Ładuję...

kolumber.pl


8 +
2019-01-23

Śnieżnik

Opisywane miejsca: śnieżnik, Międzygórze (6 km)
Typ: Album z opisami

Środek zimy, ulice czarne, miasto szare, do tego nie ma czym oddychać. Tylko kamerki internetowe w górach pokazują inną rzeczywistość. Gdzie by się tu wybrać, żeby było dużo śniegu, piękne widoki, a jednocześnie blisko z Wrocławia. W grę wchodzą Izery, Karkonosze albo Masyw Śnieżnika. Wiadomo, że Góry Izerskie zimą to królestwo narciarzy biegowych, więc nie będę im się tam pałętał i śladów zadeptywał. W Karkonoszach przerażają mnie tłumy, a ostatnio również celebryci, którzy GOPR traktują jak ubera. Pozostaje mi się wybrać na Śnieżnik, z nadzieją że będę napawał się pięknem gór w ciszy i w spokoju.

Około 2 tygodnie przed wyjazdem udało mi się zarezerwować nocleg w Schronisku PTTK na Śnieżniku, w myśl zasady że jedną osobę zawsze się gdzieś wciśnie. Byłem zdecydowany, że ruszam w góry bez względu na warunki pogodowe, ale przez kolejne dni regularnie sprawdzałem prognozy pogody. Wiadomo – jak się idzie powyżej granicy lasu, to z myślą żeby pooglądać coś więcej niż tylko mgłę.

Sobota rano. Obudziłem się koło 5, zgodnie z założeniami o 6 już byłem w drodze. We Wrocławiu koło zera, a niebo przesłonięte chmurami. Do Barda bez zmian, w Kłodzku temperatura zaczęła szybko spadać, na polach pojawił się szron, a na niebie pomarańczowy prześwit. Śniegu jak nie było tak nie ma. Pojawił się dopiero przed samym Międzygórzem i to od razu w znacznej ilości. Udało mi się znaleźć odśnieżone miejsce parkingowe. Termometr w samochodzie wskazywał -14 st. C. Zmieniłem kurtkę na cieplejszą i byłem gotowy do wymarszu. Przeszło mi tylko przez głowę, że nie zabrałem nic cieplejszego pod spodnie. No trudno, ostatnio pokazywali w tv golasów zimą na Śnieżce, to moje ocieplane spodnie trekkingowe muszą wystarczyć. Z taką myślą i pod hasłem „Pierwsze zimowe wejście na Śnieżnik bez kalesonów” ruszyłem na czerwony szlak.

Chciałem szybko minąć Międzygórze, chociaż kiedyś szumnie było okrzyknięte alpejską perełką w Sudetach. Miejscowość już dawno zapomniała o czasach świetności pod gospodarną ręką Marianny Orańskiej. Piękne drewniane budynki raczej chylą się ku upadkowi, niż przypominają tyrolskie zabudowania. Do tego jeden kopciuch potrafi zatruć całą dolinę, do tego stopnia że oczy łzawią i ciężko oddychać. Szybko się rozgrzałem marszem pod górę, chociaż pod czapkę założyłem jeszcze kominiarkę. Podczas wspinaczki na stoki Średniaka (1210 m), kiedy opuściłem głęboko wciętą dolinę, słońce zaczęło się przebijać przez ośnieżone drzewa. Od wysokości ok 1000 m n.p.m. krajobraz zupełnie się zmienił. Śniegu było bardzo dużo, a drzewa bajecznie oblepione. Szybko dotarłem do Schroniska PTTK Na Śnieżniku, które znajduje się na Hali Pod Śnieżnikiem (1213 m). Zameldowałem się, zostawiłem część wyposażenia i byłem gotowy do dalszej wędrówki. Główny cel to sam Śnieżnik (1425 m). Droga na szczyt zielonym szlakiem zajmuje ok 45 minut. Mi zajęła dużo więcej. Powodem nie był stan mojej kondycji czy trudności na szlaku. Wręcz przeciwnie, ścieżka była bardzo mocno przetarta. Winą za moje tempo było jedynie fantastyczne otoczenie i słoneczna pogoda. Co chwilę przystawałem, podziwiałem nierealne kształty drzew, fotografowałem. Nie mogłem się nasycić widokami i krajobrazem. Na szczycie było dosyć tłoczno. Grupa czeskich narciarzy skiturowych fotografowała się na kopcu zburzonej wieży widokowej. Inny turysta przyszedł z czekanem w ręku, mocno zaskoczony, że mu się nie przydał. Wszyscy podziwiali widoki, bo przejrzystość powietrza była oszałamiająca. Pierwszy raz ze Śnieżnika widziałem zarys Karkonoszy. Uczciłem tą chwilę herbatką z termosu i ruszyłem w dół. Na Śnieżnik wybrałem się dzisiaj nadprogramowo, bo w planach miałem Mały Śnieżnik (1326 m) i Goworek (1320 m), ale grzechem byłoby odpuścić tak znamienity punkt widokowy podczas idealnej pogody. Wróciłem na Halę Pod Śnieżnikiem, gdzie wybrałem zielony szlak na południowy zachód, żeby zdobyć pozostałe, zaplanowane szczyty. Ta trasa nie była już tak popularna pośród turystów. Założyłem rakiety śnieżne i ruszyłem na szlak, a przynajmniej tak mi się wydawało. Na trasie nie było tyczek, znaczki szlaku były zasypane śniegiem, mogłem się kierować jedynie azymutem i topografią. Do tego ślady narciarzy skiturowych kilkaset metrów od schroniska zaczynały się rozjeżdżać we wszystkie strony i ciężko było się zorientować, który jest najbliższy do szlaku. Nie bardzo się tym przejmowałem, bo obecność w tak pięknym otoczeniu wynagradzała wszystko. Tutaj była absolutna, niczym nie zmącona cisza, którą zakłócało jedynie skrzypienie śniegu pod moimi krokami. Szczyt Małego Śnieżnika strawersowałem nieoczekiwanie po południowej, czeskiej stronie. Trudno, zahaczę o niego w powrotnej drodze z Goworka. Jakimś cudem na Goworku udało mi się odnaleźć tabliczkę z nazwą szczytu. Żeby zrobić sobie przy niej zdjęcie, musiałem uklęknąć na śniegu. Normalnie, pewnie znajduje się na wysokości ok 2 metrów. Zerknąłem na mapę, aby się upewnić czy czasem Trójmorski Wierch (1144 m) nie jest w moim zasięgu. Cała droga, z powrotem do schroniska szacowana jest na 3 godziny, w tych warunkach pewnie trochę więcej. Czy miałaby sens wędrówka po ciemku? Zdecydowałem, że średni i udałem się w kierunku Małego Śnieżnika. Wspomnę tutaj o ciekawostce. Nazwa Trójmorski Wierch nie wzięła się znikąd. W okolicach tego szczytu spotykają się zlewnie 3 mórz – Bałtyckiego, Północnego i Czarnego. To by było wyzwanie – zdobyć Trójmorski Wierch z poziomu każdego z mórz J Na Małym Śnieżniku nie miałem tyle szczęścia i nie udało mi się odnaleźć tabliczki. Wiedziałem, że znajduję się na szczycie, co potwierdziłem zameldowaniem się w aplikacji „Korony Gór”, ale tabliczka musiała być zasypana, albo nie znajdowała się na samym szczycie, tylko gdzieś w najbliższym otoczeniu, przy szlaku. Tak czy inaczej, uznałem że plan zrealizowałem, a coraz dłuższe cienie świadczyły o tym, że pora wracać do schroniska. 

Las był coraz rzadszy, co oznaczało że zbliżałem się do Hali Pod Śnieżnikiem, miałem już schronisko w zasięgu wzroku, kiedy zobaczyłem grupę turystów zbliżających się w moją stronę. Kiedy się zrównaliśmy widziałem zazdrosny wzrok skierowany na moje rakiety śnieżne. Widziałem ich z daleka i widziałem jak walczyli o każdy krok zapadając się w śniegu po kolana albo wyżej. Ale najbardziej zaskoczyło mnie pytanie, czy dojdą tędy do Międzylesia? Tak – odparłem – przy sporym szczęściu, jak nie zabłądzą i nie zamarzną dotrą tam rano. To jest 17 km i 4,5 h marszu w lecie, a właściwie bez śniegu. Do tego oznaczenia szlaku są zupełnie niewidoczne, wszystko zasypane. W tych warunkach trasę oceniam minimum na 6 -7 godzin, a do zachodu pozostało może 40 minut. Próbowałem im odradzić ten pomysł, ale byli uparci. Zapewnili mnie że mają czołówki. Nie mieli stuptutów i jestem przekonany, że już mieli pełno śniegu w butach. Do tego 2 malutkie plecaczki na grupę 5 osób nie świadczyły o pełnym wyposażeniu. Ja sam na plecach miałem więcej niż oni na całą grupę. Może nawet z lekką przesadą ale jest zima, śniegu dwa metry i zapowiadała się mroźna noc. Nie dali się namówić na zmianę planów. Co mogłem zrobić więcej? To byli dorośli ludzie. Nie słyszałem o żadnej akcji na Śnieżniku, mam nadzieję że szczęśliwie dotarli do celu.

Ulokowałem się w schronisku. Po szybkim prysznicu czym prędzej pobiegłem do jadalni, bo po 20 km w śniegu byłem już porządnie głodny. I tutaj bardzo miłe zaskoczenie – wszystkie potrawy były świeże, smaczne i apetycznie podane. Nie mogło zabraknąć oczywiście piwa od południowych sąsiadów. O zachodzie słońca wyszedłem jeszcze na zewnątrz, na zdjęcia. Zachód był kolorowy, a po nim liczyłem na rozgwieżdżone niebo, a nawet Drogę Mleczną. Zaraz po zachodzie, nad lasem pojawił się Księżyc i mocno świecił. Jego światło odbijało się od śniegu – chciałoby się powiedzieć – „W księżycową jasną noc”.

  Schronisko było pełne. Niestety nie wszyscy wiedzieli po co tutaj przyszli. Część gości zachowywała się jak urwana ze smyczy, nie wiedząc co zrobić z tą wolnością. Sytuacja w Alpach nie do pomyślenia. Tam nikomu nie przyjdzie głośno rozmawiać po 22, a co dopiero przeklinać, czy śpiewać na całe gardło. Przykre to.

  • P1190034
  • P1190037
  • P1190040
  • P1190041
  • P1190042
  • P1190043
  • P1190047
  • P1190049
  • P1190055
  • P1190057
  • P1190058
  • P1190059
  • P1190060
  • P1190063
  • P1190064
  • P1190065
  • P1190068
  • P1190069
  • P1190070
  • P1190072
  • P1190073
  • P1190074
  • P1190075
  • P1190077
  • P1190080
  • P1190081
  • P1190082
  • P1190084
  • P1190086
  • P1190089
  • P1190091
  • P1190092
  • P1190093
  • P1190094
  • P1190095
  • P1190096
  • P1190098
  • P1190099
  • P1190100
  • P1190102
  • P1190105
  • P1190109
  • P1190110
  • P1190111
  • P1190114
  • P1190116
  • P1190117
  • P1190119
  • P1190127
  • P1190129
  • P1190130
  • P1190131
  • P1190139
  • P1190148

Obudziłem się wcześnie rano, spakowałem bez pośpiechu, bo bufet jest czynny od 8. Nie uśmiechało mi się wychodzić bez śniadania i ciepłej herbaty. Miałem jeszcze pokusę żeby pofotografować o wschodzie słońca, ale przyszły chmury i skutecznie mnie zniechęciły do tego pomysłu. Jako drogę powrotną wybrałem czerwony szlak przez Żmijowiec (1153 m) na Czarną Górę (1205 m), a później zejście przez Igliczną do Międzygórza. Szedłem początkowo wzdłuż słupów, na których była doprowadzona linia telefoniczna do schroniska, tylko że przewody miałem na wysokości pasa. Szlak przez Żmijowiec jest bardzo przyjemny. Prowadzi po grzbiecie, praktycznie bez przewyższeń. Na dodatek co chwilę otwierają się wspaniałe widoki na Śnieżnik i Góry Bialskie. Pogoda była już inna, niebo przesłonięte cienkimi chmurkami. Delikatna mgiełka dodawała tajemniczości górom, a cienie i kształty były bardziej plastyczne. W takiej atmosferze, po wyratrakowanym szlaku dotarłem do Przełęczy Pod Jaworową Kopą. Zacząłem krótkie, ale ostre podejście na Czarną Górę. Niestety wieża widokowa przywitała mnie tabliczką – „nie zbliżać się, grozi zawaleniem”. Wróciłem na przełęcz i zielonym szlakiem skierowałem się w stronę Iglicznej. Ten odcinek był zupełnie nieprzetarty. Byłem szczęśliwy, że posiadam rakiety śnieżne. Schodzenie w nich, nawet w kopnym śniegu to czysta przyjemność. Im niżej, tym było mniej śniegu, a ten był zbity i twardy. Pojawili się na szlaku spacerowicze z Międzygórza. Dotarłem do Schroniska na Iglicznej. Zregenerowałem siły naleśnikami z serem i jagodami i ruszyłem w dół. Chciałem jeszcze zaczepić o wodospad Wilczki, ale szlak był oblodzony i zamknięty. Trudno, skoro tak jest. Zamknąłem kółeczko. Zdobyłem 7 szczytów do korony Masywu Śnieżnika, zrobiłem sporo zdjęć, ale przede wszystkim spędziłem 2 dni w niesamowitej, odrealnionej scenerii zimowych gór.

  • P1200156
  • P1200159
  • P1200160
  • P1200161
  • P1200162
  • P1200163

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. treize (04.07.2019 23:03) 0 + -
    Wspaniała wyprawa i przecudne zdjęcia. Jakiś czas temu przeczytałam i obejrzałam a dziś tylko wyplusowałam.
    Zima,śnieg i mróz to moje klimaty :))))
  2. iwonka55h
    iwonka55h (23.03.2019 18:55) +1 + -
    przepiękna ta Twoja zima, z przyjemnością obejrzałam fotki.
  3. jolrop
    jolrop (29.01.2019 21:27) +2 + -
    Nie lubię zimy, ale ta na Twoich Grzesiu zdjęciach jest piękna! I mimo, że biała, to taka kolorowa. Bardzo dobry pomysł na weekend poza zasmogowanym miastem. Pozdrawiam.
  4. g_firlit
    g_firlit (28.01.2019 10:11) +2 + -
    W tym roku jest idealnie - we Wrocławiu czarno i sucho, dobrze się jeździ. Niecałe 2 godzinki drogi i śniegu prawie 2 metry. Prawie jak Mediolan i Alpy ... ;)
  5. achernar51 (27.01.2019 0:31) +2 + -
    Cudna taka zima. Żeby jeszcze zawsze była taka i trwała nie dłużej niż 2-3 tygodnie... Pozdrawiam. :)
  6. g_firlit
    g_firlit (25.01.2019 10:24) +3 + -
    Dziękuję bardzo. Pozdrawiam :)
  7. hooltayka
    hooltayka (25.01.2019 2:54) +3 + -
    Przepięknie,bajkowo,magicznie.
    Super opisane.
    Pozdrawiam-)
  8. g_firlit
    g_firlit (24.01.2019 18:40) +3 + -
    To prawda, miałem ogromne szczęście z pogodą :)
  9. alefur
    alefur (23.01.2019 23:10) +3 + -
    ostrzegam ... nie oglądać zdjęć!!! grozi to chorobą górską, i wyciem ... ja chcę w góry!!!!
  10. alefur
    alefur (23.01.2019 22:45) +3 + -
    Ale trafiłeś pogodę ...pozazdrościć :)

    ja mam niestety dużo dalej w góry...
g_firlit

g_firlit

Grzegorz Firlit
Punkty: 86832