Ładuję...

kolumber.pl


Do Indii wybieraliśmy się już kilkakrotnie, lecz nigdy nie mogliśmy się do tej pory na ten krok zdecydować z uwagi na bardzo upalną i duszną pogodę panującą w tym kraju latem, czyli w okresie, gdy taką podróż chcielibyśmy odbyć. Ostatecznie poszliśmy na kompromis decydując się na krótszą podróż w okresie Bożego Narodzenia w zamian za dobrą pogodę. 

Lot do Delhi przez Amman, stolicę Jordanii trwał około 20 godzin, w trakcie których przemieściliśmy się rekordową ilość stref czasowych – równe 12. De facto Indie mają tylko jedną strefę czasową, która jest przesunięta o pół godziny w stosunku do pozostałych stref na świecie, co daje akurat 11 i pół godziny przesunięcia. Delhi wita nas chłodem, bo o 5 rano jest tylko 8C, więc nasze zimowe okrycie przydaje się w sam raz.

Pierwszy dzień upływa nam głównie na przystosowaniu się do nowej strefy czasowej, bo mamy wszystko wywrócone do góry nogami. O 14 przyjeżdża nasz etatowy kierowca, ktory zawozi nas do miasta. Robimy małe zakupy, jemy obiad na mieście i wracamy do naszego B&B. 

Rano przyjeżdża po nas Kamal i jedziemy do miasta. Poruszanie się samochodem po dużym mieście w Indiach, takim jak Delhi jest przeżyciem samym w sobie, nawet jeśli podróż doświadcza się ze względnie bezpiecznego fotela pasażera. Nikt tu, z wyjątkiem krów nie ma pierwszeństwa. Wszyscy poruszają się z wielką pogardą dla wszelkich zasad bezpieczeństwa i jakiejkolwiek logiki. Po drodze bierzemy naszą przewodniczkę, która studiuje by być przedszkolanką. Dalszą podróż do starej części miasta odbywamy w trójkę metrem, które, trzeba przyznać, jest bardzo czyste i nowoczesne. Ze zdziwieniem dowiadujemy sie, ze kobiety i mezczyzni jezdza w osobnych wagonach. My wsiadamy razem do męskiego, gdzie dwóch mężczyzn ustepuje Marioli i mnie miejsca. W Indiach widać panuje szacunek dla starszych osob! Gdy wychodzimy z podziemi na powierzchnię miasta, odnosimy wrażenie, że ni stąd ni z owąd znaleźliśmy się w zupełnie innym świecie. Zewsząd naplywa kolorowy tłum, trąbią niezliczone pojazdy, przekrzykują się rykszarze, a nad glowami wisi tysiące prowizorycznie zawieszonych kabli, które rozchodzą sie we wszystkich kierunkach niczym postrzępiona pajęczyna.

Dalej jedziemy rykszą. Wątły rykszarz jakimś cudem ciągnie nas zawzięcie pedałując. Nasza równie wątła ryksza miesza się z powodzią wszelakich pojazdów i powoli posuwa się do przodu. Czujemy się jak mała objuczona ponad granice mrówka, którą raz po raz z wszystkich stron mijają chrabąszcze i inne mrówki, którym się bardzo spieszy. 

Indie są wielowyznaniowe a ilość bogów, bóstw, wyznań i rytuałów jest tu tak duża, że nieobeznanemu przybyszowi z zewnątrz trudno jest się połapać kiedy uklęknąć, kiedy ściągnąć buty i skarpetki a kiedy tylko buty, gdzie należy zakryć głowę, a gdzie nie wolno wchodzić ze skórzaną galanterią do świątyni (wyciągam więc skórzany pasek ze spodni i zostawiam przed wejściem do świątyni), gdzie należy uderzyć w dzwonek a gdzie klaskać w dłonie. W jednej świątyni się zapala kadzidła, w drugiej zjada ryż, w innej śpiewa, tam się leje wodę z miedzianego naczynia wznosząc błagalnie oczy do nieba, a tu się maluje na czole kropki… Mnisi, wyznawcy Jain, odrzucają wszelkie odzienie, w związku z czym nie opuszczają swojej świątyni i co za tym idzie, nie pracują. Muzułmanie nie jedzą wieprzowiny, Hindusi wołowiny, a wyznawcy Jain żadnego zwierzęcia. Ci ostatni nie jedzą nawet korzeni roślin w przekonaniu, że to je zabija. Nie spożywają nigdy posiłków po ciemku aby przez przypadek nie zjeść jakiejś żywej istoty. Sikhowie nigdy nie golą brody i nie ściągają swoich turbanów. W ich organizacji religijnej nie ma żadnej hierarchii, a wszelkie czynności w swych świątyniach wykonywane są bez zapłaty. Świątynia Sikhów w Old Delhi ma wielką stołówkę, która obsługuje 20000 potrzebujących nie biorąc za to żadnej opłaty. 

Po zawitaniu do 3 światyń (Jain, hinduskiej i Sikhów) i pobieżnym uczestniczeniu w poszczególnych nabożeństwach nie mamy nawet chwili wytchnienia by to wszystko na spokojnie przetrawić, bo R. pakuje nas do tuk-tuka i znów płyniemy wezbraną rzeką pojazdów w umówione miejsce w New Dehli  na spotkanie z Kamalem, naszym kierowcą. Wszystko nam jeszcze pulsuje przed oczami, bo mamy przecież przewrócony czas o pół doby. 

Właścicielka B&B ubiera choinkę. Na pytanie czy jest katoliczką ze szczerym uśmiechem odpowiada, że jest Sikhiem a jej mąż Hindusem. Z nieznikającym uśmiechem dodaje, że w Indiach mają tylu bogów i bóstw, że jeszcze jeden więcej to żaden problem. A ponadto, przecież Chrystus jest pochowany nawet w Indiach, w Kaszmirze, gdzie jest jego grób a czczony jest tam na równi z Sziwą czy Brahmą.

W naszym B&B kucharz kompletnie nie ma inwencji i stale jemy to samo, więc dziś nie wytrzymujemy i Mariola zarządziła, że dziś ja robię śniadanie – tosty po parysku. W kuchni mają wszystkie potrzebne składniki, więc do roboty. Cały sztab kuchni stoi dookoła i bacznie obserwuje. Jeden tost dajemy im na spróbowanie a resztę zabieramy na salę. To rozumiem.

Historia Dehli i jest długa i zawiła.  Łącznie jest tu kilkaset różnego typu zabytków rozrzuconych po całym mieście. Najstarszym jest żelazna kolumna z IV wieku położona na terenie kompleksu Qutb, meczetu pochodzącego z XII wieku. Piękny i wysoki minaret jest zamknięty dla publiczności, bo w przeszłości wybierało go na swoją ostatnią drogę wielu samobójców. Z meczetu, oprócz minaretu zostały tylko okazałe i miejscami dobrze zachowane ruiny. Ciekawostką jest dobrze zachowana kolumnada z ornamentami hinduskimi. Drugim miejscem, które zwiedzamy, to grób Humayuna, drugiego cesarza mogólskiego, z 1565 roku. Wybudowała go żona Humayuna, która sama mieszkała tu aż do śmierci, po czym też została tu pochowana.

 

  • Delhi
  • Delhi
  • Delhi
  • Delhi, obiekt zainteresowania :-)
  • Delhi
  • Małe modelki...
  • Grob Humayuna
  • Grob Humayuna w Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi
  • Meczet Qutb, Delhi

Na śniadanie jemy resztę naszego chińskiego obiadu – dobra alternatywa do tostów po parysku, a jeszcze lepsza wobec mizernego jedzenia w B&B… Lot do Varanasi trwa godzinę, co nam pozwala uniknac 16-godzinnej podróży samochodem, nie mówiąc już o uniknięciu drogowego chaosu. 

Varanasi w żaden sposób nie przypomina dwu i pół milionowej metropolii kraju, który ma mocarstwowe inspiracje. Ale między innymi na tym polega niezwykły urok Indii, że wszystko jest tu tak bardzo autentyczne. Po przejechaniu krótkiej drogi z lotniska, wpadamy w samo wnętrze trzeciego a może i czwartego świata? Szoku nie przeżywamy głównie dlatego, że zdążyliśmy się co nieco uodpornić na podobne widoki w Delhi. Nasz elegancki hotel stanowi oazę z innego świata. Dziwne uczucie, że wystarczy przekroczyć tylko bramę, a nagle wszystko funkcjonuje inaczej.

Po krótkim odpoczynku udajemy się nad Ganges. Prawy brzeg jest położony na skarpie, która jest zabudowana niekończącymi się wąskimi uliczkami, które tętnią życiem. Na samej górze od czasu do czasu stoi jakiś pałac w lepszym lub gorszym stanie. Z góry ku rzece opadają schody zwane ghats, które co jakiś czas zmieniają się w szersze lub węższe tarasy, a te podzielone są na nieregularne segmenty. Dwa segmenty ghats spełniają szczególną rolę, bowiem na nich odbywają się całodobowe kremacje zwłok. Hindusi wierzą, że jeśli ich ciała zostaną spalone w Varanasi a następnie ich popiół  zostanie wrzucony do świętego Gangesu, wówczas cykl reinkarnacji ulegnie zakończeniu a ich dusza wreszcie będzie mogła pójść do nieba. 

Wynajmujemy łódź, którą powoli płyniemy wzdłóż brzegu. Widok płonących stosów, na których są ciała zmarłych podczas zmierzchu jest niezapomniany. Około siódmej zaczynają się w różnych miejscach codzienne modły na cześć boga Shivy, tzw. aarti. Choć ponoć mają starą tradycję, to dziś ich oprawa jest już raczej dość nowoczesna, niemniej nadal prezentują się stylowo i romantycznie. 

Dziś jest Wigilia. O jej istnieniu wiemy tylko z kalendarza i życzeń napływających do nas pocztą internetową od przyjaciół. Po śniadaniu, jeszcze przed świtem udajemy się nad Ganges. Wynajmujemy znowu łódź i pływając wzdłóż brzegu obserwujemy budzący się dzień. Tu kobiety robią pranie siedząc na stopniach nad rzeką, tam pielgrzymi z namaszczeniem wchodzą do świętych wód Gangesu i rytualnie polewają się świętą wodą. Podpływamy do ghatu kremacyjnego. Tu nieprzerwanie płoną stosy ze zwłokami. Przy brzegu przycumowane są wielkie łodzie objuczone drewnem z drzew mango, które posłuży do ułóżenia stosów kremacyjnych. Bogatsze rodziny dokupują jeszcze kawałki drewna sandałowego, które z uwagi na wysoką cenę, sporzedawane jest w małych półkilogramowych torebkach. We wnękach wąskich uliczek koczują ludzie odpowiedzialni za kremację. Dyżurują tu dzień i noc, bo nigdy nie wiadomo kiedy rodzina przywiezie zwłoki do kremacji…

Varanasi to nie tylko święte miasto hinduskie, ale także buddyjskie, gdyż to właśnie tu a bardziej precyzyjnie w Sarnath dwa i pół tysiąca lat temu Budda wygłosił swe pierwsze kazanie. Na pamiątkę tego wydarzenia wybudowano w tym miejscu tysiąc lat temu wielką stupę, która stanowi cel pielgrzymek wielu buddystów z całego świata.

Tak więc nasza Wigilia upływa nam pod znakiem kontaktu z dwiema spośród czterech wiodących religii świata. Hinduizm i buddyzm zastępują nam dzielnie brak kontaktu z naszym chrześcijaństwem. 

  • Sarnath, Indie
  • Varanasi, zmierzch nad Gangesem.
  • Varanasi, kremacje
  • Varanasi, noc na Gangesie.
  • Varanasi, Ganga Aarti
  • Varanasi, Ganga Aarti
  • Varanasi, ranek nad Gangesem.
  • Varanasi, ranek nad Gangesem.
  • Varanasi, ranek nad Gangesem.
  • Varanasi, ranek nad Gangesem.
  • Varanasi, ranek nad Gangesem.
  • Varanasi
  • Świątynia psów? Varanasi.
  • Varanasi, barki z drewnem.
  • Modlitwa, Varanasi.
  • Badz pozdrowiony wedrowcze...

Dziś jest pierwszy dzień Świąt. Rano lecimy do Khajuraho. Samolot z Delhi spóźnia się ponad godzinę ponoć ze względu na panującą tam mgłę. Khajuraho jest małe w porównaniu z innymi miastami, więc z lotniska do hotelu jedziemy tylko 10 minut, a z hotelu do słynnych świątyń jest też nie więcej niż 10 minut. Najstarsza światynia poświęcona Vishnu (Matangeshwar) pochodzi z 900 roku n.e. Najmłodsza, nie licząc tych współczesnych, pochodzi z XII wieku. Choć wszystkie są w podobnym stylu, to jednak wyraźnie różnią się od siebie zarówno kształtem jak i wielkością. Idąc do świątyń zgubiłem swoje okulary o zmiennej ogniskowej – czyżby wiadomość od naszego Boga abym w dzień święty nie rozglądał się za innymi bogami i boginiami… A jest tu co oglądać! Tysiące misternie wyrzeźbionych paneli o najrozmaitszej treści. Niektóre świadczą o wielkiej wyobraźni ludzi z tamtych czasów na tych terenach i jakże się różniącymi mentalnością od ówczesnej Europy. Kompleks świątyń to miejsce, na które należałoby poświęcić przynajmniej dwa dni by móc spokojnie wszystko obejrzeć i przetrawić, więc szkoda, że mamy tylko pół dnia.

  • Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku 2011
  • Świątynia Lakshmana, Khajuraho
  • Świątynia Chitragupta, Khajuraho
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Khajuraho, Kandariya-Mahadev
  • Świątynia Chitragupta, Khajuraho
  • Świątynia Chitragupta, Khajuraho
  • Khajuraho
  • Khajuraho
  • Świątynia Lakshmana, Khajuraho

W drugi dzień Świąt wyruszamy przed świtem samochodem do Agry. Czeka nas do przejechania ponad 400 kilometrów, a po Indiach podróż samochodem nie należy do łatwych, o czym wielokrotnie się przekonaliśmy. Na długich odcinkach dwupasmowa droga krajowa ma w zasadzie szerokość tylko na jeden samochód ciężarowy, więc wszelkie mijanki z nadjeżdżającymi z przeciwka pojazdami odbywają się na styk. Przy tym tabuny wielkich ciężarówek w ogóle bardzo niechętnie ustępują komukolwiek (z wyjątkiem krów). A gdy zdawałoby się, że w cały galimatias nie wciśnie się już przysłowiowej szpilki, to we wszystkie szczeliny wciskają się jeszcze nieustraszeni motocykliści. Przy czym rzadko kiedy jeżdżą w pojedynkę, bo na przeciętnym ledwo zipiącym motocyklu jadą często 4 osoby. Do stałych użytkowników dróg należą jeszcze tuk-tuki i traktory z przyczepami, których kierowcy z zabalsamowanym wzrokiem są głusi na wszelkie sygnały stale trąbiących klaksonów i jakiekolwiek zasady zdrowego rozsądku i jadą zwykle środkiem manewrując bez żadnego ostrzeżenia po szosie to w lewo to w prawo w sobie tylko zrozumiałym celu.

Po drodze zatrzymujemy się jeszcze w Orchha, gdzie jest wspaniały pałac maharadży z XVI wieku. Można by tu spędzić cały dzień, ale czas nagli i jedziemy dalej. W Gwalior znowu odbijamy z głównej drogi aby zobaczyć stary fort, następną perełkę architektury. Tu też moglibyśmy spędzić przynajmniej pół dnia, ale do Agry mamy jeszcze kawałek drogi a nie chcemy jechać zbyt długiego odcinka po ciemku, bo ilość adrenaliny, jaką nam aplikuje jazda w dzień to maksimum tego, co możemy znieść. Jazda po ciemku wygląda podobnie jak w dzień, tylko większość pojazdów jest nieoświetlona…

Agra słynie z dwóch rzeczy: z Taj Mahal i Czerwonego Fortu. O ile ten pierwszy zdobył światowa sławę, to ten drugi zwykle staje się znany dobiero dla tych, którzy odwiedzają Agrę, aby zobaczyć na własne oczy Taj Mahal. Obie budowle są zachwycające. 

Taj Mahal z zewnątrz wprowadza w zachwyt. Wewnątrz zresztą też by wprowadzil w niemniejszy zachwyt, gdyby dało się jego wspaniałe ornamenty łatwiej pokontemplować, ale islamskim zwyczajem najwspanialsze dekoracje są zwykle ukryte w mroku lub wysoko na niewidocznym sklepieniu, coś o czym już przekonaliśmy się w Maroku. Inkrustowane półszlachetnymi kamieniami marmurowe ściany tworzą ekwilibrystyczną ornamentykę, którą można podziwiać jedynie chodząc z latarką, której oczywiście nie wolno pod żadnym pozorem wnieść na teren Taj Mahal. Trudno tu w zasadzie cokolwiek wnieść. Przy wejściu jest duża tablica informująca czego nie wolno wnosić. Tak jak na lotnisku wszyscy przechodzą przez bramkę, później strażnik lub strażniczka wszystkich oklepuje a następnie sprawdza zawartość plecaków. Wyciągam aparat, dodatkowy obiektyw, torbę z kamerą, wyciągam kamerę a na dnie jest jeszcze mikrofon kierunkowy z piórkową osłoną od wiatru. Strażnik pyta co to jest. Przewodnik za mnie odpowiada, że to jest do czyszczenia obiektywu… Później mi się pyta co to właściwie jest. Odpowiadam, że to mikrofon. Przewodnik mi tłumaczy, że mikrofonów też nie wolno wnosić. Kamerę można wnieść tylko do pewnego miejsca i później też ją należy zdeponować. Wolno tylko wnosić aparat fotograficzny, a to że większość obecnych aparatów cyfrowych zaopatrzona jest w kamerę, to jakoś już nikomu nie przeszkadza…

Drugą atrakcją Agry jest Red Fort. Jest to wielki kompleks z murami obronnymi i pałacami. Większość budynków utrzymana jest w czerwonej tonacji, ale kilka pałaców wewnątrz jest zrobiona z białego marmuru.

  • Orchha, miasto palacow.
  • Palac w Orchha, Indie
  • Palac w Orchha, Indie
  • Figielki
  • Palac w Orchha, Indie
  • Malpiszony contra sepy.
  • Kto wygra?
  • Palac w Orchha, Indie
  • Palac w Orchha, Indie
  • Palac w Orchha, Indie
  • W drodze z Khajuraho do Agra
  • Wladcy szos
  • I jak sie tu zmiescic na drodze :-0
  • Swiatynia Minotaura :-) Gwalior
  • Zamek w Gwalior, Indie
  • Zamek w Gwalior, Indie
  • Zamek w Gwalior, Indie
  • Zawsze z gracja...
  • Red Fort, Agra, Indie
  • Red Fort, Agra, Indie
  • Red Fort, Agra, Indie
  • Red Fort, Agra, Indie
  • Taj Mahal
  • Taj Mahal
  • Taj Mahal
  • Wewnatrz Taj Mahal

Wyruszamy o 7 rano z Agry aby zdążyć do parku-rezerwatu Ranthambore na 14. 300-kilometrowy odcinek i 7 godzin czasu niby wydaje się aż za nadto, ale nie w Indiach, gdzie na drodze zawsze czekają jakieś niespodziewane przeszkody. Dziś główna droga prowadząca z Agry do Jaipur jest w kilku miejcach zamknięta bo są jakieś demonstracje, musimy więc objeżdżać te odcinki wiejskimi drogami jadąc z przeciętną prędkością 15 km/h. Droga wiedzie wśród niekończących się pól krzewów musztardowych pięknie kwitnących o tej porze roku na żółto. W jednym z mijanych po drodze miast nagle ukazuje się naszym oczom długi orszak. Na przedzie jedzie kilku jeźdźcow na wiebłądach, za nimi na wozie jedzie orkiestra a następnie setki kobiet ubranych na czerwono z wiekimi dzbanami na głowie. Zatrzymujemy Kamala i pędzimy za orszakiem aby zobaczyć to widowisko. Okazało się, że nasza fascynacja orszakiem jak i samego orszaku nami była wzajemna, bo gdy pochód się zatrzymał, kobiety otoczyły Mariolę i zaprosiły ją do tańca. Jeden krótki występ im nie wystarczył i zapytali czy Mariola może jeszcze raz z nimi zatańczyć... 

Ostatecznie na safari nie zdążyliśmy. Objazdy i zakorkowane drogi opóźniły nas o ponad godzinę, a i tańce z miejscowymi kobietami też się trochę do tego przyczyniły…  Na szczeście mamy zarezerwowane aż 3 osobne wyprawy do parku Ranthambore, więc liczymy, że chociaż raz się uda zobaczyć chociaż kawałek tygrysa. Poranna wyprawa okazała się kompletnym fiaskiem. Na popołudniową wyprawę jedziemy więc z mizernymi nadziejami. Jesteśmy teraz w innym sektorze (#4) i są chociaż ładniejsze widoki. Jest też więcej zwierząt, bo mijamy całe stada antylop nakrapianych oraz wielkich antylop sambar. Jest też i krokodyl bagienny wygrzewający się w promieniach zachodzącego słońca, ale przecież nie po to tu przyjechaliśmy – gdzie są tygrysy!? Wjeżdżamy na otwartą przestrzeń. Tam już stoi kilka samochodów z bardzo podnieconymi turystami. Jest tygrys!! W tej chwili niewidoczny, bo leży w trawie, o tam za tym kamieniem na rzece. No i bądź tu człowieku mądry. Kamieni na rzece jest sporo i trawy też, więc gdzie go szukać? Nagle przewodnicy się ożywili – jest, jest tam, tam!!! Poszly w ruch zoomy i lornetki. Dzięki naszej lornetce udało mi się wreszcie zlokalizować miejsce, gdzie jest tygrys. Popstrykałem kilkadziesiąt zdjęć mając nadzieję, że chociaż jedno będzie dowodem, że na prawdę widzieliśmy tygrysa w Ranthambore. 

Dziś czeka nas następny spory odcinek drogi. Jedziemy 300 km do Jaipur. Trasa częściowo biegnie dwupasmową “autostradą”. Wszystkie ciężkie i obładowane towarem znacznie przekraczającą rozsądną granicę ociężale suną najszybszym prawym pasem drogi, bo ich kierowcom nie chce się jechać lewym, bo tu stale się coś dzieje: a to stoi zaparkowany bezmyślnie traktor, a to idą ludzie, krowy, kozy, czy też jadą pod prąd tuk-tuki i motocykle. Aby wyprzedzić ciężarówkę należy to zrobić lewą stroną wciskając się między przeszkody i przepychając się z innymi użytkownikami drogi, którzy wpadli na ten sam pomysł. Najgorzej jest jeśli jedna ciężarówka jadąca 38 km/h próbuje wyprzedzić drugą jadącą 33 km/h i robi to bez ostrzeżenia… 

Czasami przejeżdżamy przez przejazdy kolejowe i nie daj boże, jeśli jest zamknięty. Wówczas na zwykłej dwukierunkowej drodze, na której normalnie mieszczą się 2 pojazdy (po jednym w każdym kierunku) ustawia się około 7 nie licząc motocykli, które wypełniają szczelnie wszelkie szczeliny. Obstawione są również pobocza. Po drugiej stronie szlabanu tworzy sie podobna zwarta zapora z samochodów. Gdy przejedzie pociąg i podnosi się szlaban wszystkie pojazdy ruszają naprzeciwko siebie na zderzenie czołowe. Na torowisku powstaje gigantyczne zamieszanie, z którego zwycięsko wychodzą najwolniejsze, ale i najcięższe zdezelowane autobusy i ciężarówki, które z takim mozołem wyprzedaliśmy zanim dotarliśmy do przejazdu kolejowego… Przychanka na torach trwa kilka minut. Gdyby nagle pojawił się pociąg i trzeba by było zamknąć przejazd, nazajutrz w gazetach na całym świecie ukazałaby się lakoniczna informacja: “Wczoraj w Indiach pociąg wjechał na przejeździe kolejowym w 37 samochodów…” Do tej pory gdy takie wiadomości czytałem, nie mogłem sobie tego wyobrazić, ale teraz już wiem.

Jaipur jest miastem wyjątkowym. Oczywiście, panuje tu podobny nieład, jak w innych miastach w Indiach, ale miasto ma charakter. Stare śródmieście roi się od pięknych budynków, szkoda tylko, że tak zaniedbanych. Dominuje tu kolor terakoty, od którego wziął się przydomek “Różowe Miasto”. Największą atrakcją miasta jest jednak wspaniały system murów obronnych z położoną wewnątrz “Bursztynową Twierdzą”. Do zamku można pójść pieszo, wyjechać samochodem lub pojechać… na słoniu, więc dla nas wybór jest oczywisty. To nasza pierwsza przejażdżka na słoniu i doświadczenie jest przyjemne i warte czekania i pieniędzy. 

Drugą osobliwością miasta jest XVIII-wieczne obserwatorium astronomiczne. Są tu gigantyczne zegary słoneczne, wśród nich ponoć największy na świecie, który przy słonecznej pogodzie wskazuje czas z dokładnością do kilku sekund!!

Dziś jest ostatni dzień roku, więc hotel, w którym się zatrzymaliśmy urządza w ogrodzie wielką balangę. Rzeczywiście ilość potraw jest wspaniała a ich wykonanie konkursowe. Przy każdym stanowisku kucharze objaśniają co jest co a nawet demonstrują jak się pewne rzeczy przygotowuje. Wartało to nakręcić, ale dziś wieczorem zrobiłem sobie urlop od kamery. Starałem się spróbować każdą indyjską potrawę, ale mimo, że nabierałem tylko po symbolicznym kęsie i się przejadłem, to i tak nie dałem rady spróbować wszyskiego.

  • Użytkownicy dróg
  • Transport drogowy w Rajastanie
  • Pozdrowienia z Rajastanu
  • Gdzieś w Rajastanie
  • Spotkanie przy studni
  • Droga przez las
  • Motoryzacja "zrobione w domu"
  • Władcy szos
  • Motoryzacja w Rajastanie
  • Paw, narodowy ptak Indii
  • Obchody dnia boga Ramy
  • Obchody dnia boga Ramy
  • Obchody dnia boga Ramy
  • Ranthambore
  • Mieszkańcy Ranthambore
  • Mieszkańcy Ranthambore
  • Tygrysy z Ranthambore
  • Tygrysy z Ranthambore
  • Ranthambore
  • Mieszkańcy Ranthambore
  • Ulice Jaipur - Terakotowego Miasta
  • Obserwatorium astronomiczne, Jaipur, Indie
  • Ulice Jaipur - Terakotowego Miasta
  • Palac Wiatrow, Jaipur, Indie
  • Kierowca slonia, Jaipur.
  • Bursztynowa Forteca, Jaipur, Indie.
  • Słoń ilustrowany, Jaipur, Indie
  • Amber Fort, Jaipur
  • Amber Fort, Jaipur
  • Jaipur, Amber Fort
  • Jaipur, palac na wodzie

Nowy Rok w Indiach nie jest dniem szczególnym. Sklepy i biura są otwarte normalnie. Do Jodhpur wyruszamy rano i 330 km robimy w normie czyli 8 godzin. Po drodze jednak zatrzymujemy się w Pushkar – świętym mieście boga Brahmy. O ile Vishnu i Shiva mają setki tysięcy o ile nie miliony świątyń, to z jakiegoś względu Brahma doczekał się tylko jednej świątyni w całych Indiach, a ponoć i na całym świecie i jest ona właśnie w Pushkar. Wygląd świątyni wskazuje, że w Indiach przedmiot najwyższej świętości wcale nie musi iść w parze z estetyką najwyższych lotów. Największe wrażenie zrobiły na nas ghaty położone nad jeziorem. Tu podobnie jak w Varanasi odbywają się kremacje zwłok a ludzie schodzą po schodach do jeziora, by przemyć swe ciało w świętych wodach. 

Na noc zatrzymujemy się 40 km za Jodhpur w pieknym pałacu z dawnych czasów, który został odremontowany i kilka lat temu zamieniony na hotel. Tu możemy nareszcie naładować wyczerpane akumulatory. 

Rano o 7:30 przyjeżdża po nas przedpotopowy Land Rover, którym jedziemy na objazd okolicznych wiosek. W jednej nas częstują herbatą… Jest to herbata zaparzana w pełnym mleku z dodatkiem świeżego imbiru i dużą ilością cukru. Stary mieszkaniec nam pokazuje jak się wiąże turban według miejscowego zwyczaju a później zaprasza na opium. Ponoć w Indiach rząd pozwala rolnikom na jego małą produkcję. Tu się opium nie pali lecz pije. Starszy mężczyzna nam demonstruje cały rytuał związany ze spożyciem. Pierwsze trzy łyki gospodarz musi wypić za bogów Bramę, Shivę i Vishnu a następne piją goście, ale nie próbujemy tego specjału. Podobno zaletą picia opium nad jego paleniem jest to, że nie idzie tak mocno do głowy a głównie relaksuje i uśmierza ból. 

Rano wyruszamy do Narlai a po drodze zatrzymujemy się w Jodhpur. Fort w Jodhpur jest tak wspaniały, że zaskakuje nas, mimo że wcześniej widzieliśmy już nie jeden wspaniały zamek tego typu. Zachwyt towarzyszy nam przez cały czas zwiedzania i jeszcze długo po wyjściu wspominamy jego piękno.

  • Twierdza Mehrangarh, Jodhpur
  • Twierdza Mehrangarh, Jodhpur
  • Komnata Ilustrowana w Mehrangarh, Jodhpur
  • Komnata w Mehrangarh, Jodhpur
  • Jodhpur, Niebieskie Miasto.
  • Jodhpur, Niebieskie Miasto.
  • Twierdza Mehrangarh, Jodhpur
  • Komnata w Mehrangarh, Jodhpur
  • Twierdza Mehrangarh, Jodhpur
  • Twierdza Mehrangarh, Jodhpur
  • Kropelka opium nikomu nie zaszkodzi...
  • Luni, Rajastan

Znajomość angielskiego w Indiach jest na niezwykle słabym poziomie zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jest to jeden z czterech urzędowych języków tego kraju. Niby każdy jakieś słowo po angielsku zna, ale jest to zwykle dosłownie jedno czy dwa słowa. Wszyscy Hindusi mówią bardzo szybko jednocześnie stosując bardzo melodyjną intonację i na dodatek złego nie wymawiając dźwięku “wu”, które brzmi jak “ł”, więc na przykład słowo “have” brzmi jak “how”. W takich warunkach zrozumienie szybko mówiących przewodników wymaga dużego skupienia, a i tak człowiek często nie rozumie 30% tekstu. Nasz kierowca Kamal jest komunikatywny po angielsku, jednak mimo to często powstają w tej komunikacji luki… Pytamy go dziś czy w drodze do Narlai można gdzieś kupić jakieś wino. Po przetłumaczeniu na literacki język polski nasza rozmowa ma mniej więcej taki przebieg:

-Kamal, czy można kupić jakieś wino zanim dojedziemy do Narlai?

-Jakie wino państwo chcą?

Czyżby Kamal był aż takim znawcą a wybór win tak duży – przechodzi nam przez myśl

-Jakieś czerwone…

-Takie jak whisky albo rum?- niepewnie pyta po dłuższym namyśle Kamal. 

Przejeżdżając przez jedną z licznych wiosek udaje nam się kupić butelkę idyjskiego rumu. Ponieważ nam się przez cały czas burzy w żołądkach, więc postanawiamy od razu pociągnąć wzorem bosmana Nowickiego po sporym łyku prosto z butelki. Kamal na to patrzy ze zgrozą i dodaje:

-Państwo piją taki nie rozcieńczony wodą rum… Przecież on jest jeszcze mocniejszy od whisky! Ja to whisky rozcieńczam wodą w stosunku 2:1 a rum 3:1!!

Gdy pociągnęliśmy po jeszcze jednym łyku to chyba mu musieliśmy zaimponować. Indyjski rum zrobił swoje: po pól godzinie nasze żołądki się uspokoiły a i ruch na drodze przestał nam się wydawać taki straszny… 

W Narlai zatrzymujemy się w małym forcie sprzed 250 lat, który parę lat temu został przerobiony na hotel, podobnie jak w Luni. Przed kolacją dla zaostrzenia apetytu wybieramy się na pobliską skalną górę, z której rozpościera się piękny widok na okolicę, w której odkrywamy wiele malowniczo położonych świątyń hinduskich. 

Dziś zaczyna się przedostatni etap naszej podróży po Indiach. W drodze do Udaipur zatrzymujemy się w przepięknej świątyni wyznawców dżinizmu w Ranakpur. W Delhi też jest jedna świątynia tego wyznania, w której nas oboje zaczęło mdlić, więc zastanawialiśmy się czy aby na pewno warto nadkładać drogi i to jeszcze w takich złych warunkach. Indie jednak są zawsze pełne niespodzianek i tym razem była to miła niespodzianka. Do środka nie wolno nam było wchodzić, gdyż trwało tam właśnie nabożeństwo, ale z zewnątrz świątynia prezentowałą się wspaniale.

Indie są pełne niespodzianek na każdym kroku, o czym przekonujemy się po raz któryś. Ni stąd ni zawąd Kamal z tajemniczą miną zatrzymuje się nagle przy drodze nieopodal jakiegoś małego zgromadzenia.

-Ja wszystko później wytłumaczę, może pan wziąć aparat i kamerę…- powiedział z równie tajemniczą miną.

Przy drodze stoi prowizerycznie zrobiony postument, na którym stoi równie duży jak i kiczowaty portret młodego mężczyzny a obok niego stoi motocykl, wokół którego chodzą ludzie i się do niego modlą posypując go płatkami kwiatów.

-Sekta czcicieli motocykli- przeszło mi przez myśl. Patrzę, a tu Kamal też nabożnie oddaje motocyklowi cześć… 

Po kilkunastu minutach kontynujemy naszą podróż a Kamal nam opowiada niezwykłą historię:

-15 lat temu pewien młody mężczyzna mieszkający w tej okolicy zginął w wypadku jadąc na motocyklu. Policja zarekwirowała pojazd zamykając go na pobliskim posterunku. Jakież było zdziwienie wszystkich, gdy na drugi dzień rano motocykl stał w miejscu wypadku. Sytuacja powtarzała się wielokrotnie, nawet wtedy, gdy wypompowano z baku paliwo. Ostatecznie policja dała za wygraną i przestała ściągać motocykl na posterunek, a ten wkrótce stał się przedmiotem kultu. Krótka modlitwa i dotkniecie motocykla przynosi szczęście…

…a tego w Indiach na drodze nigdy nie ma za dużo… 

Udaipur mogłoby mieć przydomek miasta baśni. Wokół miasta jest kilka sztucznych jezior, na których wybudowano pałace. Na jednym z nich, zwanym Lake Palace z połowy XVIII wieku kręcono spore fragmenty jednego z Bondów, “Octopussy”. Obecnie pałac został zamieniony na hotel i dostępny jest tylko dla gości hotelowych, a że my mamy już rezerwację w innym hotelu, więc możemy jedynie przyjrzeć się mu z zewnątrz.

Umawiamy się z Kamalem, że po nas przyjedzie o 13:30. Chcemy zdążyć na łódkę na 14:00 i jak nam wszyscy mówili pól godziny na drogę do nieopodal położonej przystani powinno wystarczyć. Nie wystarczyło! Spóźniliśmy się 20 minut. Wąskie uliczki zakorkowane doszczętnie ludźmi, tuk-tukami, motocyklami i niedbale zaparkowanymi pojazdami zatrzymywały nas co chwila. W jaki sposob przedarliśmy się przez ten gąszcz do dziś zostaje tajemnicą. Nikt tu nie uznaje przepuszczenia innego pojazdu w imię płynności ruchu. Jeśli stworzy się luka trzech metrów, to na tych trzech metrach będą się wyprzedzać 2 tuk-tuki i 4 motocykle, a to że będą później stać w stworzonym przez siebie zatorze przez kilka minut jakoś nie działa im na wyobraźnię. W Europie czy w Ameryce Północnej wszyscy by się pobili a w najlepszym przypadku zwyzywali, a tu każdy stoi z zabalsamowanym wzrokiem i do głowy mu nie przyjdzie, że mógłby tego czekania uniknąć gdyby poczekał 10 sekund wcześniej… 

Krótki rejs po jeziorze Pichola i wizyta w Pałacu Miejskim powoli przybliżają nasz pobyt w Indiach do końca. Jeszcze wizyta w starej świątyni hinduskiej, jeszcze zakup pamiątek, które odkładaliśmy na później, jeszcze ostatnia degustacja indyjskiej kuchni… Nasz samolot do Delhi odlatuje w południe. W stolicy nocujemy i wcześnie rano jedziemy na lotnisko by rozpocząć trwającą całą dobę powrotną podróż do domu. Forma liczby mnogiej w języku polskim kraju, w którym spędziliśmy 3 tygodnie, świetnie do niego pasuje, bo Indie to nie jeden kraj lecz cała gama zróżnicowanych etnicznie, kulturowo, historycznie regionów, a każdy z nich jest niezwykle kolorowy, tajemniczy, wibrujący życiem i teraz słyszymy jak w różnych egzotycznie brzmiących językach szeptają nam na pożegnanie do ucha:

-To kiedy się znowu zobaczymy…? 

  • Narlai, bezkresne pola musztardowe.
  • Narlai pełne świątyń.
  • Narlai pełne świątyń.
  • Narlai
  • Transport kołowy...
  • ...transport nożny w Rajastanie
  • Wodociąg w Rajastanie
  • Spotkanie przy studni
  • Nietoperze
  • Ranakpur, świątynia dżinistów
  • Ranakpur, świątynia dżinistów
  • Ranakpur, świątynia dżinistów
  • Ulice Udaipuru
  • Udaipur, Pałac Miejski
  • Udaipur, Pałac Miejski
  • Udaipur, Pałac Miejski
  • Udaipur, Pałac Miejski
  • Udaipur, Pałac Miejski
  • Udaipur, Lake Palace
  • Udaipur
  • Udaipur, Pałac Miejski

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. archer46
    archer46 (27.10.2017 12:08) +1 + -
    Zajrzałem tu żeby "łyknąć" trochę Indii bo za miesiąc tam będę.Twoja relacja i zdjęcia wspaniałe:-)))
  2. afra_88
    afra_88 (29.12.2014 22:22) +1 + -
    Takie Święta to moje marzenie:)
  3. pan_hons
    pan_hons (20.08.2013 23:05) +1 + -
    Aha, zapomniałem dodać, gratuluję pomysłu na (niebanalne) spędzenie Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku:) To musiało być ciekawe lecieć do Kraju Nieskończenie Wielu Bogów właśnie w tym czasie:)
  4. pan_hons
    pan_hons (20.08.2013 20:21) +1 + -
    Niedawno czytałem Twój Madagaskar gdzie dziwiło mnie określenie "Ósmy kontynent świata" które jakoś mi nie pasowało do mojej wiedzy o świecie, z kolei w tej publikacji idealnie by pasowało, bo nie bez kozery o Indiach mówi się (jak najbardziej słusznie) że to subkontynent. Kraj długi i szeroki, z masą ludzi, języków, religii i regionów, geograficznie i kulturowo bardzo zróżnicowany to jedno z moich największych marzeń podróżniczych. Zazdroszczę podróży i możliwości ujrzenia choć skrawka tego niesamowitego kraju. Mam nadzieję, że Indie Was zafascynowały i jeszcze ni raz tam wrócicie, bo zdecydowanie jest po co wracać:)

    Co do relacji, to bardzo mi się podobała, chyba jedna z najlepszych jakie dotychczas czytałem:) Dużo ciekawostek, fajnie przedstawione poszczególne etapy podróży, zaznaczenie poszczególnych celów turystycznych i warte uwagi wrażenia z pobytu to wielki atut tej publikacji. Świetnie komponuje się z masą pięknych zdjęć, choć jak zawsze widziałbym i chciałbym tu dwa razy tyle zdjęć, bo takich ciekawych i pięknych Indii chciałoby się zdecydowanie więcej:)

    P.S. Czekam na zapowiadany film:))
  5. agnieszkagrabos (26.11.2012 10:56) +3 + -
    wspaniałe zdjęcia, czekam na film :)))
  6. loka1963
    loka1963 (17.02.2012 3:25) +2 + -
    Piekna podroz, piekne zdjecia
  7. rebel.girl
    rebel.girl (02.02.2012 22:10) +2 + -
    na razie plus, ale jakby pół plusa - utknęłam w agrze ;) ale wrócę na pewno, oby szybciej niż zazwyczaj ;)
  8. ziutek7
    ziutek7 (17.10.2011 17:10) +2 + -
    skąd tu wziąć tyle plusów aby nagrodzić takie wspaniałe relacje
  9. mr_fixit
    mr_fixit (23.09.2011 12:59) +2 + -
    już po przejrzeniu zdjęć stwierdzam że podróż powalająca. teraz muszę przeczytać.
  10. s.wawelski
    s.wawelski (21.09.2011 22:34) +2 + -
    Zapraszam Cie sedecznie, bedzie mi bardzo milo :-)
  11. lanka
    lanka (07.09.2011 20:49) +2 + -
    spokojnie na trzy razy wyszło:)
    super. jeszcze powinnam tu wrócić
  12. lanka
    lanka (28.08.2011 23:23) +2 + -
    przeczytałam. ale zdjęcia postudiuję na spokojnie. Szukam weny na Boże Narodzenie, bo trzeba długo pracowac nad brzydszą połówką:)
  13. turysta1310
    turysta1310 (22.08.2011 18:20) +2 + -
    Muszę Ci powiedzieć, wspaniała podróż, ale widziałem Nepal, Delhi i Kalkutę..może potem....
  14. aysha_5
    aysha_5 (22.04.2011 0:10) +2 + -
    Smoku, dawno dostałam Twoje zaproszenie, ale dopiero teraz udało mi się przebrnąć przez tą NIEZWYKLE CIEKAWĄ I BARWNĄ podróż !!! Gratulacje - piękne foty !
  15. jolantas1955
    jolantas1955 (28.03.2011 15:37) +2 + -
    Przeczytałam jeszcze raz, jestem oczywiście dalej pod urokiem:) A teraz najważniejsze!!!
    Już zaklepane! W listopadzie ruszam do Rajasthanu:)) Trasa prawieTwoimi śladami! Delhi, Jaipur, Bikaner, Jaisalmer, Ajmer, Pushkar, Agra, Mathura, Orchha, Kuajuraho, Varanasi:) Ale będzie fajnie!!
  16. ye2bnik
    ye2bnik (24.03.2011 19:24) +2 + -
    Niezwykle wciągające. Fotki miód. A relacja - po prostu smocza, masz do tego dar. :)
  17. city_hopper
    city_hopper (20.03.2011 9:33) +3 + -
    Niezmiernie ciekawa relacja i interesujące zdjęcia. Kwintesencja Indii. Wszystkie opisane przez Ciebie miejsca są fascynujące i i warte obejrzenia za wszelką cenę :-).
  18. przedpole
    przedpole (02.03.2011 13:00) +2 + -
    Podróż pięknie opowiedziana i zilustrowana.Indie ciągle przede mną.Zaliczyłem tylko ich pigułkę czyli Cejlon.Pozdrawiam
  19. renataglin
    renataglin (21.02.2011 23:40) +2 + -
    Smoki, tym razem zaczarowałeś mnie Indiami. Piękna podróż :)
  20. chlop2009
    chlop2009 (16.02.2011 3:43) +2 + -
    Tomku:))) zapraszałeś tylko na Boże Narodzenie.....a to 3 tygodniowa jak zwykle bardzo fajnie i ciekawie opisana podróż:)))(no i tygrysa też widziałeś jakiś taki mały ale niech Ci będzie że widziałeś:)))pozdrowienia dla Marioli:)))
  21. s.wawelski
    s.wawelski (15.02.2011 5:06) +1 + -
    Dziękuję Ci Aniu za miłe słowa. Twoją pochwałę oczywiscie biorę metaforycznie bo tak naprawdę, to ja pozurem maczanym w kalłamarzu skrobię... :-))
  22. anna.wujec
    anna.wujec (15.02.2011 0:20) +2 + -
    Smoku plus za relację, masz Ty lekkie pióro. Ciekawa lektura.
  23. s.wawelski
    s.wawelski (11.02.2011 22:20) +2 + -
    Myslę, że chciwość na pieniądze można zauważyć i w Indiach, zwlaszcza w miejscach, w których pojawiają się turyści. Pojawia sie zawsze mnóstwo różnego typu naciągaczy itp... Z drugiej strony Indiami rządza bardzo mocne tradycje, które to chyba jak niepisane prawo trzymają cały kraj w ryzach mocnej niż kodeks karny.

    Patrząc na Japonię miałem wrażenie, że z jednej strony jest to bardzo zeuropeizowany kraj, a jednocześnie bardzo odmienny mentalnie, egzotyczny i wciągający. Odkryłem też, że Japończycy są o wiele bardziej bezpośredni i weseli niżby to sugerowały filmy filmy japońskie, czy tez o Japonii.

    Posumowując, ciekawi mnie jakie będzie Twoje wrażenie z Indii gdy sam tam pojedziesz :-)
  24. milanello80
    milanello80 (11.02.2011 20:01) +3 + -
    Mnie fascynuje, jednocześnie intryguje inna sprawa. Póki co, nie byłem w Indiach, niemniej wydaje mi się że niebywałym w tym kraju jest, w przeciwieństwie do rzeszy innych, niegdyś uważanych za "dzikie" krajach świata, że cywilizacja "białego człowieka" nie wkracza tam tak nachalnie ze swymi przeżartymi konsumpcjonistycznym pojmowaniem świata buciorami. Mimo, że Indie obecnie są na etapie boomu gospodarczego, to jednak dalej zachowują swój nieodparty urok, pełen magii, mistycyzmu, nieodgadnionych tajemnic i zwyczajów. Indie w dalszym ciągu zaskakuja, fascynują i przyciągają. Mała namiastkę Indii miałem na Cejlonie, który do dzisiaj jest moim absolutnym top. Ciekaw jestem zderzenia się moich wyobrażeń z indyjską rzeczywistością.
    P.S. Motorem już trochę po azjatyckich drogach jeździłem, więc wiem jak wygląda azjatycka droga, Twoje porównanie jest jak najbardziej na miejscu.
  25. czarmir1
    czarmir1 (09.02.2011 19:35) +3 + -
    Super relacja! Żebym nie wiem jak się starał to nie da się tego przeczytać inaczej, jak tylko jednym tchem.
    A o zdjątkach już nawet nie wspomnę - Rewelacja!
    Zanim też się w podobną podróż wybiorę, bo to mamy w planach, to jeszcze tu wrócę coby na spokojnie swe oczy widokami takimi nacieszyć.
  26. s.wawelski
    s.wawelski (09.02.2011 6:43) +2 + -
    Dzięki Robert za tyle miłych słów :-) Jesli tylko bedziesz potrzebował jakichs moich rad to bardzo chętnie nimi służę. Pierwszą, jaką bym Ci dał, to abys nie planował po Indiach podróży motocyklem. Motocykl w Indiach to trochę jak chodzenie na linie bez żerdzi ani zabezpieczenia :-)

    Ja tez sie zastanawialem nad tym, jak to wszystko tam funkcjonuje. Duzo pewnie zalezy od specyficznej mentalnosci ludzi. Myslę, że całe Indie są tak fascynujące jak i zróżnicowane. Od czegos musielismy zaczac, a i tak tam trzeba będzie wrócić i to może nie raz, bo to wielki kraj. Np. w Meksyku spedzielm już 13 tygodni będąc za każdym razem gdzie indziej a i tak jeszcze nie widzialem wszystkiego, a Meksyk jest mniejszy od Indii.
  27. milanello80
    milanello80 (08.02.2011 23:00) +3 + -
    I ja przeczytałem jednym tchem, i ja pływam w morzu zachwytów, jak zwykle ciekawie opowiedziana historyjka bożonarodzeniowa :) nic tylko pozazdrościć takich świąt. Jako wielbiciel Azji, często kieruję swe myśli ku Indiom, przeczytałem wiele ciekawych książek o tym subkontynencie i dalej nie miesci mi się w głowie jak to wszystko w Indiach funkcjonuje, tylu Bogów, tyle kast, tyle problemów, a jednocześnie taka barwność, intrygujące zwyczaje, uśmiechnięci ludzie, cudowne budowle. Mnie szczególnie zachwycił Jaipur i Jodhpur. Pewnie organizując kiedyś wyprawę do Indii skorzystam z niejednej z Twoich wskazówek, choć póki co bardziej myśli swe kieruję ku południowi Indii - Kerala, Karnataka, Goa, a zwłaszcza Tamil Nadu. Marzyłoby mi się zrobić taką wyprawę na motorze.
  28. kielec
    kielec (08.02.2011 13:01) +2 + -
    krótko - zazdroszczę i podziwiam ;)
  29. s.wawelski
    s.wawelski (05.02.2011 21:27) +1 + -
    Dziękuję Ci Bartek za miłe słowa i bardzo się cieszę, że spędziłeś mile czas przy lekturze i zdjęciach :-)
  30. bartek_sleczka
    bartek_sleczka (05.02.2011 21:03) +2 + -
    Smoku, cóż mam rzec... Piękne zdjęcia, a jedno po prostu zwaliło mnie z nóg...
    Pzdr/bARtek
  31. bartek_sleczka
    bartek_sleczka (05.02.2011 20:21) +2 + -
    Smoku, przeczytałem jednym tchem... Super!
    Teraz zaczynam oglądać :)
    Pzdr/bARtek
  32. mapew
    mapew (05.02.2011 16:36) +2 + -
    masz racje, przy takiej ilosci ciekawych i zabytkowych miejsc, jak w Indiach, moznaby podrozowac calymi miesiacami po kraju, jakby chcialo sie wszystko dokladnie pozwiedzac... My nocowalismy w Ranakpur
  33. s.wawelski
    s.wawelski (05.02.2011 15:50) +2 + -
    To bylo rano i musielibysmy czekac jeszcze 2 godziny nim by nas wpuscili i powiedziano nam, ze i tak nie wolno w srodku robic zdjec, wiec nasza motywacja czekania jeszcze bardziej opadla, ponadto chcielismy juz dotrzec do Udaipur...
  34. mapew
    mapew (05.02.2011 14:24) +2 + -
    Smoku, nareszcie tez przeczytalem. Wspaniala opowiesc, czyta sie jak najlepsze powiesci. Ciekawy jestem teraz jeszcze bardziej Waszych opowiesci w eterze :-)
    Czytajac przypomnialo mi sie tez troche moich wlasnych przezyc. Ciekawe, ze w swiatyni Jain w Ranakpur nie mogliscie wejsc do srodka podczas ceremonii. My bylismy tam jako turysci na codziennym wieczornym nabozenstwie - tzw. ceremonia pieciu lamp.
  35. 2_koty
    2_koty (03.02.2011 23:49) +2 + -
    Barwnie, różnorodnie, wnikliwie... Smoku - jak zwykle najwyższy standard!
  36. treize (31.01.2011 12:14) +2 + -
    Smoku,gdybym wiedziała,że Ty czerwony dywan przygotujesz,
    wystąpiłabym w czarnej kreacji,o klejnotach już nie wspomnę ....;))
    Jeszcze nie skończyłam pięknej ,świątecznej indyjskiej podróży,
    ale wrócę,wrócę ...:)

    Aha,żebym nie zapomniała - duży plus za niezwykle interesujący
    Twój filmowy Zanzibar :)
  37. freemarti
    freemarti (30.01.2011 20:40) +2 + -
    niesamowita relacja, zwłaszcza dialogi z Kamalem :)
    całośc zachwycająca i w dodatku..... bondowa wzmianka :D
    jutro powrócę do zdjęc ale dziś stawiam plusa pod tekstem.
  38. lmichorowski
    lmichorowski (30.01.2011 12:40) +2 + -
    Piękna, fascynująca podróż - wymarzony gwiazdkowy prezent.
  39. siuniek
    siuniek (29.01.2011 22:14) +2 + -
    Cóż tu dodać? Poprzednicy napisali już wszystko - po prostu majstersztyk i w słowie i w obrazie. Warto było czekać na taką ucztę :)
  40. kubdu
    kubdu (27.01.2011 22:18) +2 + -
    Piękne i niezwykłe Boże Narodzenie. A relacja zasługuje na oklaski, ukłony i bicie w dzwony. A ja jeszcze przyklęknę.:)
  41. s.wawelski
    s.wawelski (27.01.2011 20:14) +4 + -
    W dzwony bili tylko buddysci i dziniści, buty ściągali wszyscy, a klękały tylko wielbłądy... :-)
  42. kubdu
    kubdu (27.01.2011 20:01) +2 + -
    Smoku, a więc pytanie na gorąco w trakcie lektury - jak Hindusi potraktowali naszego Wawelskiego - klękali, klaskali w dłonie czy zdejmowali buty i paski ? Ale jestem pewna, że w dzwony bili !
  43. s.wawelski
    s.wawelski (27.01.2011 17:02) +1 + -
    Spelni sie na pewno!! Jolu, dzieki za tyle milych slow. Do Indii chcemy wrocic przynajmniej jeszcze raz, bo to niezwykly kraj!
  44. jolantas1955
    jolantas1955 (27.01.2011 10:57) +2 + -
    A mój plusik za wyprawę to oczko!!!!Więc mi się spełni!
  45. jolantas1955
    jolantas1955 (27.01.2011 10:56) +2 + -
    No Tomku!!
    Nie wiedziałam do konca czego chcę, teraz już wątpliwości nie mam!! Napisałeś mi kiedyś, że mam talent do pisania, teraz wiem, że oceniał mnie mistrz i tym bardziej sobie twoją opinię cenie:)
    Na pewno tam pojadę, a skoro mnie trochę znasz, to wiesz, że nie rzucam słów na wiatr!Wspaniałe zdjęcia, niezwykle klimatyczne, masz to oko!!
  46. s.wawelski
    s.wawelski (26.01.2011 16:34) +2 + -
    Latyn, kazdy Twoj komentarz zasluguje na order z angielskiego ziela :-) Dziek jeszcze raz za wspolna podroz :-)
  47. s.wawelski
    s.wawelski (26.01.2011 16:33) +1 + -
    Michal, do Azji chcac nie chcac na pewno kiedys pojedziesz i bedziesz oczarowany za kazdym razem inaczej, bo Azja to wiele kontynentow w jednym. Dzieki za wspolna podroz!
  48. latyn20 (26.01.2011 9:15) +2 + -
    Dziękuję za uznanie dla moich komentarzy. Niezależnie od tego, co w nich wypisuję, traktuj je, proszę, jako wyraz uznania dla Twoich nietuzinkowych w mojej ocenie relacji i zdjęć.
  49. tiira
    tiira (25.01.2011 23:30) +2 + -
    Cudowna podroz! Z wielka przyjemnoscia przeczytalam i obejrzalam zdjecia :)
  50. latyn20 (25.01.2011 13:43) +3 + -
    "Czujemy się jak mała objuczona ponad granice mrówka, którą raz po raz z wszystkich stron mijają chrabąszcze i inne mrówki, którym się bardzo spieszy" - wzruszyłeś mnie tym zdaniem, Smoku. Oddaje przytłoczenie regułami obcego dla naszej wrażliwości świata, jakby zagubienie w nim, które - jak wnoszę - towarzyszyło Ci podczas podróży.

    Zainspirowany podróżą rozważam, gdzie najlepiej byłoby się skremować: nad Wisłą czy Odrą ;-)


s.wawelski

s.wawelski

Smok Wawelski
Punkty: 258977