otoczoną rzeką i morzem), położoną w jednej z największych delt rzecznych w Europie. 1/3 powierzchni zajmują jeziora - największe to Étang de Vaccarès. Wybrzeże morskie stanowią piaszczyste wydmy, środkową część zajmują bagna i jeziora, północna część to tereny rolnicze (uprawa ryżu). Gleba to głównie słonawe namuły rzeczne; teren jest regularnie podtapiany i zalewany. Większość jezior Camargue to pozostałości starorzeczy.

Na terenie Camargue żyje około 400 gatunków rzadkich w Europie ptaków (m.in. największa na naszym kontynencie kolonia lęgowa flamingów), a także innych zwierząt (w tym słynne dzikie białe "konie z Camargue"). Roślinność stanowią głównie słonorośla i tamaryszki. Plagą regionu są komary.

Krajobraz Camargue został w dużym stopniu przekształcony przez człowieka. Zbudowane zostały liczne groble i kanały odwadniające, osuszono wiele torfowisk i rozlewisk. Inicjatorami tych przedsięwzięć były zakony benedyktynów i cystersów, których opactwa - Ulmet, Franquevaux i Psalmody, zwane były "solnymi". Mimo wszystko, region jest nadal słabo zaludniony, a ludność utrzymuje się z turystyki, pozyskiwania soli morskiej i hodowli byków do "corse camarguaise" - bezkrwawej odmiany corridy.

Niemal cały obszar Camargue jest objęty ochroną przyrody.
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
  • Camargue
Aigues-Mortes to niewielkie miasto w regionie Langwedocja-Roussillon, w departamencie Gard. Nazwa miejscowości w języku polskim oznacza Martwe Wody i związana jest z położeniem nad słonymi mokradłami delty Rodanu.

Założenie miasta ok. 102 roku p.n.e. przypisuje się rzymskiemu generałowi i politykowi Gajuszowi Mariuszowi, chociaż najstarszy dokument wspominający Aigues Mortes pochodzi dopiero z X wieku. Ludwik IX Święty, po wykupieniu okolic od zakonu benedyktynów, przebudował port w XIII wieku. Był to wówczas jedyny francuski port śródziemnomorski, jako że reszta wybrzeża należała do Królestwa Aragonii, Państwa Kościelnego oraz Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Król wybudował drogę przez bagna, wiodącą do miasta, a także wzniósł wieże Carbonnière i Constance, strzegące do niego dostępu. Osadził też w mieście garnizon wojskowy. Port w Aigues Mortes był punktem wyjściowym krucjat: siódmej (w 1248 roku) i ósmej (w 1270 roku). W roku 1272 syn i następca Ludwika IX, Filip III Śmiały, nakazał dalszą budowę murów, którymi otoczono miasto. Na początku XIV wieku, Filip IV Piękny wykorzystał fortyfikacje Aigues Mortes w rozprawie z templariuszami. 45 z nich uwięziono wówczas w wieży Constance. W XV i XVI wieku nastapił powolny upadek miasta wskutek zamulenia wód, co spowodowało niemożność używania portu. Strategiczną rolę Aigues-Mortes przejęła wówczas Marsylia. 

W latach 1575-1622 Aigues-Mortes było jednym z ośmiu miejsc przyznanych protestantom na bezpieczne schronienie. Po odwołaniu edyktu nantejskiego przez Ludwika XIV w roku 1685 nastąpiła wobec nich fala represji, a wieża Constance posłużyła wówczas za więzienie dla hugenotów. W czasie rewolucji francuskiej miasto nosiło nazwę Port-Pelletier

Dziś, ładne i zabytkowe miasto jest chętnie odwiedzane przez turystów.
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes
  • Aigues Mortes

Arles jest miastem liczącym ok. 50 tys. mieszkańców, leżącym w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Bouches-du-Rhône pomiędzy między Nîmes i Marsylią. Znane jest przede wszystkim z zabytków rzymskich i romańskich, a także - jako miasto Vincenta van Gogha, który mieszkał tu i tworzył w latach 1888-1889. 

Założenie osady na miejscu dzisiejszego Arles datuje się na rok 800 p.n.e. i przypisuje się je Ligurom. W VI wieku p.n.e. założona została tu kolonia grecka Theline. Wkrótce potem miasto zostało zdobyte - czy raczej odbite - przez Celtów, stanowiących rdzenną ludność regionu. W 123 roku p.n.e. zdobyli je Rzymianie i odtąd Arelatum było jednym z najważniejszych ośrodków Imperium. Po pokonaniu przez Juliusza Cezara w 49 roku p.n.e. Massalii (Marsylii) rola Arles, położonego w kluczowym miejscu nad Rodanem, na strategicznym skrzyżowaniu ówczesnych szlaków komunikacyjnych, jeszcze wzrosła - stąd szybki rozwój, powstanie murów obronnych i forum, budowa areny, teatru i innych budowli, z których część przetrwała do dziś. W czasach cesarza Konstantyna Wielkiego Arelate było drugą stolicą rzymskiego imperium. Kwaterowały tu wojska rzymskie. W okresie późnego cesarstwa Arles było ważnym centrum chrystianizacji Galii. Wzmianki o pierwszym biskupie pochodzą z III wieku.

Po upadku cesarstwa w 476 roku miasto zostało zdobyte przez Wizygotów. Później wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk - władali nim Ostrogoci, frankońscy Merowingowie i Karolingowie. W roku 855 zostało stolicą frankońskiego Królestwa Arles, w którego skład wchodziła Burgundia i część Prowansji. Niszczone w powtarzających się najazdach różnych nieprzyjaciół zaczęło tracić na znaczeniu, choć miało też lepsze okresy - np. w XII wieku było przez pewien czas rezydencją cesarza Fryderyka I Barbarossy. Również w XII wieku w Arles i okolicach swoje klasztory założyli joannici, templariusze i cystersi. W roku 1250 władzę w Arles objęła dynastia andegaweńska. W XIV wieku miasto doświadczyło licznych klęsk - w wyniku wojen, głodu i epidemii dżumy zmalała liczba mieszkańców. W 1378 roku cesarz Karol IV przekazał Arles Delfinowi Francji - późniejszemu królowi Karolowi VI - odtąd historia Arles związana była z historią Francji. W roku 1483 miasto zostało włączone w granice Królestwa Francji.

W wieku XVI Arles rozwija się gospodarczo, w jego okolicach prowadzone są też prace irygacyjne i osuszanie terenów, zbudowany zostaje kanał Craponne łączący rzekę Durance z Rodanem. Ten okres prosperity zostaje zakończony kolejną epidemią dżumy i wojnami religijnymi, które wybuchają we Francji w 1572 roku. Stopniową poprawę sytuacji i rozwój przynosi XVII wiek. Niestety, na początku XVIII wieku miasto doświadcza kolejnych klęsk: w 1709 roku surowa zima skutkuje klęską nieurodzaju, w następnych latach miasto nawiedza katastrofalna powódź, a w roku 1721 ludność dziesiątkuje kolejna epidemia dżumy. W latach 80. XVIII wieku nieurodzaje i wysokie podatki powodują znaczne zubożenie i niezadowolenie. Już wiosną 1789 roku w Prowansji wybuchają pierwsze zamieszki. W tej sytuacji idee rewolucji francuskiej znajdują w Arles podatny grunt. Z drugiej strony, duża ilość szlachty w mieście i okolicach stanowi silne zaplecze dla ruchów kontrrewolucyjnych. W 1792 roku dochodzi do walk pomiędzy stronnikami i przeciwnikami rewolucji, a w roku 1793 w Prowancji wybucha kontrrewolucyjne powstanie, stłumione przez siły republiki.

W latach 1832-1884 wieku Arles dziewięciokrotnie doświadcza epidemii cholery. Mimo to, miasto rozwija się i industrializuje. Rozbudowany zostaje port, powstają nowe zakłady przemysłowe, unowocześnieniu ulega infrastrutura miejska, konserwowane i odnawiane są zabytki przeszłości. 

  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
  • Arles
Le Puy-en-Velay to urocze miasto leżące na skraju Masywu Centralnego w regionie Owernia, w departamencie Górna Loara. Jest ośrodkiem kultu maryjnego. Znajduje się tam figura Matki Boskiej Czarnej Madonny. Jest to również jeden z trzech początkowych punktów na szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.

Przeciętnemu wspólczesnemu Francuzowi miasto kojarzy się z koronkami, wzmiankowanymi po raz pierwszy już w 1408 roku, zieloną soczewicą uprawianą w regionie Velay, oraz z "verveine" - likierem z lippii trójlistnej, zwanej też werbeną cytrynową. Jednakże w Średniowieczu było obok Chartres najstarszym i najważniejszym ośrodkiem kultu maryjnego. 

Jednak historia tego miejsca jest znacznie starsza. W latach 53-51 p.n.e. Owernia została podbita przez Juliusza Cezara, stając się częścią Galii Celtyckiej. Na terenach dzisiejszego Le Puy, na górze Anis, Rzymianie założyli miasto Anicium. Po upadku Cesarstwa, miasto zostało spustoszone, mieszkańcy zmasakrowani, rzymskie domy zniszczone. W późniejszym okresie Owernia była wielokrotnie celem najazdów Gotów, Burgundów i Franków. W V wieku dostała się pod panowanie Wizygotów, a w 507 roku Chlodwig włączył ją w granice swego państwa. Już wcześniej dzisiejsze Le Puy było siedzibą biskupstwa, aczkolwiek jego początki są legendarne. Według spisu męczenników sporządzonego przez lotaryńskiego biskupa Ado z Vienne w 858 roku i uzupełnionego w połowie X wieku przez Gauzberta z Limoges, pierwszy biskup Périgeux, noszący imię Front został wysłany w rejon dzisiejszego Le Puy wraz z kapłanem Jerzym. Mieli oni prowadzić działalność misyjną i reorganizować życie chrześcijan w tej części Galii po prześladowaniach, które miały miejsce za rządów cesarza Trajana Decjusza ok. 250 roku. Ów ksiądz Jerzy (uznany potem za świętego) miał zbudować pierwszy tutejszy kościół, nazwany Vetula in pago Vellavorum. Późniejsza tradycja średniowieczna podaje także listę biskupów tego miasta w rejonie Velay (Vellavi). Od imienia jednego z nich, Paulinusa, miejscowość przyjęła nazwę Saint-Paulien. W IX wieku kult maryjny był już tak silny, że miasto zaczęto nazywać Le Puy Notre-Dame. Począwszy od X wieku, Velay staje się hrabstwem-biskupstwem, a Le Puy zostaje jego stolicą. 

Prestiż miejsca wzrósł, gdy król Ludwik IX Święty ofiarował świątyni figurkę Czarnej Madonny. Le Puy bogaciło się, dzięki ogromniej liczbie pielgrzymów przybywających tu przez całe średniowiecze. W latach 1220-1240 miasto zostało otoczone murem obronnym, który będzie stanowić jego granicę aż do XVIII wieku. W średniowieczu Le Puy było nie tylko centrum religijnym, ale także prestiżowym ośrodkiem literatury w języku oksytańskim. 

Region Velay od 1377 roku aż do rewolucji francuskiej należał do Langwedocji, jako niezależna seneszalia. Miasto skutecznie opierało się atakom hugenotów, a następnie przez długie miesiące odmawiało uznania Henryka IV, jako króla Francji mimo jego przejścia na katolicyzm.

W czasie rewolucji francuskiej dobra należące do Kościoła, a także duża część wyposażenia świątyń została zniszczona, bądź rozgrabiona. Mimo wszystko, zachowało się sporo zabytków, pamiętających czasy świetności miasta. 

Do Le Puy-en-Velay warto przyjechać też ze względu na bardzo malownicze położenie miasta. Leży ono w zagłębieniu wulkanicznego stożka. Odnosi się wrażenie, że zostało zawieszone na skalnych występach i olbrzymich bazaltowych filarach. Ma trzy wierzchołki, a każdy z nich zwieńczony jest kościołem lub pomnikiem. Ciekawostką jest, że możemy je zobaczyć w filmie o przygodach Jamesa Bonda p.t. „Diamenty są wieczne”.
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • W drodze do Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay
  • Le Puy-en-Velay

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. lmichorowski
    lmichorowski (05.11.2014 17:59) +1 + -
    Faktycznie, nasze "Tour de France" było udane, choć parę ciekawych regionów do zobaczenia jeszcze zostało. Pozdrawiam. :)
  2. marger22
    marger22 (05.11.2014 11:51) +1 + -
    Podróż po cudownych miejscach. Jestem pod wrażeniem pracy włożonej w opracowanie. Ilość tekstu, informacji, zdjęć. Gratuluję.
  3. iwonka55h
    iwonka55h (29.10.2014 8:13) +2 + -
    korzystając z tego, że mam tu jeszcze jakieś prawo do głosu pozwoliłam sobie pojeździć z Tobą po południowej Francji, tereny, które swego czasu zwiedzałam rowerem.
    Najbardziej podobało mi się Carcassonne.
    Jeszcze wrócę doobejrzeć.
  4. lmichorowski
    lmichorowski (28.10.2014 21:26) +2 + -
    Tak, Le Puy było już w drodze powrotnej.
  5. pt.janicki
    pt.janicki (28.10.2014 19:19) +2 + -
    ...czyli już w północną stronę kierowaliście się na zakończenie tej części podróży...
  6. pt.janicki
    pt.janicki (08.10.2014 20:26) +3 + -
    ...i niestety wróciły objawy chorobowe u Kolumbera ... :-) ...
  7. lmichorowski
    lmichorowski (05.10.2014 11:54) +3 + -
    Myślę, że ich nazwa pochodzi od tego miasta (Albi + gens (ludzie) = ludzie z Albi)...
  8. pt.janicki
    pt.janicki (03.10.2014 12:08) +3 + -
    ...do tej pory nie łączyłem określenia: albigensi z nazwą miasta, w którym byli szczególnie aktywni!...
  9. lmichorowski
    lmichorowski (23.09.2014 15:58) +2 + -
    Nam też trochę ciekawych miejsc na południu Francji zostało do zwiedzenia - przede wszystkim Pireneje i Prowansja, o którą zaledwie "otarliśmy się". Pozdrawiam. :)
  10. przedpole
    przedpole (23.09.2014 7:43) +3 + -
    Byłem wprawdzie na południu Francji, ale tak dokładnie to jej nie zwiedziłem. Pozdrawiam
  11. hooltayka
    hooltayka (20.09.2014 6:29) +4 + -
    Alzacja jest piękna zwłaszcza jesienią.Co do Lazurowego Wybrzeża niewiele straciłeś.Włoskie jest o wiele piękniejsze,ja jechałam od Portofino w stronę Francji i widoki były fantastyczne.Po zwiedzeniu Monako każde następne miejsce było rozczarowaniem.LW jest jazgotliwe i zatłoczone.Po dotarciu do Cannes miałam dosyć i pojechałam do Grasse i zwiedzałam Prowansję,która mnie zachwyciła.Tam bym najchętniej wróciła.Muszę jeszcze dodać,że jechałam motocyklem.Oczywiście z kierowcą.
    Serdecznie pozdrawiam-)
  12. lmichorowski
    lmichorowski (19.09.2014 16:49) +3 + -
    Irenko, ja natomiast Alzacji nie zwiedziłem wcale. Bardzo chciałem, ale nie starczyło na nią już ty razem czasu. Byłem tam jeszcze w czasach studenckich, ale tylko w Colmar. Również Prowansję tylko "liznęliśmy", a Lazurowego Wybrzeża nie mieliśmy w ogóle w planie tegorocznej podróży - znaliśmy sąsiednią Riwierę Włoską, która w sumie jest dość podobna. Żałuję, że nie starczyło czasu na poznanie Pirenejów i Masywy Centralnego. Ale ciągle jest powód, żeby do Francji jeszcze raz przyjechać. Tylko kiedy?... Pozdrawiam równie serdecznie :)
  13. hooltayka
    hooltayka (18.09.2014 17:52) +4 + -
    Piękny kolejny etap wycieczki.
    Ja troszkę Francji zwiedziłam,ale nie tyle,co Ty.
    Alzację,Paryż,Prowansję.
    Lazurowe Wybrzeże bardzo mnie rozczarowało i uciekłam do Kanionu Verdon i Roussillon,a potem na północ.
    Pozdrawiam serdecznie-)
  14. olaf43
    olaf43 (13.09.2014 21:19) +4 + -
    Rewelacyjna wyprawa, bardzo mi się podobało i dla takich podróży warto tu być :)
    pozdrawiam...
  15. renata-1
    renata-1 (13.09.2014 20:01) +4 + -
    będzie ciekawie, na razie pozdrawiam,
lmichorowski

lmichorowski

Leszek Michorowski
Punkty: 506827