Ajax Loader Ładuję ...

Ja duch niespokojny, targany wszelkimi uczuciami, przez zew natury wciągnięty w jej "otchłań", podążam przed siebie za czymś co choć przez chwilę uchwytne, zarejestrowane w pamięci i obraz obiektywu aparatu fotograficznego. To chyba wiek wprawia mnie w tę melancholię, zmuszając do "cygańskiej" wędrówki. Czy podróżą zwać to można czy raczej natręctwem mego życia? Nie usiedzę w miejscu więc gnam przed siebie "goniąc kormorany".

Nie wiem jak to nazwać ale umówmy się, że bedzie to kolejna moja podróż, podróż życia. Ale czy życia gdyż na tę chwilę już od dawna wiem, że na pewno nie życia? Kilka lat temu, tak mi się wydawało kiedy wracałem do rodzinnego domu z "wygnania emigracyjnego" z Wysp U.K. , że zrealizuję swą podróż życia. Podróż, która śniła mi się dziesiątkami lat od czasu kiedy mój wój nauczył mnie jeźdźić na rowerze. Przyjechałem, wróciłem lecz szybko stwierdziłem, że to nie koniec marzeń ani tym bardziej początek. Sam nie wiedziałem czym się "zaraziłem" i na co jestem skazany.

Całkiem spontanicznie i nieoczekiwanie, jako młody stażem pracownik w nowej firmie, od swojego przełożonego otrzymuję propozycję wykorzystania urlopu wypoczynkowego za rok 2014. Mój przełożony - Marek - proponuje mi termin a ja jestem nim zauroczony. Przystaję i za kilka dni pozostaje mi tylko wypełnienie wniosku urlopowego. Myśli obijają mi się w oszalałej z radości głowie, cóż mam począć, czym się zająć, jak najlepiej wykorzystać czas by odpocząć od pracy, ludzi, otoczenia, TV, komputera? Zmianowość w pracy ostatnich dni zbytnio nie pozwoliły na "skonstruowanie" jakiejś logicznej wycieczki. Bardzo intrygują mnie Kaszuby więc może tam? Córcia Z Gdyni mówi - "tatku tak, tak, zwiedzisz Kaszuby a u mnie będziesz spał". Ale czy to jest w porządku, że pojadę do córki, do wnuków a całymi dniami mnie nie będzie? Tak nie można! Dziękuję za propozycję, przepraszam i obiecuję tylko wpaść z odwiedzinami. 

"Uciekam" w drugą stronę czyli bardziej na wschód. Wieloma latay zastanawiałem się nad korzeniami mojego jestestwa. Czy któreś z Was Szanowni Czytelnicy miało podobne myśli, czy może to znowu jakiś mój odosobniony, wyimaginowany wymysł spełnienia jakiegoś zewu?! Postanawiam udać się do miejsca narodzin mojego ojca. Zaczynam więc od krainy, którą zwą Kurpie. Bynajmniej, nie zamierzam podczas tej wędrówki poświęcać czas na jakąś dogłębną analiżę odwiedzonych miejsc a raczej na fakt bycia tam, spędzenia kilku minut, ujrzenia czegoś, wcale nie konkretnego, złapaniu kilku oddechów powietrza i dalej przed siebie. Zamierzam poświęcić na to dziesięć dni. Ktoś mógłby zapytać, - dziesięć dni na dojazd z Olsztyna do Szafarni to nie za wiele? Słuszne mogłoby być zdziwienie bo wcale tak nie zamierzam. W miejscu tak na prawdę docelowym, które ściągało mnie jak magnes jestem raptem niecałe pół godziny. Cóż robię dalej? Pozostały czas postanawiam wykorzystać na przemyślenia o moich rodzinnych korzeniach, mknąc przed siebie skleconym ostatniego wieczoru przed startem, planem na kartce, długopisem spisanym. Nawigacja, mapa na kierownicę, kilka kanapek i trochę innego prowiantu w sakwy. Następnego dnia, rano we wtorek, dając wyspać się żonie, po godzinie ósmej wyruszam, pchany witrem a ciągnięty tysiącami myśli i marzeń. 

Nie wypiszę trasy, punkty w "podróży" wskażą  jej ślad a ich tajemniczość może po długim wstępie okażą się intrygujące dla ciekawskich świata? Swą marszrutę zaczynam dokumentować od Szczytna bo wcześniej to tylko lasy, pola i teren mocno dla mnie znany choć szerszej gawiedzi nie publikowany. Nie nastawiam się na super fotografie bo ich robić nie umiem ale podzielę się moim spojrzeniem najcieplej jak umiem. Niektóre fotografie opiszę, inne mniej a jeszcze inne może  zostawię bez komentarza. Powiem, że podczas tych mijanych kilometrów poznałem mnóstwo ludzi, ludzi którzy mnie sami zaczepili. Z kilkoma z nich mam już stały kontakt, ci inni przygodni pozostaną na długo w mej pamięci. Nasi rodacy są niesamowici w swych uczuciach. Są również ciekawi świata, życzliwi i weseli. W miarę możliwośći postaram się ich przedstawić w kolejnych odsłonach. Może też ich znacie?

Szczytno (wymowa i, niem. Ortelsburg) – miasto i gmina w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim. Według danych z 30 czerwca 2009[2] miasto miało 25 207 mieszkańców.

 

Położenie

Według danych z 2007 Szczytno ma obszar 10,62 km².

Szczytno leży na granicy dwóch pojezierzy: olsztyńskiego i mrągowskiego.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego.

Historia

Szczytno rozwinęło się z osiedla funkcjonującego jako przedzamcze. Zamek krzyżacki zbudowany został w połowie XIV w., w miejscu wcześniejszej drewnianej strażnicy z 1266 r. W roku 1370 Kiejstut spalił krzyżacki drewniany zamek i w tym miejscu postawił kamienną warownię.

W latach 1849-1851 w Szczytnie wychodziło dwujęzyczne pismo ludowe "Kurek Mazurski" wydawane z inicjatywy Ligi Polskiej.

W okresie pierwszej wojny światowej Szczytno było bardzo zniszczone, później odbudowane w typowej miejskiej zabudowie. W okresie międzywojennym z inicjatywy Ryszarda Andersa założono park miejski. Według projektów architekta Augusta Wieganda zbudowano wiele kamienic (usytuowanych wokół rynku), budynek gimnazjum, plebanię kościoła katolickiego, synagogę i hotel Berliner Hof.

Prawa miejskie uzyskało 12 kwietnia 1723 r.

Od 1818 Szczytno było miastem powiatowym. W trakcie rozwoju miasta, przyłączone zostały dawne osiedle wiejskie: w 1901 r. Fiugajty, w 1906 r. osiedle zwane "Wolność", w 1913 r. Bartna Strona.

Według niemieckiego spisu z 1945 zamieszkane było w 74,5% przez ewangelickich Mazurów, natomiast cały powiat zamieszkiwało procentowo 77% Polaków. W wyniku działań wojennych zniszczenia sięgnęły 45%, a po zakończeniu II wojny światowej miasto znalazło się w nowych granicach Polski.

 

Nazwa

Nazwę "Ortelsburg" nadano miastu od imienia Ortolfa z Trewiru, komtura elbląskiego, który aktem z dnia 24 września 1360 zezwolił na osiedlenie przybyszy z Mazowsza. Pierwsza osada na północnym brzegu jeziora Domowego Dużego otrzymała nazwę Bartna Strona (niem. Beutnerdorf) od pszczelarstwa – dominującego zajęcia osadników. Istniała także słowiańska nazwa "Szczytno" – od nazw jezior "Sciten Minor" i "Scitem Maior" lub od nazwy wyrabianych przedmiotów – szczytów (tarcz, a raczej ich metalowych części) przez mieszkańców miasta.

  • Jeszcze przed Szczytnem w Tylkowie.
  • Trafostacja przed skrętem do centrum Pasymia.
  • Przydrożny kościół w Gromie.
  • Na przedmieściu Szczytna
  • Stara wieża ciśnień wody i doń przyklejony nowy budynek.

Myszyniecmiasto w woj. mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, położone nad Rozogą. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Myszyniec. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. ostrołęckiego. Myszyniec przez wielu uznawany jest za stolicę Kurpi.

Miejscowość jest siedzibą parafii Trójcy Przenajświętszej. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii białostockiej, diecezji łomżyńskiej, dekanatu Myszyniec.

 

Historia
  • 1654 – Osada założona przez jezuitów.
  • 1708 – Zniszczony w wyniku walk Kurpiów ze Szwedami.
  • 1774 – Połączenie dwóch osad, w wyniku czego powstaje Nowy Myszyniec.
  • 1798 – Myszyniec otrzymuje prawa miejskie.
  • 9 marca 1863 – Bitwa oddziałów Kurpiowskich pod dowództwem Z. Padlewskiego z oddziałami armii rosyjskiej zakończona zwycięstwem Polaków.
  • 1869– Odebranie praw miejskich Myszyńcowi
  • 1909–1922 – Budowa kościoła pw. Św. Trójcy – projektował Adolf Schimmelpfennig.
  • 1993 – Przywrócenie praw miejskich Myszyńcowi
  • Olszyny k/ Szczytna.
  • Cis.
  • Rozogi
  • Rozogi
  • Stary Myszyniec.
  • Kunsztowna kapliczka.
  • Bazylika kolegiacka Trójcy Przenajświętszej.

 Tak, to właśnie to miejsce, ta mała miejscowość, kolokwialnie mógłby ktoś rzec, "pipidówka". Ta miejscowość, to słowo "Szafarnia" było inspiracją do całej podróży i spędzenia czasu poza blokowiskiem. Na pewno wymyśliłbym sobie jakieś "zajęcie" na rowerze w swoich rewirach ale to nie to samo co pooddychać innym powietrzem, klimatem i zgoła odmiennym krajobrazem. A kiedy dochodzi jeszcze czynnik małego utrudzenia, adrenaliny rozbijanych obozów to w zasadzie nie ma o czym mówić.... Po prostu wyjechałem i pojechałem.

 

Szafarniawieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Lelis.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie ostrołęckim.

To w gruncie rzeczy mała wioseczka znajdująca sie między równie małymi wiseczkami jak Dylewo, Gibałka i Brzozówka.

Zanim jednak dotarłem do najważniejszego punktu mojej wędrówki minąłem tych kilka pozycji wspomnianych poniżej. Rozentuzjowany okolicznością popędziłem dalej ku "wschodowi" pełen wrażeń i rozmyslań. Od tej chwili chociaż nowe sytuacje bedą mnie również zaskakiwać tak nadal "jestem" w Szafarni.

  • Kapliczka w Wydmusach za Myszyńcem.
  • Kapliczka za Wydmusami.
  • Kościół Ducha Świętego w Kadzidle.
  • Kaplica Dylewska w Kadzidle.
  • Budynek Ochotniczej Straży Pożarnej w Dylewie.
  • Patron Dylewskiej Straży Pożarnej.
  • Ogrodowa kapliczka w Dylewie.
  • Ogrodowa kapliczka w Dylewie.
  • Paręset metrów od głównej drogi.
  • Coraz bliżej...
  • Stary budynek w Szafarni.

Ostrołękamiasto na prawach powiatu w województwie mazowieckim. Leży nad rzeką Narwią. Siedziba powiatu ziemskiego. W latach 1975-1998 stolica województwa ostrołęckiego. Posiada ważne znaczenie administracyjne dla północno-wschodniej części Polski. Ośrodek usług oraz przemysłu energetycznego, budowlanego, celulozowo-papierniczego i spożywczego. Ośrodek folkloru kurpiowskiego.

Była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.

 

Położenie

Ostrołęka jest położona w północno-wschodniej Polsce w Nizinie Północnomazowieckiej, na skraju Puszczy Zielonej, w środkowej części powiatu ostrołęckiego, w województwie mazowieckim. Przez miasto przepływają trzy rzeki: Narew, Omulew i Czeczotka. Nazwa miasta ściśle związana jest z topograficznymi właściwościami terenu („ostre” łąki nad rzeką, które wiosną zalewa woda).

Bardzo chętnie przy najbardziej sprzyjających warunkach, wrócę tu bo jest do liku co oglądać i zachęcam innych do zajrzenia w ciekawe miejsca Ostrołęki.

  • Kapliczka przydrożna w Antoniach.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Most Madalińskiego nad Narwią.
  • Panorama z mostu.
  • Pomnik Gen. Jozefa Bema w Ostrołęce.
  • Plac. Gen. Jozefa Bema.
  • Okazały budynek Ratusza w Ostrołęce.
  • Budynek ratusza.
  • Wieża zegarowa Ratusza.
  • Budynek ratusza prawie w pełni.
  • Sanktuarium pw. Świętego Antoniego Padewskiego.
  • Wieżyca sanktuarium.
  • Kolejna wieżyczka sanktuarium.
  • Sanktuarium pw. Świętego Antoniego Padewskiego.
  • Kapliczka pomiędzy drogami.
  • Architektura budynku minionej epoki.
  • Kominy elektrociepłowni w Ostrołęce.
  • Piekny budynek.
  • Otwór okienny lewy.
  • Otwór okienny prawy.
  • Kominy elektrociepłowni w Ostrołęce.
  • Pomnik przy poczcie.
  • Zabytkowy budynek.
  • Kościół św. Wojciecha.
  • Wieża dzwonnicy kościoła.
  • Kościół św. Wojciecha.
  • Kościół św. Wojciecha.

Łomża  – miasto na prawach powiatu w północno-wschodniej Polsce, w województwie podlaskim, nad rzeką Narew. Miasto zlokalizowane jest na historycznym Mazowszu, stolica dawnej ziemi łomżyńskiej. Łomża to główny ośrodek gospodarczy, edukacyjny i kulturowy ziemi łomżyńskiej oraz trzecie co do wielkości miasto województwa podlaskiego.

Łomża była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. W latach 1975–1998 była stolicą województwa łomżyńskiego. Od 1 stycznia 1999 roku jest siedzibą powiatu łomżyńskiego. Od 28 października 1925 jest także stolicą diecezji łomżyńskiej Kościoła rzymskokatolickiego.

 

Położenie

Łomża jest położona w środkowym biegu Narwi na Nizinie Mazowieckiej na wysokości ok. 125 m n.p.m. w północnej części Międzyrzecza Łomżyńskiego. Miasto leży na wzgórzach morenowych, obejmujących wysoką, lewobrzeżną skarpę pradoliny Narwi.

  • Parafia Rzymsko-Katolicka pw. Matki Boskiej Różańcowej.
  • Parafia Rzymsko-Katolicka pw. Matki Boskiej Różańcowej.
  • Parafia Rzymsko-Katolicka pw. Matki Boskiej Różańcowej.
  • Cmentarz żołnierzy niemieckich z I wś.
  • Cmentarz żołnierzy niemieckich z I wś.
  • Cmentarz żołnierzy niemieckich z I wś.
  • Cmentarz żołnierzy niemieckich z I wś.
  • Cmentarz żołnierzy niemieckich z I wś.
  • Kościół Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Parafia pw. św. Brunona z Kwerfurtu.
  • Parafia pw. św. Brunona z Kwerfurtu.
  • Kapliczka .
  • Budynek ratusza w Łomży.
  • Autopromocja z przyjacielem.
  • Na wesoło w Łomży.
  • Hania Bielicka...
  • Z Panią Hanią Bielicką.
  • Katedra Św. Michała Archanioła.
  • Katedra Św. Michała Archanioła.
  • Katedra Św. Michała Archanioła.
  • Kościół i klasztor "u panien".
  • Stary Rynek w Łomży.
  • Stary Rynek w Łomży.
  • Piątnica Poduchowna.
  • Przydrożna figurka.
  • Przydrożna figurka i monument.
  • Obelisk i epitafium ku czci poległych.
  • Pobudka i pakowanie.
  • Za chwilkę cieplutkie sniadanko.
  • Gorąca strawa.
  • Żadnego po sobie śladu.

Białystok (wymowa i (lit. Balstogė, ros. Белосток, białorus. Беласток, jid. ביאַליסטאָק) – miasto na prawach powiatu w północno-wschodniej Polsce, w Nizinie Północnopodlaskiej leżące nad rzeką Białą. Jest stolicą województwa podlaskiego i siedzibą władz ziemskiego powiatu białostockiego.

Według danych z 31 marca 2014 r. miasto miało 295 223 mieszkańców.

Wśród miast wojewódzkich Polski, Białystok jest 2. miastem pod względem gęstości zaludnienia i 11. pod względem ludności. Białystok pełni funkcję administracyjnego, gospodarczego, naukowego i kulturalnego centrum regionu. Miasto z przyległymi gminami tworzy aglomerację białostocką.

 Białystok leży na Wysoczyźnie Białostockiej, będącej częścią makroregionu Nizina Północnopodlaska. Znajduje się w centralnej części województwa podlaskiego. Według danych z 1 stycznia 2009 powierzchnia miasta wynosi 102,12 km². Historycznie Białystok leży na Podlasiu. Uwarunkowania geograficzne (miasto leży w sąsiedztwie Białorusi, Litwy i Rosji) i historyczne sprawiły, że Białystok jest miejscem, gdzie od wieków żyli wspólnie ludzie różnych kultur, wyznań i narodowości, co ukształtowało specyficzny charakter miasta.

Chociaż Białystok jest ogromnym miastem to poświęciłem jemu tyle czasu ile potrzeba było na jak najszybsze przebrnięcie przez gąszcz ulic a uwiecznione obrazy są zarysem tego co spontanicznie, bez żadnego planowania napotkałem po drodze. Tu nie siliłem się  na dotarcie do starówki bo wiedziałem, że stracę bardzo dużo czasu, czasu przeznaczonego na pęd przed siebie, mając na myśli, że muszę też dotrzeć do Gdyni.

  • Ku czci poległym z rąk okupanta.
  • Ku czci poległym z rąk okupanta.
  • Ku czci poległym z rąk okupanta.
  • Parafia Przemienienia Pańskiego w Zawadach. Kościelnych.
  • Figura przd kościołem.
  • Parafia Przemienienia Pańskiego w Zawadach Kościelnych.
  • Sklepienie w kruchcie kościoła.
  • Kropielnica.
  • Przy Tadeusza Kościuszki.
  • Tablica upamiętniająca.
  • Kapliczka w zieleni.
  • Wnętrze kapliczki.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Infrastruktura drogowa przed Białymstokiem.
  • Ścieżka rowerowa-poważne oznakowanie.
  • Ścieżka rowerowa-poważne oznakowanie.
  • Kościól w Radulach.
  • Kościól w Radulach.
  • Ścieżka rowerowa.
  • Hotel "Delfina".
  • Dwór Czarneckiego.
  • Domek Napoleona.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego.
  • Jedna ze stacji rowerowych.
  • Kościół św. Rocha w Białymstoku.
  • Kościół św. Rocha w Białymstoku.
  • Budynek aresztu śledczego.
  • Juchnowiec Kościelny.
  • Juchnowiec Kościelny.
  • Złotnki .
  • Złotniki.
  • Mała niedogodność.
  • Ażurowy most nad Narwią przed Koszarką.

Bielsk Podlaskimiasto i gmina w województwie podlaskim, siedziba powiatu bielskiego oraz gminy wiejskiej Bielsk Podlaski.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa białostockiego. Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.

Według danych z 30 czerwca 2012 miasto liczyło 26 545 mieszkańców.

Położone na Równinie Bielskiej, nad rzeką Białą, około 50 km na południe od Białegostoku.

Duży ośrodek przemysłu budowlanego; zakłady metalowe, włókiennicze, produkcji napojów gazowanych, przetwórstwa rybnego. Centrum edukacji na poziomie szkoły wyższej, jedyne w Polsce Policealne Studium Ikonograficzne; od lat 1992-1993 miejsce festiwali białoruskiej pieśni autorskiej „Jesień Bardów”, Piosenki Religijnej „Śpiewajmy Panu”, Kultury Ukraińskiej „Podlaska Jesień”.

Kiedy dotarłem do starówki i stanąłem na przeciw Ratusza zostałem zaczepiony w bardzo miły sposób przez dwóch mężczyzn. Rozmowa z nimi była silniejsza niż myśl o tym by poszukać nowych atrakcji architektonicznych. A wystarczyło tylko obejść Ratusz dookoła by z drugiej jego strony ujrzeć wieżyczkę kościoła stojącego nieopodal (chociażby). Lecz powtórzę słowa mojego nowego przyjaciela, również poznanego w Bielsku Podlaskim, Zenona Duchnika, że rozmowy z napotkanymi ludźmi dają więcej radości niż zwiedzenie kilku miast. Czasu rozmów nikt nam nie zabierze a są one w wielu przypadkach bardzo budujące dla dwojga stron .

  • Parafia Matki Bożej z Góry Karmel.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski - Ratusz.
  • Bielsk Podlaski - Ratusz.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Bielsk Podlaski.
  • Kościół świętego Józefa Oblubieńca i świętego Antoniego z Padwy-Boćki.
  • Kościół świętego Józefa Oblubieńca i świętego Antoniego z Padwy-Boćki.
  • Kościół świętego Józefa Oblubieńca i świętego Antoniego z Padwy-Boćki.
  • Boćki.
  • Boćki.
  • Boćki.
  • Dziadkowice - cmentarz.

Siemiatycze (biał. Сямятычы) – miasto i gmina w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, położone na Wysoczyźnie Drohiczyńskiej, nad rzeką Kamionką (prawy dopływ Bugu).

Według danych z 30 czerwca 2013 miasto miało 14 819 mieszkańców.

 

Siemiatycze są położone we wschodniej Polsce, w południowej części województwa podlaskiego i 64 km od Siedlec.

Według danych z 2002[2] Siemiatycze mają obszar 36,25 km², w tym:

  • użytki rolne: 61%
  • użytki leśne: 23%

Według danych z 1 stycznia 2011 powierzchnia miasta wynosiła 36,25 km². Miasto stanowi 2,48% powierzchni powiatu.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa białostockiego.

 

  • Siemiatycze.
  • Siemiatycze.
  • Przed BugiemTurna Mała.
  • Turna mała.
  • Sarnaki.
  • Gmina Sarnaki.
  • Sarnaki.
  • Czas na sen  przed Łosicami.
  • Obozowisko.
  • Obozowisko.
  • Obozowisko.
  • Seks przez całą noc.
  • Seks przez całą noc.
  • Leśny klin przed Łosicami.

Międzyrzec Podlaskimiasto i gmina w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, nad Krzną. Miasto jest także siedzibą wiejskiej gminy Międzyrzec Podlaski.

Według danych z 31 grudnia 2007 miasto liczyło 17 104 mieszkańców.

 

Miasto sąsiaduje z gminami: Drelów oraz Międzyrzec Podlaski

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa bialskopodlaskiego.

Kilka spojrzeń na najciekawsze fragmenty miasta a na koniec udaję się na Plac Jana Pawła II. Krótka obserwacja i kilka fotografii. Kiedy kieruję się na ul. Lubelska opuszczając Plac JP2 zostaję i tutaj bardzo miło zagadniety przez chłopca 9 -11 letniego. Jego ciekawość jakby nie miala końca a ja cierpliwie odpowiadam mu na interesujące go pytania. Widziałem ten błysk w oczkach i skryte jego mysli " jak będę duży to też tak będę podróżował". Bardzo taktowny i ułożony młody człowiek, ciekawy dalszego świata, to było również bardzo miłe doświadczenie.

  • Mszanna - kościół.
  • Mszanna - kościół.
  • Mszanna - kościół.
  • Kościół w Mostowie.
  • Kamienna kapliczka.
  • Dzwonnica w Mostowie.
  • Kapliczka.
  • Bliskie sąsiedztwo.
  • Renowacja na dużą skalę.
  • Dzwonnica.
  • Architektura Międzyrzeca Podlaskiego.
  • Front w renowacji.
  • Zegar słoneczny.
  • Inskrypcja.
  • Remontowana kapliczka.
  • Stacja drogi krzyżowej.
  • Stacja drogi krzyżowej.
  • Dzwonnica.
  • Dzwon.
  • Dzwon.
  • Dzwon.
  • Kościół św. Józefa
  • Kapliczka.
  • Serce dzwonu.
  • Portyk.
  • Na dziedzińcu kościoła.
  • Na dziedzińcu kościoła.
  • Wnętrze kościoła.
  • Wnętrze kościoła.
  • Wnętrze kościoła.
  • Nawa i prezbiterium.
  • Ściana frontowa kościoła.
  • Wejście główne.
  • Pomnik ku czci połegłych za ojczyznę.
  • Stary rynek.
  • Z zegarem na górze.
  • Stary rynek.

Parczew,miasto położone jest w północnej części województwa lubelskiego przy ujściu Konotopy i Kłodzianki do Piwonii, 62 km na północny wschód od Lublina, a 70 km na południowy zachód od Białej Podlaskiej.

Parczew należy do najstarszych miast Lubelszczyzny, osada o tej nazwie istniała już w XII wieku. Prawa miejskie otrzymał Parczew w 1401 z rąk Władysława Jagiełły i wkrótce zaczął się szybko rozwijać. Rozkwit miasta nastąpił głównie dzięki położeniu na pograniczu ziem Polski i Litwy, oraz na szlaku komunikacyjnym łączącym Wilno z Krakowem. W 1413 na zjeździe w Horodle, Parczew został wyznaczony na miejsce zjazdów polsko-litewskich sejmów. Stał się odtąd ważnym ośrodkiem życia politycznego kraju. Tu gościli kolejno wszyscy królowie z dynastii Jagiellonów i tu zapadło dla obu krajów wiele ważnych ustaleń. Ostatni sejm parczewski odbył się w 1564 za Zygmunta Augusta.

Parczew był siedzibą starostwa niegrodowego. Jako miasto warowne posiadał trzy bramy: Lubelską, Chełmską i Łomaską. Tuż obok miasta wznosiła się królewska rezydencja zwana Zamkiem. Na rynku stał Ratusz, miasto posiadało dwie łaźnie, cztery młyny i kilka browarów. Miało też prawo składu na sól. W XVI wieku znajdowały tu się trzy kościoły, cerkiew i synagoga, a także szkoła i szpital[potrzebne źródło]. Wraz z wygaśnięciem dynastii Jagiellonów następuje zanik świetności Parczewa. W czasach panowania ostatniego króla polskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego, miasto zaczęło dźwigać się z upadku. Wzrosła liczba mieszkańców, nastąpiło ożywienie rzemiosła i handlu. W Parczewie miało odbyć się zawarcie unii polsko-litewskiej, jednak z powodu pożaru zamku parczewskiego, unia została przeniesiona do Lublina.

Rozbiory Polski zahamowały rozwój miasta[potrzebne źródło]. Pewien wpływ na ożywienie miasta pod koniec XIX wiek, miało przeprowadzenie linii kolejowej z Lublina do Łukowa w 1898. W latach międzywojennych Parczew rozwijał się powoli i przekroczył nieco 10 tysięcy mieszkańców.

W dniach 29-30 września 1939 miała miejsce bitwa pod Parczewem pomiędzy maszerującymi w kierunku Kocka oddziałami Grupy Operacyjnej Polesie a wkraczającymi oddziałami radzieckimi, zakończona zwycięstwem Polaków.

W latach okupacji Parczew był silnym ośrodkiem konspiracyjnym. Położone w pobliżu Lasy Parczewskie stanowiły bazę dla wielu ugrupowań partyzanckich AL, GL, AK, jak i partyzantki radzieckiej (oddział pod dowództwem płk. Iwana Banowa „Czornego”). W ramach AL walczył również oddział składający się z Żydów, dowodzony przez Chyla Grynszpana i liczący kilkudziesięciu żolnierzy. 22 lipca 1944 Parczew został wyzwolony przez oddziały 1 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej[1][2] i współpracujący z nim miejscowy oddział AK. 5 lutego 1946 do miasta wkroczyły oddziały WiN Leona „Jastrzębia” Taraszkiewicza i Piotra Kwiatkowskiego „Dąbka”. Rozpoczęły one konfiskaty w sklepach żydowskich. W trakcie walk zginął funkcjonariusz MO. Oddział Taraszkiewicza dokonał wówczas mordu na ludności żydowskiej – zabito 3 Żydów, a jednego raniono, dokonując ponadto rabunku i zniszczenia znacznej ilości mienia, należącego do kilkuset parczewskich Żydów. Partyzanci WiN ukradli także dwa samochody, należące do spółdzielni „Społem”.

Na ożywienie gospodarki i aktywność mieszkańców wpłynęło utworzenie powiatu parczewskiego w 1955. Wybudowano siedzibę dla urzędu powiatowego i miejskiego, przychodnię lekarską, szpital, liceum i szkoły podstawowe. W szybkim tempie rozwijało się budownictwo mieszkaniowe. Po reformie administracyjnej w 1975, Parczew przestał być miastem powiatowym.

W 1978, w 33 rocznicę zwycięstwa nad nazistowskimi Niemcami, Rada Państwa PRL odznaczyła gminę i miasto Parczew Krzyżem Grunwaldu II klasy.

Miasto stało się siedzibą powiatu ponownie w 1999.

Społeczność żydowska wywierała przez wieki duży wpływ na Parczew. Zygmunt August zezwolił w nim na zamieszkiwanie Żydów w 1564 chociaż gmina żydowska istniała tutaj już dużo wcześniej. Władysław IV w 1633 odnowił przywilej posiadania przez gminę synagogi i kirkutu. Natomiast samo miasto żydowskie istniało poza murami miasta, a jego mieszkańcy zajmowali się zazwyczaj handlem. Przed samą wojna społeczność żydowska stanowiła 50% mieszkańców. Większość z nich znalazła się w getcie utworzonym tutaj przez Niemców. W 1942 getto zostało zlikwidowane, a mieszkańcy zostali wywiezieni do obozu zagłady w Treblince.

W miasteczku pozostały dwa budynki po synagogach, przy ulicy Piwonia oraz przy ulicy Żabiej. Jest także rytualna mykwa, wzniesiona w XX wieku. W domu na ulicy Zjednoczenia 31 mieściła się świetlica żydowska. Po cmentarzu nie pozostał żaden ślad, dziś w tym miejscu znajduje się park. Parczew był jednym z niewielu miast w Polsce w którym podjęto po wojnie próbę odtworzenia żydowskiej społeczności sztetla. Po pogromie pozostali Żydzi opuścili miasto.

  • Przydrożna kapliczka.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Drelów.
  • Drelów.
  • Kwasówka.
  • Żelizna.
  • Kapliczka św. Floriana - Żelizna.
  • Wyjątkowa Kapliczka - Żelizna.
  • Komarówka Podlaska.
  • Komarówka Podlaska.
  • Rudno - kościół.
  • Rudno - dzwonnica.
  • Przydrożna kapliczka - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.
  • Bazylika - Parczew.

Chełm (biał., ukr., ros. Холм [Chołm]) – miasto na prawach powiatu we wschodniej Polsce. Znajduje się w odległości 50 km od granicy z Białorusią i 25 km od granicy z Ukrainą w pobliżu przejścia granicznego w Dorohusku. Leży nad rzeką Uherką, lewym dopływem Bugu. Chełm jest po Lublinie drugim co do liczby ludności miastem w województwie lubelskim.

Miasto jest położone na glebach kredowych i wyróżnia się bogatą historią dawnego styku trzech kultur polskiej, ruskiej i żydowskiej.

Dawna stolica województwa chełmskiego: 1793–1795 i 1975–1998. Stolica historycznej ziemi chełmskiej, chełmszczyzny, guberni chełmskiej i kilkukrotnie powiatu. Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.

Według danych z 30 czerwca 2010 Chełm w granicach administracyjnych liczył 67 546 mieszkańców, a aglomeracja chełmska 108 311 mieszkańców.

 

Położenie i ukształtowanie terenu

Ze względu na podłoże kredowe w Chełmie powstały tylko dwa budynki mające powyżej 5 pięter, jest to trzygwiazdkowy hotel Kamena mający 6 pięter oraz szpital wojewódzki mający 8 pięter – będący najwyższym budynkiem w regionie. Wszystkie pozostałe mają przeważnie 4 piętra.

Chełm leży w zachodniej części Polesia Wołyńskiego, na południowo-wschodnim skraju Pagórów Chełmskich[3] i Obniżeniu Dubieńskim. Najwyższym punktem jest wzniesienie Góra Chełmska sięgające 220 m n.p.m., najniższym dolina Uherki w dzielnicy Bieławin – ok. 170 m n.p.m.

Podłoże glebowe stanowią głębokie warstwy kredy pochodzące z okresu kredy, kiedy to dzisiejsze tereny Chełma stanowiły dno ówczesnego oceanu.

  • Przed Sosnowicą.
  • Przed Sosnowicą.
  • Sosnowica.
  • Sosnowica - cerkiew.
  • Sosnowica - cerkiew.
  • Sosnowica - cerkiew.
  • Sosnowica.
  • Sosnowica - cerkiew.
  • Stary Brus - kapliczka przydrożna.
  • Stary Brus.
  • Stary Brus.
  • Chełm - Starówka.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm bazylika NMP.
  • Chełm - dzwonnica.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Panorama na Chełm.
  • Panorama na Chełm.
  • Panorama na Chełm.
  • Panorama na Chełm.
  • Chełm - droga krzyżowa.
  • Chełm - droga krzyżowa.
  • Chełm - zabytkowy parkan.
  • Chełm - droga krzyżowa.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Zabytkowa studnia na deptku w Chełmie.
  • Staromiejska zabudowa Placu Łuczkowskiego.
  • Chełm
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm - kolumna.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.
  • Chełm.

Zamość (łac. Zamoscia, ukr. Замостя, ros. Замость (Замостье), jid.זאמאשטש) – miasto na prawach powiatu, położone w południowej części województwa lubelskiego. Jest jednym z większych ośrodków kulturalnych, edukacyjnych i turystycznych województwa, a zwłaszcza Zamojszczyzny. Za sprawą unikalnego zespołu architektoniczno-urbanistycznego Starego Miasta bywa nazywany "perłą renesansu", "miastem arkad" i "Padwą północy". Pod względem liczby ludności zajmuje w województwie 3. pozycję (65 612 mieszkańców), natomiast pod względem powierzchni plasuje się na 10. miejscu. W 1992 roku zamojskie Stare Miasto zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

 

W swej marzycielsko-myślowej wędrówce, bardzo oczekiwałem na "zderzenie" się ze zjawiskiem jakim miał być Zamość. Miejscowości, wioseczki, pejzarze mijane po drodze były prześliczne ale niemalże cały czas w swych rozmyślaniach miałem odkrycie "tajemnicy" słynnego Zamościa. Słynnych w   całej Europie zamojskich schodów odrestaurowanego ratusza.  Nie wiem kiedy ale dotarłem tu szybciej niż mi się wydawało. Zamość przywitał mnie fantastyczną pogodą co sprawiło, że nadał sobie wielkiego kolorytu i wprawił mnie w osłupienie i niekłamany zachwyt. Cóż można powiedzieć o zachwycie? Mnie ogólnie cieszy wszystko a jak już jest piękne i z treścią to... . Zanim zacznę opowieść o Zamościu musicie przebrnąć ze mną ten wiejsko-sielankowy wstęp w postaci mijanych miejscowości. To taki przedsmaczek do dania głównego.

 

Położenie

 Zgodnie z podziałem fizycznogeograficznym Polski J. Kondrackiego, Zamość leży w obniżeniu Padołu Zamojskiego, w mezoregionie stanowiącym południowy fragment Wyżyny Lubelskiej (makroregion). Na północ i południe od miasta znajdują się tereny o nieco większej wysokości – Działy Grabowieckie i Roztocze.

  • Te już nie polecą.
  • Eksponaty lotnicze.
  • Obóz noclegowy rozbity.
  • Mały kamuflaż.
  • Wstajemy, wstajemy...
  • Front hoteliku...
  • I już po śnie.
  • Miejsce po moim hotelu.
  • Zamarłem w bezruchu...
  • Do drogi 843 tylko ze 100 m.
  • Ostatnie spojrzenie tym razem z drogi 843.
  • Stara gorzelnia - Wierzchowiny.
  • Stara gorzelnia.
  • Żdżanne - front kościoła .
  • Żdżanne.
  • Żdżanne - Portyk.
  • Ja i mój przyjaciel...
  • Zagroda - Folwark dóbr żdżańskich.
  • Na terenie Parku.
  • Kościół w Starej Wsi.
  • Kościół w Starej Wsi.
  • Kościół w Starej Wsi
  • Panorama.
  • Przydrożna kapliczka.
  • Niezły zjaździk...
  • Jazda "bez trzymanki".
  • Kościół WNMP w Skierbieszowie.
  • Epitafium.
  • Panorama.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Nowa Brama Lubelska.
  • Twierdza Zamość.
  • Nowa Brama Lubelska.
  • Nowa Brama Lubelska.
  • Kościół Rektorialny.
  • Pomnik Dawida Psalmisty.
  • Nowa Brama Lubelska.
  • Twierdza Zamość.
  • Twierdza Zamość.
  • Zamojska synagoga.
  • Kamienice.
  • Krużganki.
  • Ornamenty architektoniczne.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny.
  • Rynek Solny - Urząd Miasta.
  • Urząd Miasta - Zamość.
  • Zamość.
  • Kamienice - Zamość.
  • Na Rynku Solnym.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Kościoł Rektorialny św. Katarzyny.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Kamienica Ormiańska.
  • Kamienica Ormiańska.
  • Kamienica Ormiańska.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Wieża Ratusza - Zamość.
  • Portal zamojskiego Ratusza.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość Ratusz.
  • Zamość.
  • Kartusz - zamojski Ratusz.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Elementy architektury.
  • Elementy architektury.
  • Ambona.
  • Ołtarz boczny.
  • Prospekt organowy.
  • Kamienny chór.
  • Kolumny.
  • Architektura świątynna.
  • Sklepienie prezbiterium.
  • Ołtarz główny.
  • Nawa główna.
  • Malowidła na płótnach.
  • Malowidła na płótnach..
  • Zwieńczenie ołtarza.
  • Kaplica Przemienienia Pańskiego
  • Nagrobek z marmuru.
  • Obraz.
  • Witraż.
  • Płyta krypty.
  • Kaplica Matki Bożej Łaskawej
  • Kaplica Chrystusa Ukrzyżowanego.
  • Kaplica Chrystusa Ukrzyżowanego.
  • Kaplica Bractwa Literackiego.
  • Ołatrzyk.
  • Ołatarz boczny.
  • Kręte schody.
  • Ołtarz boczny - kaplica Infułacka.
  • Kaplica Różańcowa.
  • Dsc09295  kopiowanie
  • Dzwon.
  • Opasły dzwon.
  • Dzwon.
  • Dzwon.
  • Pomnik.
  • Spojrzenie z wieży widkowej.
  • Spojrzenie z wieży widkowej.
  • Panorama Zamościa 1.
  • Panorama Zamościa 2.
  • Panorama Zamościa 3.
  • Poczta Polska - starówka zamojska.
  • Klasztor klarysek - Zamość.
  • Klasztor klarysek - Zamość.
  • Ratusz w Zamościu.
  • Mur obronny.
  • Kamienica.
  • Kaminica - Zamość.
  • Wieża dzwonnicza.
  • Kościół św. Mikołaja.
  • Kościół św. Mikołaja.
  • Kaminice - Zamość.
  • Kościół Zwiastowania NMP.
  • Kościół Zwiastowania NMP.
  • Arsenał - Zamość.
  • Zewnętrzna kaplica.
  • Nadszaniec bastionu VII.
  • Dawne mury więzienne.
  • Walerian Łukasińński.
  • Cela Łukasińskiego.
  • Zamość.
  • Zamość.
  • Zamość.

Miasto zostało założone na gruntach wsi Szczekarzew. Prawa miejskie otrzymało w akcie Władysława Jagiełły sporządzonym w Krakowie 1 marca 1394. W XV wieku dzięki położeniu na trakcie handlowym Pomorze-Lublin-Lwów nastąpił rozwój miasta. W 1525 Krasnystaw otrzymał prawo składu soli i miodu. Stanowił on także ośrodek handlu zbożem i rzemiosła. W latach 1490-1826 był on siedzibą biskupów chełmskich. W tym, po likwidacji diecezji chełmskiej i utworzeniu diecezji lubelskiej w 1805 Krasnystaw funkcjonował również jako stolica diecezji lubelskiej. Pełnił również funkcję starostwa grodowego i w związku z tym, za czasów I Rzeczypospolitej miały tu miejsce sądy szlacheckie: ziemski i grodzki.


Edward Gorazdowski - Krasnystaw (1871)

W połowie XVII wieku, w czasie wojen polsko-szwedzkich, zniszczono zamek i mury miejskie. Od 1795 miasto znajdowało się w zaborze austriackim, od 1809 w Księstwie Warszawskim, a od 1815 w Królestwie Polskim (zabór rosyjski). Podczas powstania styczniowego jazda polska odniosła tu zwycięstwo atakując garnizon rosyjski. W XIX wieku miasto stanowiło ośrodek usługowy. W 1916 r. Krasnegostawu doprowadzono kolej. Przed 1918 miasto nazywane było niekiedy Krasnostaw.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 miały tu miejsce walki z armią niemiecką, w których zginęło ok. 150 polskich żołnierzy. 18-19 września 1939 toczyły się tu walki 39. dywizji piechoty i brygady kawalerii z niemieckimi jednostkami zmotoryzowanymi.

Podczas okupacji hitlerowskiej (1940-1942) w mieście znajdowało się getto, w którym zamknięto ok. 4 tys. osób narodowości żydowskiej. Getto znajdowało się przy ul. Grobla i miało charakter przejściowy, po kilku miesiącach ludność została przetransportowana do obozu w Izbicy i ośrodka zagłady w Bełżcu (ok. 2 tys. osób). W mieście znajdowało się także więzienie, w którym Niemcy rozstrzelali 395 osób (1939-1944).

W okolicy działała także partyzantka (1940-1944) - AK, BCh, GL, AL, NOW-NSZ. Partyzanci m.in.: uwolnili ok. 300 więźniów z miejscowego więzienia (1943) i zniszczyli 26 pociągów niemieckich (wiosną 1944). Krasnystaw został wyzwolony przez żołnierzy Armii Radzieckiej. W latach 1944-1945 NKWD deportowało członków polskich organizacji niepodległościowych w głąb ZSRR. W latach 1944-1950 na terenie Krasnegostawu i okolic działała partyzantka antykomunistyczna.

 

 

  • Szosa...
  • Szosa...
  • Most.
  • Wolnica Orłowska.
  • Wolnica Orłowska.
  • Straż Pożarna.
  • Kapliczka przydrożna.
  • Pomnik poświęcony bohaterom II wojny światowej.
  • Fontanna.
  • Ratusz krasnostawski.
  • Wieża ratusza.
  • Stanisław Bojarczuk - pomnik.
  • Stanisław Bojarczuk.
  • Stanisław Bojarczuk i autopromocja.
  • Krasynstaw - Sejmik.
  • Krasnystaw.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Krasnystaw.
  • Krasnystaw.
  • Krasnystaw.
  • II Liceum Ogólnokształcące im. C.K. Norwida.
  • Przy kościele.
  • Kościół.
  • Kościół.
  • Kapliczka.
  • Kościół.
  • Chmiel za Krasnymstawem.
  • Kierunek na Lublin.
  • Kościół.
  • Boniewo.
  • Boniewo.
  • Ku horyzontowi.
  • Giełczew.
  • Giełczew.

Pierwsza wzmianka źródłowa o istnieniu parafii pochodzi z 1325 r. W jej skład wchodził m. in. teren obecnej par. Wynganowice. Piaski były obsługiwane przez dwóch duszpasterzy od dość dawna. Były one uposażone m. in. w 120 ha ziemi. W okresie przynależności do diec. krakowskiej wchodziły do archidiakonatu lubelskiego (dekanat Parczew). Później przynależność dekanalna zmieniała się (Łęczna, Lublin, Biskupice, Piaski). W okresie międzywojennym rezydowało tu 3 kolejnych dziekanów, a od czasów wojny do 1966 r. siedzibą dekanatu były Fajsławice. W okresie reformacji Piaski stanowiły silny ośrodek protestancki. Początkowo zamieszkiwali tu arianie (posiadali tu własną świątynię do 1642 r.), a następnie zbór wybud. kalwini. Do dnia dzisiejszego pozostały ruiny zboru wzniesionego w latach 1783-85 (był on czynny do 1848 r.) Dawniej przy par. istniała szkoła i szpital dla ubogich (wspominają o nim m. in. wizytacje z XVIII w.) Ponadto działało bractwo różańcowe i bractwo św. Franciszka. Także z XVIII w. istnieją wzmianki źródłowe na temat niewielkiej biblioteki par. W archiwum par. przechowywane są m. in. akta metrykalne od XVII w., kronika par., księga wizytacji kanonicznych.

 

Drewniany kościół pw. św. Mikołaja, istniejący już w 1325 r., uległ zniszczeniu w okresie reformacji (w II połowie XVI w.). Na początku XVII w. wybudowano nowy, również drewniany, pw. Podwyższenia Krzyża Św. Obecnie istniejący (noszący ten sam tytuł), wybudowano około 1720 r. W 1745 r. konsekrował go bp Michał Kunicki. W tym czasie murowane były jedynie prezbiterium i zakrystia. Takąż nawę wzniesiono dopiero w 1836 r., rozbudowując ją w 1866 r. W czasie I wojny światowej kościół został uszkodzony, zaś w czasie II - budynek strawił pożar. Odbudowano go całkowicie w latach 1945-1948. Wtedy kościół został znacznie przekształcony i pozbawiony cech stylowych (z dawnej budowli zachowały się częściowo mury prezbiterium i zakrystia). W 1966 r. wykonano malowanie (polichromia), w 1973 r. remont fundamentów, zaś w 1975 r. - dachu. Konsekracji dokonał 19 V 1950 r. bp Piotr Kałwa.

Kościół murowany z kamienia i cegły, otynkowany, trzynawowy (poprzedni miał jedną nawę), przy prezbiterium piętrowa zakrystia, na fasadzie 2 wieże na planie kwadratu (wybudowane w latach 1945-1948), strop kościoła lukowy, posadzka z terakoty. W drewnianym ołtarzu głównym krzyż i obraz MB Częstochowskiej. Ołtarz boczny wykonano z marmuru i piaskowca. W ołtarzu tym znajduje się obraz MB Nieustającej Pomocy. Na chórze muzycznym zainstalowano organy 20-głosowe, zbudowane w 1959 r., przez firmę Krukowskich z Piotrkowa Trybunalskiego.

Przy kościele znajduje się zabytkowa dzwonnica z 1866 r., murowana z kamienia i cegły, otynkowana, 3 dzwony, konsekrowane w 1970 r. przez bp. Piotra Kałwę. Kościół jest z trzech stron otoczony kamiennym murem.

  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach.
  • Piaski.

Zaloguj się, aby skomentować tę podróż

Komentarze

  1. snickers1958
    snickers1958 (12.12.2015 22:11) +1 + -
    Dziękuję Leszku za Twój upór i determinację by osiągnąć finisz w tej długiej podróży. Dzięki za ocenę, miłe komentarze i pogaduchy. Co do Krasnegostawu to ta miejscowość, choć nie poświęciłem jej za dużo czasu, również wywarła na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że to miasteczko "czeka" na mój powrót. Pan Paweł byłby dla mnie przewodnikiem na resztę atrakcji tego frapującego miejsca. Pozdrawiam serdecznie.
  2. lmichorowski
    lmichorowski (12.12.2015 15:19) +1 + -
    Dojechałem do końca tej bardzo ciekawej podróży. Największym "odkryciem" był dla mnie Krasnystaw, obok którego wielokrotnie przejeżdżałem, ale nigdy nie maiłem okazji go zwiedzić. Pozdrawiam. :)
  3. snickers1958
    snickers1958 (08.12.2015 19:41) +1 + -
    ...nie pośpieszam Leszku i zapraszam na dalszą część eskapady, pozdrawiam...
  4. lmichorowski
    lmichorowski (07.12.2015 22:32) +1 + -
    Na razie jestem w Białymstoku... Jutro ruszam z Tobą dalej. Pozdrawiam. :)
  5. pt.janicki
    pt.janicki (06.08.2015 20:44) +1 + -
    ...tyle się działo, a przecież to nie nawet pół Polski!...
  6. snickers1958
    snickers1958 (05.08.2015 0:06) +1 + -
    ...-:)...
  7. pt.janicki
    pt.janicki (04.08.2015 21:22) +1 + -
    ...przeglądam podróż z coraz większym uznaniem dla Twoich, Sławku, sportowych dokonań w pokonywaniu kilometrów!...
  8. pt.janicki
    pt.janicki (31.07.2015 20:34) +1 + -
    ...no to nieśpiesznie kontynuuję podróż ... :-) ...
  9. snickers1958
    snickers1958 (31.07.2015 15:43) +1 + -
    ...ależ, ależ Piotrze, jak to mówią doświadczeni ludzie, pośpiech jest wskazany przy łapaniu pcheł...
  10. pt.janicki
    pt.janicki (31.07.2015 12:43) +1 + -
    ...chyba muszę przyśpieszyć jazdę, bo już część II podróży się pojawiła, a ja się grzebię ... :-) ...
  11. snickers1958
    snickers1958 (06.07.2015 19:28) +2 + -
    ... toś mnie wsparł teraz Przyjacielu, tak ciepłych słów dawno nie słyszałem i bardzo bym chciał by słowo ciałem się stało, dziękuję...
  12. pt.janicki
    pt.janicki (06.07.2015 18:17) +2 + -
    ...po przeczytaniu wstępu, jeszcze przed rzuceniem okiem na jedno choćby zdjęcie mam pewność, że jeszcze niejedna "podróż życia" przed Tobą, Sławku, a komentarze pod podróżą potwierdzają, że i cały kolumberowy kolektyw, przynajmniej ten aktywny ... :-) ..., myśli podobnie!...

    ...tak przy okazji. Tak się złożyło, że okolice Szczytna, od którego zaczynasz szlak, w historii naszej rodziny też się dobrze zapisały, choć nie są to nasze rodzinne strony. No, nie do końca rodzinne. Podobnie ja, jadąc w okolice Sieradza, rodzinne okolice mojego taty, też "poszukuję korzeni"...
  13. iwonka55h
    iwonka55h (04.07.2015 23:55) +3 + -
    po kilku dniach dobrnęłam do końca.
    Piękna i ciekawa podróż, zwiedziłeś prawie całą "wschodnią ścianę" na rowerze, to podwójny sukces. Również wrażenie robi przygotowanie relacji i wiele ciekawych opisów.
    Mnie osobiście najbardziej podobały się przydrożne kapliczki.
  14. snickers1958
    snickers1958 (29.06.2015 7:38) +3 + -
    ...dziękuję Irenko, to wcale nie musi być regułą, " + " , plusiki. Ważne, że przynajmniej kilka fotografii wzbudziło zainteresowanie ale skoro taką mamy tu tradycję więc ślę tylko miły uśmiech ...
  15. hooltayka
    hooltayka (29.06.2015 6:56) +3 + -
    Z tego wszystkiego zapomniałam o plusie na podróż!
    Ale już jest-)
  16. snickers1958
    snickers1958 (28.06.2015 23:13) +3 + -
    ... dziękuję Hooltayko za ciepłe słowa, wytrwałość, docenienie moich starań i innych talentów. Również i ja nie znałem tych terenów ale powiem Ci, że ani fotografie ani najtrafniejsze opisy nie oddadzą uroku tych stron. Nie kłamanie chciałbym tam wrócić i przeżyć to jeszcze raz na zwolnionych obrotach. Pragnienie dopowiedzenia sobie informacji o miejscach, osobach mobilizowały mnie do poszukiwań w internecie. Skorzystałem ja więc i z Wami się podzieliłem. Jeszcze raz dziękuje i pozdrawiam.
  17. hooltayka
    hooltayka (28.06.2015 17:37) +3 + -
    Udała Ci się ta podróż do przeszłości...
    532 zdjęcia,fotografem to Ty nie będziesz,masz inne talenty-)
    Świetny przewodnik po tych rejonach,wiele wyczerpujących opisów.
    Nie znam osobiście tych stron.
    Jestem pod wrażeniem,skąd czerpałeś wiadomosci?
    Duży plus za starannie przygotowaną kolejną podróż Twojego życia!
    Pozdrawiam-)
  18. snickers1958
    snickers1958 (25.06.2015 15:51) +2 + -
    ...zapraszam serdecznie Iwonko...
  19. iwonka55h
    iwonka55h (25.06.2015 10:47) +3 + -
    jeszcze powrócę, ale kolekcja kapliczek bardzo podobająca się....
snickers1958

snickers1958

Sławomir Białowąs
Punkty: 73771