Ocenione komentarze użytkownika lmichorowski, strona 763

Posąg Gajusza Juliusza Cezara (zresztą widać podpis)

Posąg Gnejusza Pompejusza Magnusa, wybitnego wodza rzymskiego członka tzw. I Triumwiratu.

Budynek Starej Pomarańczarni, zwanej w czasach Stanisława Augusta Wielką Oranżerią, wzniesiony został w l. 1786-1788 według projektu królewskiego architekta Dominika Merliniego. Usytuowano go w zachodniej części ogrodu, w zakolu cofniętej skarpy.

Niewielki, powstały na planie kwadratu Biały Domek jest pierwszą budowlą wzniesioną od podstaw za czasów panowania Stanisława Augusta. Królewski architekt Dominik Merlini stworzył pawilon pełen wdzięku, kameralny w swym charakterze, a nade wszystko harmonijnie wpisujący się w otaczający krajobraz. Biały Domek wybudowany w 1774 r. łączy w sobie tym samym wszystkie cechy "maison de plaisance", czyli podmiejskiej letniej willi. (źródło: strona internetowa Łazienek Królewskich).

Pałac Myślewicki wzniesiony w 1774 roku wg projektu Dominika Merliniego. Od końca lat 70. XVIII wieku jego właścicielem był książę Józef Poniatowski. Mieszkali tu m.innymi: matka księcia Józefa, Teresa z Kinskych Poniatowska, generał Andrzej Mokronowski i szambelan Franciszek Ksawery Woyna. Do naszych czasów Pałac przetrwał w stanie niemal niezmienionym, a jego wnętrza zachowały w większości oryginalną dekorację malarską. Nieco więcej informacji o nim oraz o innych obiektach Łazienek Królewskich zamieściłem w opisach zdjęć z mojego spaceru po Łazienkach, zamieszczonych w podróży "Chociaż tyle w świecie miast".

Zwany także Koszarami Sapieżyńskimi. Powstał w latach 1731-1746 w stylu barokowym, według projektu Jana Zygmunta Deybla dla kanclerza wielkiego litewskiego Jana Fryderyka Sapiehy. Budowla powstała w kształcie podkowy. Od strony ulicy pozostawiono niewielki dziedziniec paradny, na tyłach - wielki ogród, z którego nic już dziś nie pozostało. Pałac został zakupiony w 1818 roku przez rząd Królestwa Polskiego, a do 1820 roku został przebudowany na koszary wg projektu Wilhelma Henryka Mintera. Podczas Powstania Listopadowego pełnił funkcje koszar pułku pieszego 4. batalionu piechoty. Stąd 29 listopada 1830 roku Czwartacy przyszli z pomocą szturmującym Arsenał. W dwudziestoleciu międzywojennym w pałacu mieściła się filia szpitala wojskowego. Został zniszczony w 1944 roku przez Niemców. Po II wojnie światowej budynek odbudowano w latach1950-1955 pod okiem Marii Zachwatowiczowej. (źródło: Warszawikia).

To oczywiście kościół franciszkanów. Pierwszą niewielką drewnianą świątynię zakonnicy wybudowali w tym miejscu w 1646 roku. Kościółek został spalony w czasie potopu szwedzkiego. Po odbudowie w latach 1662-1663 stary kościół ustąpił miejsca kolejnemu, zachowanemu do dziś. Pierwszym projektantem był Giovanni Battista Ceroni, ale wg jego projektu zrealizowano jedynie prezbiterium i przyległe do niego pomieszczenia. Budowę na kilka lat przerwała śmieć Ceroniego. Podjętą ją ponownie w 1713 roku. Projekt został zmodyfikowany przez Karola Baya, a budową kierował Józef Fontana wraz z synem Jakubem. W latach 1746-1749 według projektu Antonia Solariego dobudowano od zachodu kaplicę Św. Trójcy, a w roku 1788 Józef Boretti dokonał przebudowy fasady. W XIX wieku zespół klasztorny przechodził zmienne koleje - mieściło się tu m.in. więzienie, sierociniec, Warszawska Akademia Duchowna, ochronka dla dzieci. Po roku 1864 kościół pełnił funkcję świątyni garnizonowej dla katolików służących w armii rosyjskiej. Franciszkanie odzyskali kościół i część zabudowań dopiero po zakończeniu I wojny światowej. W czasie ostatniej wojny i Powstania Warszawskiego kościół doznał zniszczeń, ale nie naruszyły one jego konstrukcji. Po wojnie, kościół kilkakrotnie poddawano pracom renowacyjnym i konserwatorskim.

Św. Ducha - paulini, św. Jacka - dominikanie.

Rzeźba autorstwa Konstantego Hegla (1799-1876). W latach 1855-1928 stała na Rynku. Później była przenoszona w różne miejsca Warszawy. Od roku 2000 ponownie na Rynku. W roku 2008, po przeprowadzeniu prac konserwatorskich oryginał umieszczono w Muzeum Historycznym m.st. Warszawy a na Rynku zastąpiła go kopia.

Strona Dekerta (pierzeja północna).