Ajax Loader Ładuję ...

Swą nastepną podróż w kierunku granicy z Rosją graniczącą z województwem warmińsko-mazurskim jak tradycja nakazuje rozpoczynam ze swojego miasta Olsztyn. Nie mam zwyczaju zdobywania miejsc turystycznych przez dojechanie tam pociągiem więc to co możliwe po drodze postaram sie pokazać. Oprócz zegarów, lokmotyw, kwiatów pasjonują mnie również budowle mostów. Celem mojej podróży jest Gronowo, zatem chwilka zleci zanim stanie tam moja noga. Jestem przekonany, że relacja z wcześniejszych odwiedzin spodoba się Wam.  Zatem w drogę do Miłomłyna
  • Dsc06846  800x600
  • Dsc06847  800x600
  • Dsc06848  800x600
  • Dsc06849  800x600
  • Dsc06850  800x600
  • Dsc06851  800x600
  • Dsc06852  800x600
  • Dsc06853  800x600
  • Dsc06854  800x600
  • Dsc06855  800x600
  • Dsc06857  800x600
  • Dsc06858  800x600
  • Dsc06859  800x600
  • Dsc06861  800x600
  • Dsc06862  800x600
  • Dsc06863  800x600
  • Dsc06864  800x600
  • Dsc06865  800x600
  • Dsc06866  800x600
  • Dsc06867  800x600
  • Dsc06868  800x600
  • Dsc06869  800x600
  • Dsc06870  800x600
  • Dsc06871  800x600
Miłomłyn (niem. Liebemühl, prus. Mīlimalūns) miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Miłomłyn. Położone nad Kanałem Elbląskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. olsztyńskiego.

Według danych z 2008 roku miasto liczyło 2336 mieszkańców. W 1945 spalony przez Armię Czerwoną, zniszczony w 90%. Ważny węzeł wodny na Kanale Elbląskim. Przystanek autobusowy, ośrodek zdrowia, apteka, bank, poczta, restauracja, hotel, Centrum Rehabilitacji Kardiologicznej i Ogólnomedycznej.

Historia

Miejscowość powstała na przełomie XIII i XIV w., najpierw jako strażnica krzyżacka. Na początku XIV w. zbudowano zamek i młyn, a obok powstało osiedle targowe Liwemühl (Młyn nad Liwą), które w 1335 r. uzyskało prawa miejskie. Prawa miejskie Miłomłyn utracił w 1945 i ponownie uzyskał w 1998. Nazwa zniekształcona Liebemühl została przetłumaczona przez Polaków jako Miłomłyn.

W czasie wojny polsko-krzyżackiej w 1414 r. i w trakcie wojny trzynastoletniej miasto na krótko przechodziło w ręce polskie.

W latach 1567-1587 rezydowali na tutejszym zamku ostatni ewangeliccy biskupi pomezańscy. W wieku XVII Miłomłyn zniszczyli Szwedzi, a w roku 1807 i 1813 – kolejne przemarsze wojsk francuskich, pruskich i rosyjskich.

W latach 1818–1945 należał do wschodniopruskiego powiatu ostródzkiego. Do rozwoju miejscowości w XIX w. przyczyniła się budowa Kanału Elbląskiego oraz doprowadzenie kolei (trasa Ostróda – Elbląg) w roku 1893. Linia kolejowa została rozebrana w 1945 r. Druga linia kolejowa łączyła Ostródę i Morąg (zbudowana w 1903 r.). W tym czasie Miłomłyn stał się węzłem dróg wodnych i kolejowych oraz ośrodkiem handlu drewnem.

Miłomłyn znajduje się na terenie krainy historycznej Prusy Górne.

II wojna światowa

W 1945 roku do Miłomłyna wycofała się jedna z trzech grup kompanii piechoty garnizonu czerwonych koszar broniących Ostródy przed Armią Czerwoną, a dokładnie odcinka Kajkowo – Bukwałd. Grupą tą dowodził Bruno Kowalzik, liczyła ona 50-60 żołnierzy. Żołnierze przedzierali się przez lasy miejscowości Piławki pod ostrzałem artylerii, gdy już dotarli do samego Miłomłyna, zostali załadowani na ciężarówkę i ewakuowani do Morąga.
  • Dsc06872  800x600
  • Dsc06873  800x600
  • Dsc06875  800x600
  • Dsc06876  800x600
  • Dsc06877  800x600
  • Dsc06878  800x600
  • Dsc06879  800x600
  • Dsc06880  800x600
  • Dsc06881  800x600
  • Dsc06882  800x600
  • Dsc06883  800x600
  • Dsc06884  800x600
  • Dsc06885  800x600
  • Dsc06886  800x600
  • Dsc06887  800x600
  • Dsc06888  800x600
  • Dsc06889  800x600
  • Dsc06890  800x600
  • Dsc06891  800x600
  • Dsc06892  800x600
  • Dsc06893  800x600
  • Dsc06894  800x600
  • Dsc06895  800x600
  • Dsc06896  800x600
  • Nad Kanałem w Miłomłynie
  • Dsc06898  800x600
  • Dsc06899  800x600
  • Dsc06900  800x600
  • Dsc06901  800x600
  • Dsc06902  800x600
  • Dsc06903  800x600
  • Dsc06904  800x600
  • Dsc06905  800x600
  • Dsc06906  800x600
  • Dsc06907  800x600

Miejscowość i miejsce nie codzienne . Klimat samego Szymonowa a w szczególności placówki Domu Dziecka im. Sybiraków jest niepowtarzalny i zjawiskowy. Zapraszam.

 

 

Dom Dziecka w Szymonowie ma bogatą tradycję.

Powstał w 1943 roku w dalekim Semipałatyńsku. Założycielką i pierwszą dyrektorką była p. Wincentyna Szawczukiewicz, która przygarnęła 90–ro polskich dzieci – sierot wojennych i czyniła wszystko, by zachowały polskość i szczęśliwie wróciły do kraju.

W czerwcu 1946 r. po trzech tygodniach jazdy bydlęcymi wagonami 92-je dzieci przybyło do Szymonowa. Część dzieci wyjechała do rodzin, część pozostała. Bardzo trudne były losy sierot, których korzenie sięgały Sybiru. Długo jeszcze nie mogli wracać do przeszłości.

Dopiero w lipcu 1985 r. dzieki TVP i żyjącej jeszcze p. W. Szawczukiewicz udalo się zorganizować I Zjazd Sybiraków, który był wspaniałą lekcją historii i niezapomnianych wzruszeń dla nas wszystkich. Wtedy to postanowiono, że zjazdy odbywać się będą co 5 lat.

W 1990 roku padła z odległej Kalifornii od Sybiraka p. Tadeusza Sieniawy – Szymańskiego propozycja, by Dom w Szymonowie uczynić żywym pomnikiem historii i nadać mu nazwę „ Sierot Sybirackich”

Organizacja uroczystości zajęła się obecna p. dyrektor Bagińska. Niestety tej doniosłej chwili nie doczekała p. Szawczukiewicz.

Między sybirakami a wychowankami zacisnęły się więzy przyjaźni. Sybiracy zdeponowali w domu Dziecka wszystkie pamiątki z okresu wojny. Postanowili tez dodatek kombatancki przeznaczyć na potrzeby domu.

Niestety, coraz więcej sybiraków ubywa i na IV Zjeździe zorganizowanym w pierwszą sobotę lipca ( Święto Domu) było już tylko 37 osób.

Ludzie Ci naprawdę kochają szymonowski dom. Chętnie przyjeżdżają, nie tylko na zjazdy, rozsławiają jego imię w Polsce i na świecie.

 

Szymonowo (niem. Simnau) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Małdyty.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

We wsi znajduje się kościół klasycystyczny z początku XIX w., ołtarz z XVII w. Pałac z początku XX w., przebudowany (w latach 90. XX w. mieścił się dom dziecka). W zespole pałacowym kordegarda z początku XX w.

Wieś wzmiankowana w dokumentach z 1301 i 1311, jako wieś czynszowa na 60 włókach. inne dane wskazują że wieś założona w 1324[1] Pierwotna nazwa wsi – Symenow. W 1782 we wsi odnotowano 29 domów (dymów), natomiast w 1858 w 17 gospodarstwach domowych było 245 mieszkańców. W latach 1937–1939 było 605 mieszkańców. W 1973 wieś Bagnity należała do powiatu morąskiego, gmina i poczta Małdyty.

Około 1 km na wschód od Szymonowa znajduje się jezioro Ruda Woda (na szlaku Kanału Elbląskiego, powierzchnia jeziora – 665 ha, szer. do 1,7 km, maksymalna głębokość – 28 m. Brzegi wysokie w większości zalesione. Na północy łączy się z jeziorem Sambród, na południu z jeziorem Ilińsk, od wschodu połączenie z Kanałem Duckim z jeziorem Bartężek).

Brzeziniak (niem. Birkenbruch) – bagno, położone na północny zachód od wsi Szymonowo[2]

  • Stara "siódemka"
  • Szutrowa droga do Szymonowa
  • Nie całkiem tak wiejsko
  • Sielankowość miejsca
  • Brama otwarta...
  • Jedna z kapliczek
  • Wieża
  • Kapliczka
  • Kapliczka
  • Tablica pamiątkowa
  • Otoczenie kościółka
  • Kapliczka Dorota z Mątew
  • Budynek w Szymonowie
  • Sala komputerowa
  • Szkoła?
  • Historyczna  fotografia
  • Dsc06925  800x600
  • Pani Dyrektor
  • "Inspekcja"
  • Pamiątka po wakacjach
  • Sportowe trofea
  • Dąb
  • Dąb
  • Fasada
  • Miejsce na ognisko
  • Konstruktywna rozmowa
  • W obiektywie....
  • Widok od południa
  • Dawna wędzarnia
  • Tablica dłutem pisana
  • Nie ma jak w domu
  • Budynek dziewczynek
  • Rowerek
  • Plękity
  • Plękity
  • Plękity
  • Drogowskaz
  • Dworek w Soplach
  • Dworek w Soplach
  • Dworek w Soplach

Małdyty (niem. Maldeuten) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Małdyty nad jeziorem Sambród i na trasie linii kolejowej Elbląg-Morąg-Olsztyn. Zachodnim skrajem miejscowości przebiega trasa drogi krajowej nr .

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. W latach 1945–1946 miejscowość nosiła nazwę Niebytów[1].

Miejscowość jest siedzibą gminy Małdyty. Przez Małdyty przepływa Kanał Elbląski.

 

Wieś wymieniana w dokumentach w 1350 jako osada pruska pod nazwą Maudithen. Nazwa osady wywodzi się od Prusa o imieniu "Maudyc" lub od rośliny (w litewskim 'mauda' to cykuta).

Około 1400 Małdyty były folwarkiem zakonnym. Po wojnie trzynastoletniej, od połowy XV w. do XVII należała na prawie magdeburskim do rodu von Schlieben, rycerzy zaciężnych. W 1648 Fryderyk von Schlieben (starosta tylżycki) sprzedał Małdyty von Houwaldowi za sumę 5 tys. florenów polskich. Dobra te obejmowały Małdyty, wieś Zajezierze, folwark Fiugajki i młyn wodny Czulpa.

W XVIII i pierwszej połowie XIX w. Małdyty były stacją węzłową ruchu dyliżansów. Stąd rozchodziły się trakty do Morąga, Ostródy, Elbląga i Zalewa. Uruchomienie w 1860 Kanału Elbląskiego ułatwiło transport towarów.

W XIX w. do dóbr w Małdytach należały także dwa folwarki: Górka oraz Sople. Około 1900 dobra małdyckie obejmowały obszar 1786 ha, w tym 283 ha lasów. W 1914 posiadłości te znalazły się we władaniu Towarzystwa Rolnego (Landgesellschaft), które rozparcelowało ziemię na gospodarstwa chłopskie. W Małdytach i Zajezierzu – ze względu na duże zabudowania gospodarcze, pozostały tak zwane resztówki. Natomiast folwark Fiugajki został podzielony całkowicie.

W Małdytach nie było szkoły. Dzieci uczęszczały do szkoły w pobliskim Zajezierzu (szkoła istniała od XVIII w.).

W 1782 we wsi było pięć "dymów". W 1818 w siedmiu gospodarstwach domowych mieszkało 53 osoby. W 1858 zanotowano 11 domów i 182 mieszkańców. W 1939 gmina Małdyty (łącznie z Zajezierzem) liczyła 775 mieszkańców.

Nie jest historycznie uzasadnione uznawanie obecnej miejscowości Małdyty za tożsame z niemiecką miejscowością Maldeuten. Małdyty w swym obecnym kształcie zostały powołane do życia na drodze administracyjnej pod koniec 1946 roku. Po II wojnie światowej po przejęciu władzy przez administrację polska, przez pewien czas funkcjonowała nazwa Małdyty tylko dla majątku ziemskiego, natomiast siedziba gminy znajdowała się w miejscowosci Niebytów ( teren obecnych Małdyt ). Na pieczęci urzędu z roku 45/46 czytamy: "Zarząd Gminy Małdyty z siedziba w Niebytowie stacja kolejowa Wolny Bór". Te wszystkie nazwy zostały zastąpione jedną: "Małdyty". Na mapach z 1946 mażna znaleźć jeszcze jedną - Frywałd. Następnie została dołączona miejscowość Czulpa. Była to miejscowość utworzona po 1914 na terenie po parcelacji majątku Maleuten. Jej obecna lokalizacja to budynki przy kanale w stronę toru kolejowego. W przeszłości znajdował się tam także młyn wodny oraz posiadłość G.J.Steenke, budowniczego Kanału Oberlendzkiego, jej niemiecka nazwa to Zölp. Do terenów obecnych Małdyt włączona została także osada mająca niemiecka nazwę Schneidemühle - czyli Tartak - która została założona po roku 1860 na terenie osuszonego częściowo jeziora Sambród. Na dnie tego jeziora w wyniku obniżenia lustra wody o 5,5 m znalazła swą lokalizację także stacja kolejowa Maldeuten. Główna część obecnych Małdyt stanowi przedwojenna miejscowość Freiwalde - obecnie Leśnica, stąd powojenna nazwa stacji - Wolny Bór. Do Małdyt weszła część Leśnicy od dawnej cegielni w stronę toru kolejowego.

Praktycznie obecne Małdyty swój byt zawdzięczają G.J.Steenke. W trakcie prac przy budowie kanału obniżono lustro wody jeziora Sambród, co umożliwiło rozwój osadnictwa na uzyskanym terenie i rozwój komunikacji wodnej, drogowej i kolejowej. Smutne, że w samej miejscowości nie ma śladu upamiętniającego jego dzieło.

 Neogotycka oficyna pałacowa w kształcie obecnym została zbudowana ok. 1830. Kiedyś była to część dużego kompleksu pałacowego, należącego do dóbr Augusta II Mocnego. Pałac uległ zniszczeniu w czasie II wojny światowej, zachowała się jedynie oficyna, brama wjazdowa i pozostałości parku z pomnikowymi drzewami. Na wprost rośnie okaz ponad 150-letniej tui, jednej z największych w Polsce. W okresie bożonarodzeniowym przystrojona kolorowymi światełkami jest bez wątpienia największą choinką w okolicy. W skrajnej części parku natomiast króluje ponad 400-letni dąb "Kłobuk". Oficyna, oryginalnie odgrywała rolę budynku administracyjnego i stajni wyjazdowych na potrzeby pałacu. Obecną rolę – restauracji i hotelu – pełni od niespełna 20 lat.

  • Dsc06951  800x600
  • Dsc06952  800x600
  • Dsc06953  800x600
  • OSP w Małdytach
  • Budynek Urzędu Gminy w Małdytach
  • Nieczynna, niszczejąca wieża ciśnień przy dworcu PKP w Małdytach
  • Nieczynna, niszczejąca wieża ciśnień przy dworcu PKP w Małdytach
  • Nowa estakada przy Małdytach
  • Stary most nad Kanałem Elbląskim w Rybakach
  • Pod mostem w Rybakach, dalej estakada a w oddali kolejna nowa  estakada
  • Widok z pod starego mostu w Rybakach na estakadę "siódemki "
  • Widok z pod estakady na stary most nad Kanałem Elbląskim w Rybakach
  • Widok na dwa mosty w Rybakach
  • " Rodzący " się nowy most w Rybakach ( już czynny )
  • Panorama na Gospodarstwo Rolne w Awajkach

Rybaki to jedna z 43 miejscowości gminy Małdyty , należącej administracyjnie do województwa Warmińsko-Mazurskie.

 

 

Awajkiwieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk. Awajki leżą nad kanałem elbląskim.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

 

Piniewowieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

 

 

Drulitywieś w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk. Wieś jest siedzibą sołectwa Drulity w którego skład wchodzą również miejscowości Dargowo i Piniewo.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

 

 

Buczyniec (niem. Buchwalde [1]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Rychliki. Znajduje się tu pochylnia na Kanale Elbląskim, umożliwiająca ruch wagoników przewożących statki.

W 1945 r. wieś została włączona do Polski. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

 

 

 

  • Dsc06967  800x600
  • Dsc06968  800x600
  • Dsc06970  800x600
  • Dsc06972  800x600
  • Dsc06973  800x600
  • Dsc06974  800x600
  • Dsc06975  800x600
  • Dsc06976  800x600
  • Dsc06978  800x600
  • Dsc06979  800x600
  • Dsc06980  800x600
  • Dsc06981  800x600
  • Dsc06982  800x600
  • Dsc06983  800x600
  • Dsc06984  800x600
  • Dsc06985  800x600
  • Dsc06986  800x600
  • Dsc06987  800x600
  • Dsc06988  800x600
  • Dsc06989  800x600
  • Dsc06990  800x600
  • Dsc06991  800x600

Pochylnia Kąty – mała osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk w bezpośrednim sąsiedztwie Pochylni Kąty na Kanale Elbląskim. Osada wchodzi w skład sołectwa Krasin.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

  • Dsc06992 w drodze do pochylni katy
  • Dsc06993 w drodze do pochylni katy
  • Dsc06994 remont mostu katy
  • Dsc06995 przed katami
  • Dsc06996 maszynownia pochylni katy
  • Dsc06997 maszynownia pochylni katy
  • Dsc06998 katy
  • Dsc06999 katy
  • Dsc07000 katy
  • Dsc07001 katy
  • Dsc07002 katy
  • Dsc07003 katy
  • Dsc07004 katy
  • Dsc07005 katy
  • Dsc07006 maszynownia katy
  • Dsc07007 katy
  • Dsc07008 katy
  • Dsc07009  1024x768
  • Dsc07010  1024x768
  • Dsc07011  1024x768
  • Dsc07012  1024x768
  • Dsc07013  1024x768
  • Dsc07014  1024x768

Pochylnia Oleśnica – mała osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk w bezpośrednim sąsiedztwie Pochylni Oleśnica na Kanale Elbląskim. Osada wchodzi w skład sołectwa Krasin.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

  • Dsc07016 most krasin
  • Dsc07021 olesnica
  • Dsc07017 z mostu krasin
  • Dsc07020 most wiekszy krasin
  • Dsc07019 most wiekszy krasin
  • Dsc07018 most krasin
  • Dsc07022 maszynownia pochylni olesnica
  • Dsc07023 olesnica
  • Dsc07024 olesnica
  • Dsc07025 olesnica
  • Dsc07026 olesnica
  • Dsc07027 olesnica
  • Dsc07028  1024x768
Dodaj opis
  • Dsc07029 pochylnia jelenie
  • Dsc07030 maszynownia pochylni jelenie
  • Dsc07031  1024x768
  • Dsc07032 jelenie
  • Dsc07033 jelenie
  • Dsc07034 jelenie
  • Dsc07035 z mostu jelonki
  • Dsc07036 most na jelonki
  • Dsc07037 dwa mosty na jelonki

Pochylnia Całuny jest piątą, ostatnią z pochylni Kanału Elbląskiego (licząc od strony Miłomłyna). Pochylnia położona jest w km 45.80 - 46.30 kanału, w m. Jelonki, gmina Rychliki, woj. warmińsko - mazurskie.

Pochylnia Całuny jest młodsza od pozostałych pochylni o ok. 33 lata. W 1850r obok dzisiejszej pochylni wykonano 5 drewnianych komorowych (na odcinku od Jez. Drużno do Jeleni - trzecia śluza położona była na wysokości dzisiejszej pochylni Całuny). Już w trakcie prac projektowych pomysł budowy śluz budził poważne wątpliwości. Duży problem stanowiło zaopatrzenie w wodę w ilościach niezbędnych do śluzowania statków. Po wybudowaniu czterech pochylni: Jeleni, Oleśnicy, Kąt i Buczyńca w latach 1860/61 odcinek ze śluzami komorowymi na wysokości Całun stanowił wąskie gardło całego kanału.

 Pierwsze projekty zakładające likwidację pięciu śluz i zastąpienie ich analogiczną pochylnią jak pozostałe powstały już w 1864r. Realizację pochylni podjęto jednak znacznie później (oddano do użytku w 1883r). Odcinek kanału z pochylnią wykonano równolegle do kanału ze śluzami - tak, że ruch jednostek pływających mógł trwać bez przerwy. W przeciwieństwie do pozostałych pochylni (gdzie siłą napędową jest koło wodne) tu maszynę wyciągową napędza turbina Francisa z wałem pionowym.

 Typ turbiny zastosowanej na Całunach opracował w 1849r James Bichene Francis. Udoskonalił on reakcyjną turbinę wodną opatentowaną w 1838r przez J.D. Howda. Turbinę Francisa zmodernizowano w 1868r wprowadzając kierownicę wirnika, co umożliwiło sterowanie jej obrotami. Zmiana koncepcji napędu (z koła wodnego na turbinę) prawdopodobnie była jedną z przyczyn odłożenia w czasie budowy pochylni w Całunach.

  • Dsc07045 do pochylni caluny
  • Dsc07038  1024x768 maszynownia caluny
  • Dsc07039 maszynownia caluny
  • Dsc07040 caluny
  • Dsc07041 caluny
  • Dsc07042 caluny
  • Dsc07043 budynek techniczny caluny
  • Dsc07044 caluny

Stankowowieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Markusy, na skraju obszaru Żuław Elbląskich.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie elbląskim.

 

 Gmina Markusy (dawn. gmina Zwierzno / gmina Żurawiec) – gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie elbląskim.

 

 

Gmina Żurawiec – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1945-1954[2] w woj. gdańskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy był Żurawiec[3].

Gmina Żurawiec powstała po II wojnie światowej (1945) na terenie tzw. Ziem Odzyskanych (tzw. IV okręg administracyjny – Mazurski). 25 września 1945 roku gmina – jako jednostka administracyjna powiatu malborskiego – została powierzona administracji wojewody gdańskiego[4], po czym z dniem 28 czerwca 1946 roku weszła w skład woj. gdańskiego[5][6].

1 stycznia 1949 roku gminę przeniesiono do powiatu elbląskiego w tymże województwie[7]. Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 6 gromad: Balewo, Jezioro, Jurandowo, Krzewsk, Węgle i Żurawiec[8]. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin[9]. Jednostki nie przywrócono 1 stycznia 1973 roku wraz z kolejną reformą reaktywującą gminy[10].

 

 

Raczki Elbląskiewieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Elbląg.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie elbląskim.

Wieś leży na Żuławach Elbląskich w pobliżu jeziora Druzno.

Według danych Instytutu Geodezji i Kartografii na terenie Raczek Elbląskich znajduje się najniżej położony punkt Polskidepresja 1,8 m p.p.m.[1]

  • Dsc07047 Stankowo
  • Dsc07048 Most Nad Rzeka Dzierzgon
  • Dsc07049 Most Nad Balewka w Markusach
  • Dsc07050 Nad Rzeką Balewka
  • Dsc07051 Stacja Pomp w Balewie
  • Dsc07052 Remiza Strazacka w Balewie
  • Dsc07053 Przed Żurawcem
  • Dsc07054 Stacja Pomp na Rzece Tina
  • Dsc07055 Przystanek Przy Stacji Pomp
  • Dsc07056 Panorama z Mostu Nad Rzeką Tyna
  • Dsc07057 Most Nad Tyna
  • Dsc07058 Raczki Elblaskie

Elbląg (wymowa ?/i (łac. Elbinga, Elbingus, niem. Elbing, prus. Elbings, rus. Эльблонг) – miasto na prawach powiatu w województwie warmińsko-mazurskim, siedziba władz powiatu elbląskiego (Elbląg nie wchodzi w jego skład, stanowi odrębną jednostkę samorządu terytorialnego), a także siedziba gminy Elbląg. Od 1992 - stolica diecezji elbląskiej. Najstarsze miasto w województwie, jedno z najstarszych miast w Polsce (rok założenia 1237, prawa miejskie 1246). Także najniżej położone miasto w Polsce. Miasto leży u ujścia rzeki Elbląg do Zalewu Wiślanego.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 126 049 mieszkańców[2].

Największym zakładem w mieście jest Browar wchodzący w skład Grupy Żywiec, ABB (dawny Zamech) oraz Alstom Power.

Elbląg to główny ośrodek przemysłu ciężkiego (turbiny, śruby okrętowe itp.), przemysłu spożywczego – browar, również turystycznego (Kanał Elbląski ze słynnymi pochylniami). Największy jednak rozwój miasta przypada na okres od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998, kiedy Elbląg był stolicą województwa. Na te lata przypada znaczny napływ ludności do miasta. Oddano niedawno do użytku węzeł Elbląg-Wschód, znacznie skracający szlak z Gdańska i Warszawy do Elbląga i obwodu kaliningradzkiego (tzw. Berlinka, teraz droga ekspresowa S22 Elbląg – Grzechotki). Wraz z nowo budowanym przejściem Grzechotki – Mamonowo II będzie to najkrótsza droga z zachodu na wschód Europy. Obecnie trwa przebudowa na odcinku Elbląg-Wschód – Jazowa w kierunku Gdańska. Dzięki dotacjom z Unii Europejskiej rozbudowywany jest Port Morski, sieć tramwajowa, a także odbudowywane Stare Miasto. Jednocześnie budowane są nowe osiedla mieszkaniowe: Modrzewina-Północ, Krasny Las, Dąbrowa oraz przemysłowa Modrzewina-Południe.

Elbląg jest jednym z najlepiej spenetrowanych archeologicznie polskich miast. Dzięki temu, elbląskie muzeum posiada liczne unikalne w skali światowej eksponaty (np. średniowieczną windę).

  • Zaczyna Zmierzchać
  • Elbląg Przed Zmierzchem
  • Zmierzch Nad Kanałem Elbląskim
  • Wczesny Poranek
  • Obwodnica Elblaga w " nogach "
  • I Po Biwaku
  • Tu Sobie Pospałem
  • Na Skraju Elblaga
  • Przy Dębowej
  • Dobre Miejsce Na Sen
  • Elbląskie Zlomowisko
  • Budynek Elbląga
  • Architektura Elbląga
  • Architektura Elbląga
  • Wiadukt Kolejowy
  • Estakada Obwodnicy E-7
  • Przejazd Kolejowy
  • Aleja Tysiaclecia Nad Kanalem
  • Ciekawy Budynek
  • Widok Na Wieżę Katedry
  • Estakada Elbląska E-7
  • Kanał Elbląski
  • Kościół Matki Boskiej Królowej Polski-Elbląg
  • Ulica Robotnicza , Elbląg,Kościół Bożego Ciała
  • Brama i Wieża Starego MIasta
  • Elbląg, Wzniosła Architektura
  • Elbląski Pracuś
  • Katedra
  • Katedra
  • Zabudowanie Starówki
  • Przystań Żeglugi
  • Krok Do Upadku
  • Dworzec PKS
  • Dworzec PKP W Elblągu
  • Budynek Poczty W Elblągu
  • Ulica Z Torowiskiem Tramwajowym, Elbląg
  • Wylot Z Elbląga, Mazurska

Suchaczwieś w północnej Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Tolkmicko.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

 Suchacz położony jest nad Zalewem Wiślanym, około 15 km od Elbląga, na obszarze Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Miejscowość znajduje się na trasie Kolei Nadzalewowej (obecnie nieczynnej).

 Najbardziej znanym wydarzeniem w historii Suchacza była bitwa morska, jaka została stoczona w 1463 roku na Zalewie Wiślanym, nieopodal Suchacza. W pobliżu wsi starły się ze soba floty Zakonu krzyżackiego oraz połączonych sił morskich Elbląga i Gdańska. Zwycięstwo nad zakonem upamiętnia okolicznościowy głaz, znajdujący się we wsi.

 

 

Kadyny (niem. Kadinen / Cadinen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Tolkmicko.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo RolneStadnina Koni Kadyny[1]. W 1994 po przekształceniu jako Stadnina Koni Skarbu Państwa Kadyny[2]. Zlikwidowana w 2009 roku.

 Kadyny położone są nad Zalewem Wiślanym, około 23 km od Elbląga, na obszarze Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej i Rezerwatu Kadyński las. Miejscowość znajduje się na trasie Kolei Nadzalewowej.

 Według legendy nazwa miejscowości pochodzi od imienia własnego pruskiej księżniczki Kadyny – domniemanej założycielki Kadyn[5]. Nazwa Kadyny ma swoje potwierdzenie tylko w legendzie, jednak wiadomo, że krzyżacy przejęli ją od Prusów[3].

 

 

Tolkmicko (do 1945 niem. Tolkemit) - miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tolkmicko, położone nad Zalewem Wiślanym.

Ośrodek usługowy i turystyczno-wypoczynkowy. Przemysł spożywczy (rybny, przetwórstwo owoców i warzyw). Port morski.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. elbląskiego.

 Nazwa miejscowości pochodzi od legendarnej nazwy grodu Tolko i córki księcia Hoggo - Mity. [2]

 

 

Pogrodziewieś w Polsce na Wysoczyźnie Elbląskiej w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Tolkmicko przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 503 z drogą wojewódzką nr 504.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Kościół w Pogrodziu wybudowano w drugiej połowie XIV w. Obecny neogotycki kościół wysawiony został na miejscu starego w latach 1778-1789. Z dawnego wyposażenia kościoła zachowały się : ambona z 1650 r. i m.in. obraz św. Mikołaja pędzla Józefa Korzeniewskiego.

  • Ku Czci Więzionych w Stuthoffie
  • Miejsce Pamięci
  • Plaża w Suchaczu
  • Kosciółek w Suchaczu
  • Stacja Transformatorowa  i  " łuk elektryczny "
  • Panorama Na Zatokę Wiślaną
  • Cesarska Stara Fabryka Ceramiki Przed Kadynami
  • Zespół Pałacowo  Hotelowy w Kadynach
  • Zespół pałacowo Hotelowy Kadyny
  • Zespół Palacowo Hotelowy  Kadyny
  • Pozostalość Po Starej Stajni Kadyny
  • Pałacyk w Kadynach
  • Piękna Architektura Przy Ryneczku  Kadyny
  • Były Dom Spokojnej Starosci  Kadyny
  • Country Klub  Kadyny
  • Prog Tolkmicka
  • Centrum Tolkmicka
  • Budynek Dworca PKP w Tolkmicku
  • Tolkmicko
  • Kosciół w Pogrodziu
  • Centrum Pogrodzia
  • Remiza OSP  w  Pogrodziu
  • Jednostka Operacyjno Techniczna Strazy Pozarnej w Tolkmicku
  • Kosciolek Przy Ulicy Krzywej lub Krętej  Tolkmicko
  • Kosciółek Przy Ulicy Krzywej Lub Krętej Tolkmicko
  • Dawny Kościół Parafialny św  Mikołaja
xxxx
  • Przedsionek Fromborka
  • Wieża Wodociagowa z XVI w  Fromborku
  • Nasz Astronom  Na Tle Zespołu Katedralnego  Frombork
  • Katedra We Fromborku
  • Dawny Kosciol Parafialny św.  Mikołaja
  • Plac w Centrum Fromborka
  • Brama Dolna Na Zamek Fromborski
  • Baszta Zamkowa Frombork
  • Zamek Frombork w Perspektywie Czasu
  • Mury Obronne, Zamek Frombork
  • Mury Obronne, Zamek Frombork
  • Fosa Zamku Frombork
  • Wieża z Dzwonnicą Zamku Frombork
  • Boczna Nawa Katedry Frombork
  • Katedra Frombork
  • Katedra i Posiusiac Jest Gdzie
  • Piękno Wieży Katedralnej
  • Trakty Piesze, Obronne
  • Kunszt Budowlany Frombork
  • Smoczydlo Ziejace, Katedra Frombork
  • Katedra Frombork Zaprasza
  • Most " Zwodzony "  Wejscie Główne - Katedra Frombork
xxxx
  • Przedpole Braniewa
  • Braniewo Wita
  • Mogiła Na Cmentarzu W Braniewie
  • Jedna z Alei Chwały Na Cmentarzu W Braniewie
  • Cmentarz Żołnierzy Radzieckich II w ś. W Braniewie
  • Widok Na Ulicę  Władysława Sikorskiego Od Strony Ronda Gen.  Andersa W Braniewa
  • Fosa w Braniewie
  • Amfiteatr Przy Fosie w Braniewie
  • Sad Rejonowy Przy Ulicy Sądowej w Braniewie
  • Baszta Przy Fosie w Braniewie
  • Baszta  Przy Bazylice w Braniewie
  • Bazylika Mniejsza  Pw  św.  Katarzyny w Braniewie
  • Boczna Nawa Bazyliki Mniejszej
  • Most Nad Pasłęką Ulica  Gdańska w Braniewie
  • Kosciol Św  Antoniego W Braniewie
  • Cerkiew pw.  Świetej Trojcy XVI W  Braniewie
  • Nowy Most Nad Pasłęką W Braniewie
  • Nad Pasłęką W Braniewie
  • Urząd Miasta w Braniewie
  • Panorama Braniewa
Przejście graniczne Gronowo-Mamonowo to polsko-rosyjskie drogowe przejście graniczne położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie braniewskim, w gminie Braniewo.
  • Przed Granicą W Gronowie
  • O Krok Od Granicy
  • U Granicy  Gronowo - Mamonowo
  • Widok Na Przejscie Graniczne W Gronowie
  • Kościółek W Gronowie
  • W Kierunku Na Grzechotki - Wielewo

Najstarsza znana nazwa związana z miejscowością jest pochodzenia staropruskiego i brzmiała Melcekuke (od "malte", "malko" – drzewo, zarośla, las i "kuke", "kauks" – diabeł, czart, czyli "czarci las"). Niemieccy koloniści osadzeni tu po lokacji miasta przez Krzyżaków przyswoili ją fonetycznie jako Mehlsack ("worek mąki"). Osadnictwo mazurskie w Prusach Książęcych w następnych wiekach sprawiło, że pojawiła się także równoległa forma polska Melzak. Po przyłączeniu do Polski zmieniono nazwę na Mąkowory. W 1947 na mocy rozporządzenia ministrów administracji publicznej i ziem odzyskanych z 12.11.1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości nazwę ponownie zmieniono i odtąd miasteczko nosi nazwę Pieniężno, na cześć Seweryna Pieniężnego juniora – wydawcy przedwojennej polskiej "Gazety Olsztyńskiej".

Prusowie założyli w tym miejscu gród obronny, który nazywał się Melcekuke. Ostatnim księciem staropruskim był prawdopodobnie Wewa. W połowie XIII w. stoczył krwawy bój z Krzyżakami ponosząc klęskę. W efekcie, zgodnie z umową między Krzyżakami a papieżem Innocentym IV, Warmię otrzymał biskup, a Terra Wewa przekazana została kapitule. Pierwsze zapiski w kronikach zakonu krzyżackiego podają datę 1282 r., kiedy to biskup warmiński przekazał posiadłości Wewy kapitule z poleceniem założenia parafii i wzniesienia kościoła. Krzyżacy nazywali miasto Mehlsack.

Nie jest dokładnie znana data nadania praw miejskich, niektóre źródła podają 1295 r., jednak w dokumentach po raz pierwszy nazwy civitas (łac. – miasto) użyto w 1312 r., gdy kapituła warmińska wystawiła przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim. Prawa ze względu na około 90% zniszczenie miasta podczas II wojny światowej zostały w 1945 r. utracone. Ponownie Pieniężno odzyskało prawa miejskie dopiero w 1973 r.

Pod Pieniężnem zginął radziecki generał Iwan Czerniachowski, na cześć którego nadano nazwę Czerniachowsk miastu Wystruć w północnej części obwodu kaliningradzkiego (byłe Prusy Wschodnie) a w Pieniężnie stanął pomnik upamiętniający radzieckiego generała. Wiosną 2001 roku na cokole pomnika pojawiły się napisy KAT AK i MORDERCA[2].

 

 

Henrykowo (niem. Heinrikau)wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Orneta.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 507.

 

Wieś założona została około 1304 najprawdopodobniej przez Henryka Laberyka i wymieniana była już z kościołem roku 1312 i 1316. Ponownej lokacji w roku1326 na obszarze 113 włók dokonała kapituła warmińska. Sołtysem Henrykowa został wówczas Gerard.

Wieś została zniszczona w czasie wojny głodowej i wojny trzynastoletniej.

W roku 1656 w Henrykowie użytkowane było 107 włók. W tym roku było tu trzech sołtysów, 23 gospodarstwa chłopskie i kilku zagrodników.

 

Obecny kościół był wybudowany w drugiej połowie XIV wieku. Kościół pw. św. Katarzyny był ponownie konsekrowany w 1501 r. Drewnianą wieżę wymieniono na murowaną w roku 1715. Odnawiany był w latach 1721, 1795, 1886 i w roku 1960. Ten ostatni remont związany był z usuwaniem skutków zniszczeń z 1945 roku. Jest to kościół salowy z gotycką zakrystią od północy i kruchtą od południa.

Ołtarz główny z około 1800 wykonany w pracowni Christiana Beniamina Szultza. Ołtarz ten i ołtarze boczne poświęcone były w 1805 przez biskupa pomocniczego Andrzeja von Hattena. W ołtarzu głównym znajdują się obrazy J. Pipera: "Koronacja św. Katarzyny, św. Maria Magdalena, św. Józef z Dzieciątkiem. W kościele znajduje się klasycystyczna ambona z około 1800 roku oraz znacznie starsza granitowa chrzcielnica. W kościele znajdują się także barokowe obrazy m.in. Zdjęcie z Krzyża oraz św. Antoni uzdrawiający chorego z autoportretem wykonawcy Piotra Kolberga. Na uwagę zasługuje tu barokowy krucyfiks z około 1700 roku oraz gotycki kielich z XV w.

  • Pieniężno Kłania Się
  • Kościół św. piotra i Pawła W Pieniężnie
  • Kościół św. piotra i Pawła W Pieniężnie
  • Zastygła Renowacja Ratusza W Pieniężnie
  • Zamek Biskupów Warmińskich, Skrzydło Zachodnie  W Pieniężnie
  • Zamek Biskupów Warmińskich, Skrzydło Zachodnie   W Pieniężnie
  • Poznani Podróżnicy Podczas Deszczu Przy Ulicy Rynek
  • Mariola Jan i Ja
  • Cerkiew Przy Ulicy Dworcowa - Królewiecka
  • Bociani Sejmik Za Pieniężnem
  • Panorama Pieniężna
  • Kościół  pw. św. Katarzyny W Henrykowie
  • Henrykowo Żegna

Orneta (do 1945 niem. Wormditt) – miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Orneta, położone na Równinie Orneckiej, na Warmii. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. elbląskiego.

 

Orneta położona jest w północnej części województwa warmińsko-mazurskiego w powiecie lidzbarskim nad Drwęcą Warmińską i Jeziorem Mieczowym.

Orneta leży na skrzyżowaniu tras wojewódzkich:

  • Zapraszam Do Ornety
  • Kościół Przy Alei Wojska Polskiego - Orneta
  • Cerkiew Przy Ulicy Młynarska - Zamkowa, Orneta
  • Kościół św. Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty - Orneta

Gmina Lubominogmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.

 

Dobre Miasto poruszyłem w innej podróży.

  • Kościół p.w. św. Katarzyny (XIV w.) - Lubomino
  • Kościół p.w. św. Katarzyny (XIV w.) - Lubomino

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. kahlan77
    kahlan77 (17.12.2013 15:45) +1 + -
    Bardzo pouczajaca podróż ,dziekuje za spacerek :),pozdrawiam z mroznego Toronto
  2. snickers1958
    snickers1958 (19.11.2013 16:12) +1 + -
    Dzięki Piotrze.
  3. pt.janicki
    pt.janicki (17.11.2013 11:25) +1 + -
    ...nawet nie widząc zdjęć Twoich, Sławku, wnucząt, wiem, że są fantastyczne, bo po to one są, żeby takie właśnie były!!!!!!...
  4. snickers1958
    snickers1958 (16.11.2013 17:55) +1 + -
    Olgo, Piotrze wielkie dzięki za gratulacje. Już wróciłem po najpiękniejszej z najpiękniejszych podróży, podróży po uczuciach moich wnuków. Są fantastyczni i jak się domyślacie najpiękniejsi na świecie.
    Kilka fotek fotek z Gdyni przy sposobnej okazji wrzucę dla ogółu, wnuczków niestety nie pokażę bo nie mam akceptacji od dzieciaków. Pozdrawiam.
  5. pt.janicki
    pt.janicki (10.11.2013 13:47) +1 + -
    ...właśnie miałem się zapytać Cię, Sławku, o wnuki! Dołączam się do gratulacji złożonych przez Olgę kolejnego! Tym razem Beniaminka. Oczywiście dla rodziców również gratulacje! Tobie także życzenia, żebyś mógł kiedyś całą gromadkę zabrać na wycieczkę! Jasne, że rowerową ... :-) ... !
  6. adaola
    adaola (10.11.2013 12:36) +2 + -
    Sławku.Dzięki za dobre słowo i szczerość:) Gratuluję gromadki wnucząt,a zwłaszcza tego najmłodszego Beniaminka:) Masz rację,niemowlęta mają taki piękny zapach - chyba pachną mlekiem i oliwką dla dzieci:) Ja jeszcze nie mam wnuków i nie jestem babcią,wszystko jeszcze przede mną:) Na razie żyję swoimi pasjami i rodzinką:) Przecież nasza praca powinna być też naszą pasją i przyjemnością:) Pozdrawiam i szerokiej drogi życzę:) Mam nadzieję,że z Gdyni przywieziesz ciekawe zdjęcia nie tylko nowego wnuka:)
  7. snickers1958
    snickers1958 (10.11.2013 10:48) +2 + -
    Dziękuję Olgo za miłe słowa. Ty nie spiesząc się pobędziesz w naszych podróżach, a ja za chwilkę muszę skończyć tę przyjemność bo na tydzień " zawieszam " tu działalność, nie wiem jak wytrzymam?! Zbieramy się z moją małżonką w odwiedziny do jednej z córeczek w Gdyni. Urodziła nam kolejnego wnuczka, Beniaminka i pędzimy go zobaczyć i " powąchać " jak to kiedyś określił mój najstarszy wnusio w Anglii kiedy urodziła mu się siostrzyczka Lylli. To określenie " powąchać " jest takie oryginalne, takie szczere i uczuciowe. Przepraszam, że nie na temat ale była okazja powiedzieć coś o moich wnuczkach ( sześcioro ).
    Będzie jeszcze jeden odcinek z serii " w stronę granicy " i tak sobie myślę, że najciekawszy i najśmieszniejszy chociaż w pewnych momentach nie było mi do śmiechu. Życzę spokojnego odbioru i miłej niedzieli. Pozdrawiam.
  8. adaola
    adaola (10.11.2013 10:32) +2 + -
    Dzisiaj postanowiłam zatoczyć to Twoje kółko w stronę granicy z Rosją,ale nie wiem,czy dam rady za jednym podejściem:) Bardzo ciekawią mnie te Twoje tereny,bo je słabo znam,chociaż udało mi się w tym roku pojechać do Fromborka:) Mieszkasz w pięknym i czystym terenie,chociaż dla mnie to prawie Antypody:) Pozdrawiam i pędzę oglądać! Chociaż jest niedziela i nie trzeba się spieszyć:)
  9. snickers1958
    snickers1958 (09.11.2013 15:05) +1 + -
    Miało być bardziej zgrabne, dziękuję.
  10. pt.janicki
    pt.janicki (09.11.2013 12:15) +1 + -
    ...zgrabne "kółko" wykręciłeś, Sławku!...
  11. lmichorowski
    lmichorowski (24.10.2013 21:48) +3 + -
    Sławku, z dużym zainteresowaniem przypomniałem sobie większość dobrze znanych mi miejsc (mieszkam w końcu nie tak daleko, a w Elblągu i Braniewie spędziłem rok po studiach, odbywając w tych miastach służbę wojskową w SOR) widzianych Twoimi oczami. Dzięki za ciekawą podróż fajnie zilustrowaną zdjęciami. Pozdrawiam.
  12. eli_ko
    eli_ko (13.10.2013 20:55) +3 + -
    I zatoczyłam kółko Twoimi śladami......... sporo zdjęć i tekstu, ale o to chodzi żeby wiedzieć na co się patrzy i gdzie się jest.
    Pozdrawiam :)
  13. pt.janicki
    pt.janicki (09.10.2013 23:48) +2 + -
    ...będzie co oglądać!...
  14. iwonka55h
    iwonka55h (08.10.2013 20:07) +3 + -
    Największe wrażenie zrobiły na mnie te wszystkie podnośnie, bo lubię takie techniczne cacuszka, no i wycieczka rowerkiem też jest wielkim plusem podróży.
    pozdrawiam
  15. iwonka55h
    iwonka55h (07.10.2013 19:59) +3 + -
    Sławku, fajnie, że sobie o nas przypomniałeś i czekamy na kolejne relacje.
    Wrócę jeszcze....
  16. snickers1958
    snickers1958 (07.10.2013 18:46) +5 + -
    Witajcie Drodzy Podróżnicy,
    Miesiące istniejącego szkicu zamieniło się w lata. Prawie końca dobiega rok 2013 a ja dopiero znak swojego dalej istnienia i niezapomnienia o swoim ulubionym Portalu " Kolumber " . Kiedy dziś otworzyłem swój kącik to się ucieszyłem, że jeszcze istnieje. Jakieś błędy chyba się wkradają ale nic to, podróżować dalej trzeba . Dziś może nie do końca opisane wszystkie zdjęcia, ale oddaję pod Wasze wrażenia jedną z moich większych podróży po naszym kraju, po moim regionie. Jak dalej poradzę sobie z czasem i kolejnymi do wyedytowania podróżami zobaczymy , czy aby amnezja nie za bardzo mnie dopadła. Pozdrawiam serdecznie Starą Kadrę i życzę samych miłych chwil. Sławek.
snickers1958

snickers1958

Sławomir Białowąs
Punkty: 73771