Ocenione komentarze użytkownika lmichorowski, strona 765

Zdjęcie pewnie robiłeś z dzwonnicy kościoła św. Anny.

Warszawska klasyka, ale ładna.

I kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Pannyi świętego Józefa Oblubieńca - dawniej kościół karmelitów. Został uwieczniony na obrazach, a także w słynnym "Polonezie Kościuszki", pieśni patriotycznej, powstałej w 1792 roku z okazji przymusowej emigracji Tadeusza Kościuszki, spowodowanej klęską wojsk polskich w wojnie z Rosją i przystąpieniem króla Stanisława Poniatowskiego do Konfederacji Targowickiej. Odpowiednia zwrotka pieśni, wspominająca kościół brzmiała:

Kto powiedział, że Moskale
Są to bracia nas, Lechitów,
Temu pierwszy w łeb wypalę
Przed kościołem Karmelitów.
Kto nie uczuł w gnuśnym bycie
Naszych kajdan, praw zniewagi,
To, jak zdrajcy, wydrę życie
Na niemszczonych kościach Pragi.

Kościół znany też jest z powiedzenia "spuchnąć jak karmelicka bania", nawiązującego do kuli umieszczonej na szczycie fasady świątyni.

Warto przypomnieć, że właśnie w tym gmachu 16 grudnia 1922 roku Eligiusz Niewiadomski dokonał zamachu na pierwszego prezydenta odrodzonej Polski, prof. Gabriela Narutowicza.

Kościół znany jest też z tego, że z racji dobrej akustyki, często odbywają się w nim koncerty.

Mieści się w barokowym pałacu Czapskich. Rezydencja początkowo budowana była dla Michała Kazimierza Radzwiłła, prawdopodobnie wg projektu Tylmana z Gameren. Budowę do końca doprowadził jednak prymas Michał Radziejowski. Po nim, właścicielem pałacu został Adam Sieniawski, który wyposażył i przebudował go w latach 1713-1721. Autorami projektów przebudowy byli Kacper Bażanka, Augustyn W. Locci oraz Karol Bay. W 1732 roku właścicielem pałacu został bankier Piotr de Riaucourt, a od 1733 roku pałac należał do Czapskich, którzy po raz kolejny przebudowali pałac w latach 1752-1765, nadając mu późnobarokowy wygląd. pałac W 1782 roku pałac odziedziczyła Konstancja (z d. Czpska), żona Stanisława Małachowskiego. On zadecydował o przekształceniu wnętrza na klasycystyczne wg projektu Jana Chrystiana Kamsetzera. Wkrótce po śmierci Stanisława Małachowskiego, w 1810 roku pałac przejęli Krasińscy i zaczęli go rozbudowywać. W latach 1851-1852 pałac przebudowano według projektu Henryka Marconiego. Krasińscy zebrali w pałacu spory zbiór książek, zwany Biblioteką Ordynacji Krasińskich, która od 1860 roku funkcjonowała jako instytucja publiczna. W latach 1829-1830 w lewej oficynie na drugim piętrze mieszkał wraz z rodziną Fryderyk Chopin. Inni znani mieszkańcy to pisarz Zygmunt Krasiński oraz malarz Zygmunt Vogel. W 1887 roku pałac przeszedł w ręce Raczyńskich za sprawą wdowy po właścicielu Władysławie Krasińskim, Róży z Potockich, która poślubiła Edwarda Raczyńskiego. Budynki zostały wypalone w 1939 roku, a oficyny uszkodzone w czasie powstania warszawskiego. Całość została odbudowana w latach 1949-1956 na potrzeby Akademii Sztuk Pięknych wg projektu Stanisława Brukalskiego w szacie barokowej. (źródło: Warszawikia)

O, właśnie pod widocznymi nad wejściem czerwonymi literami można zobaczyć napis, że nosi on imię "Ziutka-Słoneczko" (jak określał patrona Marek Hłasko).

Co ciekawe, kilka lat temu pokazywałem Warszawę klientom z Brazylii, którzy określili Pałac Kultury jako "very beautiful building"...

Napis jest nieco przykryty neonem nad głównym wejściem do PKiN, ale wprawne oko bez trudu go wyłowi.

Ładne odbicie.