Ajax Loader Ładuję ...

9 +
2015-10-02

Podróż Portugalia 2015 - Algarve

Opisywane miejsca: Lagos, Portimão, Albufeira, Faro (51 km)
Typ: Album z opisami

Lagos to miejscowość leżąca u ujscia rzeki Bensafrim do Oceanu Atlantyckiego w dystrykcie Faro, w regionie Algarve. Liczy ok. 31 tys. mieszkańców.

Osada została założona w I tysiącleciu p.n.e. przez Celtów (pierwsza nazwa Laccobriga tłumaczona jest jako połączenie dwu celtyckich słów - lacco - mokradła i briga - ufortyfikowane wzgórze) lub Kartagińczyków dowodzonych przez Bohodesa. Ze względu na istniejący ważny port została skolonizowana przez Rzymian i włączona do prowincji Lusitania. W I połowie I wieku p.n.e., zbuntowana przeciw rzymskiemu uciskowi, była oblegana przez generała Quintusa Caeciliusa Metellusa Piusa (ok.130-63 p.n.e.), którego pomógł Luzytanom pokonać generał Quintus Sertorius (ok. 123-72 p.n.e.), który wystąpił przeciw Rzymowi. Po upadku Cesarstwa, została w VI wieku włączona do państwa wizygockiego Królestwa Toledo, a później zajęta przez Bizancjum. W VIII wieku dostała się pod władzę Maurów i w tym okresie nosiła nazwę Zawaia. Weszła w skład nadbrzeżnego regionu al-Gharb (od którego pochodzi późniejsza nazwa Algarve). W X wieku za panowania kalifa Kordoby Abd ar-Rahmana III (889-961) zbudowane zostały mury miejskie. W roku 1174 lokalny zarządca wydał zgodę na budowę kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela poza murami miasta. Jest to najstarszy kościół w Algarve.

W roku 1241 Lagos zostało na krótko zdobyte przez chrześcijańskie wojska króla Portugalii Alfonsa III (1210-1279), a ostatecznie przeszło pod jego władzę w 1249 roku. Od tego czasu władcy portugalscy używali tytułu „królów Portugalii i Algarve”, podkreślając odrębność regionu od reszty kraju. W roku 1415 flota króla Jana I Dobrego (1357-1433) wypłynęła z Lagos, by zdobyć północnoafrykańską Ceutę. Wyprawa ta zapoczątkowała epokę wielkich odkryć, dokonywanych przez żeglarzy portugalskich. W XV wieku Lagos stało się głównym ośrodkiem, z którego wyruszały wyprawy morskie eksplorujące brzegi Afryki w poszukiwaniu drogi do Indii. Książę infant Henryk Żeglarz (1394-1460) spędził większość swego życia właśnie w Lagos, skąd kierował tymi wyprawami. Z Lagos pochodził też słynny eksplorator wybrzeży Afryki Gil Eanes, który w 1434 roku jako pierwszy wypłynął poza przylądek Bojador w dzisiejszej Mauretanii. Lagos stało się wkrótce miejscem, do którego przywożono afrykańskich niewolników, a w roku 1444 otwarto tu słynny Targ Niewolników (Mercado de Escravos), skąd byli oni sprzedawani w różne miejsca Europy. Proceder ten przynosił ogromne zyski koronie i organizatorom wypraw. Książę Henryk otrzymywał np. 20% ceny, którą uzyskano za każdego niewolnika. Po śmierci Henryka Żeglarza znaczenie portu w Lagos zaczęło się zmniejszać, gdyż większość dostaw z kolonii (Azorów, Madery, a następnie i Brazylii) kierowała się bezpośrednio do Lizbony.

Król Sebastian I (1554-1578), planując wielką krucjatę przeciwko Królestwu Fez, zgromadził ogromną flotę w Lagos w 1578 roku. Podczas tej niefortunnej wyprawy zarówno on jak i duża część portugalskiej szlachty zginęła w bitwie o Ksar El Kebir w Maroku. Spowodowało to kryzys sukcesyjny, który ostatecznie doprowadził do Unii Iberyjskiej pod berłem hiszpańskich Habsburgów. Gdy Portugalia przeszła pod panowanie hiszpańskie jej wybrzeże stało się celem ataków floty angielskiej. Lagos, położone blisko hiszpańskiej bazy morskiej w Kadyksie było w końcu lat 80. XVI wieku atakowane przez Francisa Drake'a, ale odparło ataki, co nie udało się Faro. Wybrzeże było także celem regularnych ataków innych piratów i korsarzy, oraz Hiszpanów, którzy podczas wojny, toczonej w latach 1640-1668 po odzyskaniu przez Portugalię niepodległości ostrzeliwali Algarve, Zbudowano wówczas szereg umocnień na wybrzeżu, m.in. fort Ponta da Bandeira w Lagos, który został wzniesiony w latach 1679-1690. Od roku 1576 do roku 1755 Lagos było stolicą Algarve. W roku 1755 miasto zostało zniszczone w wyniku trzęsienia ziemi i tsunami wywołanego tym trzęsieniem i utraciło ten status na rzecz Faro.

  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos

Region Algarve słynie z przepięknych, piaszczystych plaż i niewielkich zatoczek, wtłoczonych między żółto-brązowe, stromo opadające ku morzu klify. Nawet w pobliżu gwarnych miasteczek i kurortów, takich jak Lagos, Portimão, Albufeira, czy Faro można znaleźć ustronne zakątki i odpocząć od tłumów. Z pewnością, warto się wybrać przynajmniej na krótki rejs wzdłuż okolicznego poszarpanego wybrzeża.

  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos
  • Okolice Lagos

Portimão jest nadmorskim miastem w dystrykcie Faro w regionie Algarve. Liczy blisko 56 tys. mieszkańców. Miejscowość wcześniej znana była jako Vila Nova de Portimão. Od roku 1924, po uzyskaniu formalnych praw miejskich, nosi nazwę Portimão. Choć w przeszłości była głównie osadą rybacką, to w duży ośrodek miejski rozwinęła się dzięki turystyce. Dziś jest drugim co do wielkości miastem regionu.

Okolice dzisiejszego miasta zostały zasiedlone już w epoce prehistorycznej, o czym świadczą odkryte miejsc pochówków z czasów neolitu. W późniejszych wiekach ujście rzeki Arade stało się ważnym naturalnym schronieniem i miejscem, w którym powstał mały port handlowy użytkowany przez Fenicjan, Greków i Kartagińczyków. To właśnie Kartagińczycy założyli tu około roku 550 p.n.e. osadę Portis Hanibalis, której znaczenie wzrosło w czasach rzymskich dzięki doskonałemu portowi. Po upadku Cesarstwa, aż do inwazji Maurów w VIII wieku Algarve było rządzone przez Wizygotów. Za czasów panowania arabskiego dzisiejsze Portimão nosiło nazwę Burj Munt i było ośrodkiem rybołówstwa. W roku 1249 wraz z innymi miejscowościami regionu Portimão zostało zdobyte przez rycerzy Zakonu Świętego Jakuba (Zakonu Santiago) i włączone do państwa króla Alfonsa III Dzielnego (1210-1279).

Korzystne położenie i rozwój gospodarczy sprawiły, że w roku 1435 Portimão uzyskało status osady. Aby zabezpieczyć się przed najazdami i atakami piratów miejscowość otoczono murami, a później (w XVI-XVIII wieku) zbudowano dalsze umocnienia - Forte de São João do Arade i Forte de Santa Catarina.

W roku 1463 król Alfons V Afrykańczyk (1432-1481) zezwolił na budowę nowej osady, która stała się później centrum Portimão, zaś w roku 1476 Vila Nova de Portimão została podarowana przez króla swemu inspektorowi finansowemu Gonçalo Vaz de Castelo Branco, i pozostała w rękach tej rodziny aż do XVII wieku.

Szkutnictwo odegrało ważną rolę w rozwoju Portimão. O budowie statków wspomina dokument króla Sebastiana I (1554-1578), a sam król odwiedził Portimão w 1573 roku. Dużą rolę w gospodarce odrywał też handel. Z Portimão eksportowano wiele lokalnych produktów, takich jak figi, oliwki, oliwę, wino i ryby, podczas gdy płody rolne i inne produkty z kolonii afrykańskich i Brazylii oraz niewolnicy byli sprowadzani tędy do Portugalii. Jednakże w XVII i XVIII wieku tempo rozwoju wyraźnie się osłabiło. Wielu mieszkańców wyjechało, a trzęsienie ziemi w 1755 roku i spowodowane nim zniszczenia doprowadziło do dalszej degradacji osady. Zniszczeniu uległa też duża część fortyfikacji. Fort św. Katarzyny został w latach 1792-1794, odbudowany przez księcia Val de Reys, Nuno José de Mendonça e Moura. W latach 70. XVIII wieku premier i pierwszy doradca króla Józefa I Reformatora (1714-1777) Sebastião José de Carvalho e Melo (1699-1782), znany bardziej jako markiz de Pombal chciał utworzyć w Portimão biskupstwo i podnieść formalnie osadę do rangi miasta, lecz plany te napotkały na sprzeciw królowej Marii I Franciszki (1734-1816). Ostatecznie, formalny status miasta nadał Portimão w 1924 roku, pochodzący stąd prezydent Portugalii, Manuel Teixeira Gomes (1860-1841).

W XIX i na początku XX wieku Portimão stało się jednym z największych ośrodków rybołówstwa i przemysłu rybnego w Algarve. W XX wieku coraz większą rolę zaczęła odgrywać turystyka i dziś jest to główna dziedzina gospodarki miasta.

  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão
  • Portimão

Zaledwie 3 km od centrum miasta leży piękna Praia da Rocha - ciąg piaszczystych plaż i niewielkich zatoczek pośród sterczących skał koloru ochry i czerwieni. To jedna z najbardziej znanych plaż Algarve. Jadąc samochodem łatwiej spotkać drogowskazy kierujące do Praia da Rocha niż do Portimão, którego jest częścią…

Praia da Rocha jest główną plażą Portimão, ale jest również tętniącym życiem kurortem. Stała się centrum turystycznym pod koniec XIX wieku, kiedy to była ulubionym letniskiem rodzin z Algarve i Andaluzji, a zimą przyjeżdżali tu angielscy goście. Tutejszy „Hotel da Bela Vista”, wyróżniający się architekturą w stylu Belle Epoque, pochodzi z tego okresu.

  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha
  • Portimão - Praia da Rocha

Albufeira dziś jest całkiem sporym miastem. Liczy niespełna 41 tys. mieszkańców. Z biegiem lat z rybackiej osady zmieniła się w miejscowość wypoczynkową. Jest też znaczącym ośrodkiem kulturalnym regionu Algarve.

Istniejąca od czasów prehistorycznych prymitywna osada rybacka została zajęta przez Rzymian, którzy nazwali ją Baltum, a w jej okolicach rozwinęli rolnictwo i handel. Zbudowali też akwedukty, drogi i mosty, których pozostałości zachowały się do dziś. Dzisiejsza nazwa Albufeira pochodzi z czasów panowania arabskiego. W języku arabskim “al-Buhera” lub “al-Buhayra” oznaczała odpowiednio “zamek nad morzem” lub “lagunę”. W czasie kilku wieków panowania Arabowie silne umocnienia obronne, rozwinęli rolnictwo, wprowadzając nowe narzędzia, techniki uprawy i gatunki roślin, zakładając sady i prowadząc prace irygacyjne.

Chrześcijańska rekonkwista regionu Algarve miała miejsce w XII wieku i praktycznie zakończyła się za panowania króla Alfonsa III (1210-1279). Choć rekonkwistę wspierali aktywnie templariusze i joannici, którzy odebrali Arabom wiele ziem, to jednak nie udało im się zdobyć Albufeiry. Twierdza poddała się dopiero po długim oblężeniu i po upadku Faro, gdy obrońcy nie mogli już liczyć na odsiecz. Miało to miejsce w roku 1249. W następnym roku król Alfons III podarował te ziemie rycerskiemu Zakonowi Aviz. W roku 1503 król Manuel I Szczęśliwy (1469-1521) nadał miejscowości status osady miejskiej.

Albufeira była jednym z miast w Algarve najbardziej dotkniętych przez klęski żywiołowe, ale najbardziej katastrofalne było trzęsienie ziemi z 1755 roku. Wywołane kataklizmem tsunami zniszczyło prawie wszystkie budynki wzdłuż wybrzeża. W samym mieście tylko 27 budynków mieszkalnych przetrwało katastrofę, ale również doznało uszkodzeń. Kościół parafialny, w którym schoniło się wielu mieszkańców zawalił się grzebiąc pod gruzami 227 osób. W kolejnych miesiącach Algarve nadal doświadczało wstrząsów wtórnych, co utrudniało odbudowę, którą później kierował biskup Francisco Gomes de Avelar (1739-1816). W roku 1833, w czasie wojny domowej Albufeira została zaatakowana przez oddziały José Joaquima de Sousy Reisa (1797-1838) znanego jako Remexido, zwolennika absolutystów, które wyrządziły wiele szkód i spowodowały wiele ofiar wśród ludności. Później w XIX wieku miasto rozwinęło się w oparciu o rybołówstwo i przetwórstwo ryb. Również w pierwszych dekadach XX wieku, eksport ryb i orzechów miał największe znaczenie dla gospodarki Albufeiry. W mieście funkcjonowało 5 dużych zakładów przetwórstwa ryb. Ta gałąź gospodarki załamała się w latach 30. XX wieku, a dekoniunktura trwała 30 lat. Zamknięto wiele zakładów i ograniczono połowy. Miasto zaczęło się wyludniać.

W następnych latach los uśmiechnął sie do mieszkańców Albufeiry. Rozwój turystyki sprawił, żę miejscowość stała się jednym z najważniejszych jej ośrodków w Algarve. I tak jest do dziś...

  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira
  • Albufeira

Faro to największe miasto i stolica regionu Algarve, licząca ok. 58 tys. mieszkańców.

Najstarsze ślady osadnictwa w jego okolicach datowane są na epokę neolitu. W IV wieku p.n.e. w tej części Półwyspu Iberyjskiego kolonie swe tworzyli Fencjanie, zaś w czasach rzymskich istniała tu spora osada o nazwie Ossonoba. Począszy od III wieku, a po upadku Cesarstwa, za czasów Wizygotów była ona siedzibą biskupa. Wraz z nadejściem panowania Maurów w 713 roku, Ossonoba utrzymała swój status najważniejszej osady miejskiej w południowo-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego. W IX wieku miejscowość na krótko stała się stolicą księstwa i została otoczona pierścieniem murów obronnych. W następnym stuleciu zaczęto miejscowość nazywać Santa Maria (Shantamariyyat al-Gharb po arabsku). Jedną z historycznych arabskich nazw Faro jest także Uḫšūnubaḧ. Ponad 500-letnie panowanie Maurów zakończyło się w roku 1249, gdy wojska króla Alfonsa III (1210-1279) zdobyły Faro i szereg innych miast Algarve. Faro, nazywane wówczas Santa Maria de Faaron lub Santa Maria de Faaram zostało administracyjnym centrum regionu.

W następnych wiekach miejscowość stała się dobrze prosperującym ośrodkiem ze względu na swoje położenie geograficzne, bezpieczny port oraz handel solą i produktami rolnymi. W wieku XIV i XV spore znaczenie w mieście zdobyła społeczność żydowska, skupiająca wielu rzemieślników i przedsiębiorców. Trwało to do 1496 roku, gdy król Manuel I Szczęsliwy (1469-1521) wydał edykt o wydaleniu z Portugalii tych Żydów, którzy nie dokonali konwersji na katolicyzm. Na terenie ówczesnej dzielnicy żydowskiej na obecnym Starym Mieście ( Vila Adentro), pod patronatem żony Manuela I, królowej Eleonory Habsburg (1498-1558), zbudowano klasztor NMP Wniebowziętej (Convento de Nossa Senhora da Assunção). W czasach Manuela I rozbudowano też miasto, wzniesiono szpital, kościół p.w. Ducha Świętego (Igreja do Espírito Santo) i inne gmachy użyteczności publicznej. W 1540 roku Król Jan III Pobożny (1502-1557) nadał Faro formalne prawa miejskie, a w roku 1577 roku siedziba biskupa Algarve została przeniesiona z Silves do Faro. Funkcje administracyjnej stolicy regionu przejęło jednak do Lagos, które pełniło je do 1756 roku.

W roku 1596 Robert Devereux, 2. hrabia Essex splądrował miasto i wywiózł do Anglii bibliotekę biskupa Faro. Księgozbiór trafił później do biblioteki Uniwersytetu w Oksfordzie. Jedną ze zrabowanych wówczas książek był pierwszy egzemplarz książki wydrukowanej w Portugalii -była to Tora w lokalnym języku hebrajskim (ladino), wydana przez Samuela Gacona w Faro. Następne stulecie i pierwsza połowa XVIII wieku były okresem pomyślnego rozwoju i rozbudowy miasta.

Katastrofalne trzęsienie ziemi w 1755 roku i wywołane nim tsunami zniszczyło większość miast na wybrzeżu Algarve. Choć również i Faro doznało sporych zniszczeń, to na tle innych miast były one zdecydowanie mniejsze. Po tym kataklizmie Faro zostało siedzibą władz regionu. W XIX wieku miasto pozostało w poprzednich granicach. Jego rozbudowa nabrała większego tempa w ostatnich dziesięcioleciach, w związku z rozwojem turystyki.

Dzisiejsze Faro posiada uniwersytet, międzynarodowe lotnisko, port morski, marinę, połączenia kolejowe i autobusowe z resztą kraju. Jest też wielkim centrum turystycznym.

Program naszej wizyty w Faro zakłócił trochę incydent, który miał miejsce w Albufeirze. Gdy po kilkugodzinnym zwiedzaniu miasta wróciliśmy na parking stwierdziliśmy, że ktoś nadłamał lusterko w naszym samochodzie opierając się o nie lub zawadzając jakimś pakunkiem. Po przyjeździe do Faro zadzwoniliśmy z hotelu do wypożyczalni w Lizbonie, która skierowała nas do swego oddziału w Faro, aby wymienić pojazd. Zajęło to trochę czasu i w efekcie zobaczyliśmy w Faro znacznie mniej, niż zamierzaliśmy.

  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro
  • Faro

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. hooltayka
    hooltayka (11.01.2016 16:11) +2 + -
    Uroczy album i piękne wspomnienia.
    Z przyjemnością pozwiedzałam.
    Pozdrawiam-)
  2. pt.janicki
    pt.janicki (17.12.2015 20:35) +2 + -
    ...uroki Portugalii niezawodne!...
  3. adaola
    adaola (14.12.2015 20:11) +3 + -
    Piekna podróż!:))) Zwiedziłam wirtualnie białe miasteczko Lagos
    oraz kolorowe klifowe wybrzeże:))) Jeszcze tu wrócę:)
  4. koniczyna
    koniczyna (25.11.2015 11:18) +2 + -
    Część o klifach, obejrzałam dokladnie. Dla mnie portugalskie wybrzeże to jedno z najpiękniejszych w Europie!
  5. lmichorowski
    lmichorowski (22.11.2015 23:57) +2 + -
    Iwonko, zawsze jesteś miłym gościem, Pozdrawiam. :)
  6. iwonka55h
    iwonka55h (22.11.2015 22:42) +2 + -
    Leszku, zapowiada się ciekawa lektura, wrócę....
lmichorowski

lmichorowski

Leszek Michorowski
Punkty: 506827